December 2016; Heaphy Track

Door de curveball werd de Heaphy Track anders dan gepland want Hans zat ineens in Holland. Samen met vriend Ruben en neef Daan werd het toch een prachtige tocht, waarin we af en toe een beetje moesten afzien, prachtige natuur hebben gezien, leuke mensen hebben ontmoet, mooie gesprekken hebben gevoerd en herinneringen hebben opgehaald en in de rivieren en op het strand torentjes hebben gebouwd voor degenen die wij en Daan moeten missen.

De Heaphy is de langste Great Walk en wordt meestal gelopen in 4 of 5 dagen - wij gingen uiteraard voor de 4 dagen - totaal 78.5km. De vier dagen waren door de heen en terugvlucht 2 volledige en 2 halve dagen, dus we hebben de km's eignelijk in 3 dagen gelopen, daar kunnen we best trots op zijn.

Hieronder de foto's die laten zien dat je van Oost naar West loopt, door 4 of 5 verschillende soorten landschappen, geen dag is hetzelfde. De hutten zijn nieuw en op prachtige locaties. Hans gaat 'm zeker ook lopen, het is een top ervaring en wie weet ga ik wel weer mee!

Dag 1: vlucht vanuit Wellington naar Takaka met klein 1-motorig vliegtuigje dat laag moet blijven vliegen vanwege geen pressurised cabine.

 French Pass from the air

Browns hut; de start van de track!

Kleine re-pack spullen overhevelen naar Daan

Daarna begonnen we om 1 uur met de 17.5 km klim naar de Perry Saddle hut  - ging heel geleidelijk hoor geen gehijg maar onze dijbenen stonden wel in de fik 's nachts in bed (althans die van mij!)

Daan kon nog vrolijk lachen vooral omdat hij lekker z'n badslippers aan kon

Dag 2: Perry Saddle Hut over de Gouland Heights naar James McKay Hut.
Kleine 'blip' om de dag mee te beginnen; toen ik na 40 minuten lopen een foto wilde maken van een mooi watervalletje bleek dat mijn camera niet in mijn backpack zat; last minute tape needed zorgde voor teveel afleiding. Oeps. Ruben bood heel galant aan om even terug te 'rennen' - om 'm op te halen. Heel erg lief, maar Ruben helemaal bezweet en ik natuurlijk superstom op de langste loopdag van 23.5km, 

The Gouland Heights -prachtig steppe-achtig gebied in een heel wijd dal. Gaat over talloze riviertjes heen - waar net in de afgelopen maanden allemaal prachtige nieuwe houten bruggen over zijn gebouwd.

Kennelijk weten mensen van deze schoenen totempaal en nemen ze speciaal hiervoor oude of rare schoenen mee, want niemand gaat natuurlijk op dag 2 schoenen hier achterlaten - wel grappig

Na 3.5 uur over de vlakte lopen moesten we na de lunch in Saxton Hut toch weer gaan stijgen - flink heuveltje weer door prachtig bemost bos met oranje rivier

En dan zijn wij na 6.5 uur lopen bij James McKay Hut...........pff!! het is bewolkt en het waait hard maar we doen toch even een dip in the 'mountain spa' - oftewel het dichtsbijzijnde stroompje. Ik had geen zwemspullen bij me maar ach ja, hup in je ondergoed en snel achter een struik afdrogen. Heerlijk opgefrist aten we ons tweede 'dry freeze' gourmet meal, dit keer geen marrocan lamb- soup (teveel water) maar coq au vin met puree - goed gelukt en prima te eten. welverdiend!

We werden beloond met prachtige zonsondergang want vanuit deze hut zagen we de zee voor het eerst en de monding van de Heaphy River into the ocean.

Dag 3: McKay Hut naar de Heapy Hut aan zee - 's ochtends was ons doel nog beter zichtbaar vanaf het deck en maakte Ruben een mooie foto van McKay hut omdat hij even wilde 'inlopen' voordat we aan onze 20km begonnen.

Deze dag liepen we geleidelijk aan naar beneden, de hut lag op zo'n 720m. 

Prachtige mossen en zo groen - just stunning

Lunch bij de Lewis Hutt - aan de Heaphy River met de chelsea koekjes gebakken door Jill, Gareth's moeder. Daarna even lekker met de blote voeten in de rivier, afkoelen en torentjes bouwen

voor Floris, Myrthe en Tristan

voor Ida

Daan ging even naar de overkant, terugweg was iets minder soepel - handig die lange armen en benen! Vanaf de Lewis Hut begon het tropische regenwoud met enorme

Rata trees in bloei en vele soorten palmen. Daan's spanwijdte is bijna 3 m dus kun je nagaan wat de omtrek van deze Rata is.

En dan zijn we er bijna!

25 December 2016 - een zonsondergang die 10 jaar later markeert hoe ons 'tweede leven' vorm heeft gekregen hier in NZ - ook al missen we onze mannen nog iedere dag en op vele momenten. Even tijd om uit te waaien en hard muziek te draaien. Ook ineens even ontvangst en contact met Hans - raar zo ver weg op dit moment.

Na het eten maakten Ruben en Daan een bonfire op het strand - the best way to finish this day, staring into the flames. Iedereen sloot aan, een mooie avond.

Dag 4: Heaphy Hut naar eind punt Kohaihai.
Vroeg op want 5 uur lopen voordat de 1 uur shuttle vertrek om het vliegtuigje van 2 uur te halen. Doc vertelde mij op donderdag dat de high tide track over 1 baai nog gesloten was, dus maar geen risico nemen en zorgen dat we om 10 uur daar zijn voor de crossing. Bleek dat de track wel open was maar veel van de safety netting was weg en we moesten over een paar slips klimmen, onduidelijk of dat nu de bedoeling was. Niet erg safe maar ok gelukkig geen aardbeving toen wij er liepen, want daar was de schade vandaan gekomen, de Kaikoura aardbeving op 7 November.

prachtige zeezichten - Nikau Palms - woeste golven en riviertjes - NZ westcoast

Lunch bij een riviertje met een Fransman, een Poolse en een Amerikaan waarmee we vanaf de eerste avond contact hadden gehad en onderweg kwamen we elkaar ook steeds tegen.

Mijn kuit begon toch nu wel een beetje te protesteren zo op dag 4........

En toen waren we er - 12.30pm

- we did it!!

Op naar het vliegveld voor een tocht met een nog kleiner vliegtuigje dit keer - we zagen een deel van de track van boven, heel leuk.

De wachtruimte van het vliegveldje in Karamea - lounge chairs! nu dat koude biertje nog..

zwemvest instructie - heel handig bij een vlucht over land en hoge bergen....hmm parachute anyone?

the Gouland Heights van boven (onze dag 2)

Abel Tasman nadat we uit Takaka met vliegtuigje nummer drie (Zog, Zag and Zig) waren opgestegen richting Wellington.

2 Januari 2017; Gerard

Afscheid van Gerard - zo ver weg lopend in onze tuin vol met bloeiend zomerbloemen voel ik me toch verbonden, door 28 jaar herinneringen aan een geweldige schoonvader - beter had ik me niet kunnen wensen

Van Toon voor Gerard:

Leven leren

Leven leer je door niet al te veel te vragen

Door gewoon te nemen wat het leven schenkt

We hebben allemaal wel van die droeve dagen                       

Maar die zijn meestal niet zo droevig als je denkt

Leven leer je door vergeven en vergeten

Door af en toe te doen wat eigenlijk niet mag

En door elke dag je bordje leeg te eten

Ook al is het niet te vreten op 'n dag

Leven leer je door het leven niet te dwingen

Er is geluk, gewoon geluk voor iedereen

Het veschuilt zich vaak in hele kleine dingen

Als je al te groot bent, kijk j'er over heen

27 december 2017: Mijn vader

Vanmorgen overleed mijn vader. Hij is nu bij de jongens. Ze waren dol op elkaar. Op de foto mijn vader met onze jongens die lekker gek deden tijdens onze 'mannen avond' in Spanje in 2002.

24 december 2016: And life throws another curveball at us

Morgen is het 10 jaar geleden dat Tristan overleed. Nienke en ik zouden dat samen herdenken in de bergen van Kahurangi National Park. Maar het liep weer anders. Ik zit nu in Nederland omdat mijn vader aan het overlijden is terwijl Nienke met haar 18 jarige neef, die ook de nodige ellende heeft meegemaakt de Heaphy track loopt. Een andere vriend is zo aardig geweest op mijn plaats in te nemen en Nienke gezelschap te houden.

En zo zijn we 10 jaar later niet eens samen. Dat maken we wel weer goed later, maar de rollercoaster van het leven heeft toch wel veel onaangename verrassingen.

Op de foto zit mijn vader in zijn oude wachtkamer, die na zijn pensioen tot speelkamer voor de kleinkinderen werd gebombardeerd. Hier met Tristan. Floris en Tristan waren dol op hem en dat was wederzijds.

12 december 2016: Rodents

Deze week een nummer van de nieuwe CD van the Rolling Stones die weer helemaal terug zijn bij hun originele blues. Heerlijk. Dit is het nummer 'I can't quit you baby'

Genieten!

Omdat we de Heaphy track gaan lopen met kerst had ik wat dingetjes uit de bus nodig. Toen ik die opende zag ik wat muizen of ratten keutels liggen. Tijd voor een nadere inspectie. Accu opgeladen, bus eruit gereden en de deuren opengezet. Geen ongedierte aangetroffen, maar wel wat mysterieuze draadjes.

Die bleken ergens onder mijn stuur vandaan te komen. Naast een stapeltje keutels lagen een paar stukjes plastic en wat gekleurde mantel van de draadjes. Puur vandalisme. Als er niets op TV is dan ....... Het belangrijkste, de radio, deed het echter nog. Ook de knipperlichten deden het (niet dat kiwi's die gebruiken) en de claxon. Ook de andere dashboard onderdelen geprobeerd, maar dat werkte allemaal. Bij het aandoen van de airco ontstond er een verschrikkelijk rommelend geluid aan de bijrijders kant.

Even het dashboard losgemaakt en daar vond ik het verdwenen kussen van Nienke terug, Omgebouwd tot winterverblijf van een knaag familie. Hoewel ik nog geen elektrische problemen heb gevonden kan ik al wel voorspellen dat dit een lieve duit gaat kosten. Niet verzekerd natuurlijk! Die huurauto's worden steeds aantrekkelijker.

Van de week weer even een dagje kleur opgedaan tijdens een golf toernooi. Hier is mijn team in actie. Of het nou door de hitte kwam (26 graden), of door de verschillende koelboxen met alcoholische versnaperingen, maar bij de prijs uitreiking bleken ze ons team geheel over het hoofd te hebben gezien. Gelukkig waren de dames van de BBQ guller!

Ik had de dag ervoor nog wel even geoefend op een inderhaast gefabriceerde boerengolf baan. De balletjes beleven soms steken in een koeienvla, maar toch uiterst geschikt om te chippen, hetgeen Nienke hier met onze Wwoofers demonstreert. De berg 'weed' die door deze gezellige Fransen was verwijderd smeult op de voorgrond nog na.

In het weekend hebben we nog wat getraind voor de aankomende Heaphy track. De Transmission Gully - Puketiro loop is een 10 km track met een 400 meter hoogte verschil. Daar stond 4 uur voor, wij deden het in 2 1/2 uur en zijn dus wel klaar voor de Heaphy track.

Mooi uitzicht op de top. Dat streepje boven Nienke is Mana island en daarachter is het zuider eiland nog zichtbaar. Op deze foto zie je nog net de toppen van Kapiti island achter de bergen verschijnen. Afgezien van twee zielen op een paard (wie doet er hier nou het werk) zagen we niemand anders op de berg.

Ook hier weer mooie paddenstoelen. Het probleem is dat we ook hier niet weten welke eetbaar zijn en welke niet. Wil toch wel voorkomen dat ik als een toerist in Amsterdam het raam uit spring. Volgens onze vriendin Marya zijn de paddenstoelen in onze weilanden deels eetbaar. Gelukkig heb ik geen honger!

5 december 2016: Santa Claus

Ik zette vorige keer een nummer van Leonard Cohen op de blog. Nu hetzelfde nummer, maar dit keer de klassieke uitvoering. Prachtig.

We zijn nu zo'n 6000 shakes verder sinds de grote quake van Kaikoura op de 14e november. Je went er gewoon aan. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de meeste bevingen niet echt waarneembaar zijn. En de heftiger bevingen voel je ook niet altijd. Was gisteren een stuk gaas bij de kippen aan het vervangen toen Nienke kwam melden dat we net tussen twee bevingen in zaten, een in Seddon en een in Hastings. Door het harde werken gewoon niets gemerkt.

Vorige week nog een dag in Otaki gewerkt. Kwam er een patient binnen die zei dat hij me alleen maar nodig had voor mijn vinger. Zijn eigen dokter wilde immers geen rectaal toucher doen. Kan dus gewoon mijn wijsvinger sturen!
Nienke is zich inmiddels hard aan het voorbereiden voor de Heaphy track. Ik heb in Westport wel genoeg geoefend. Mevrouw heeft nieuwe wandelschoenen aangeschaft en die moesten natuurlijk even worden uitgeprobeerd, ingelopen, vies gemaakt. Ze zijn goed gekeurd, maar een rolletje sporttape wordt aan de baggage toegevoegd. Nu is de rugzak aan de beurt. Hoeveel kilo is nog draaglijk (op 2 manieren dus). Op kerstavond eten we in ieder geval 'cock au vin' op de top van de berg. Dus moet ik  natuurlijk nog een flesje rood mee naar boven sjouwen.

Eerst vierden we nog even Sinterklaas met Kiwi vrienden. Hier heeft Trevor net zijn pakje uitgepakt. Een levende kreeft van zeer fors formaat. Kiwi humor!

Vandaag zijn twee nieuwe Wwoofers gearriveerd. Weer Fransen. Komen me helpen door een 3 pagina lange klussen lijst heen te komen. Van de week bezig geweest met de first flush put. Dat is voor het water dat als eerste van de daken afkomt tijdens een bui en rommel en zout bevat. Die sukkels van loodgieters (die ook de wc verkeer aansloten en de afvoer van de uitbouw helemaal niet) hadden dus een put gemaakt van hout (dat paste immers bij het zaagsel in hun hoofd). Dat verrot en stort dus na verloop van tijd in, gevolg; de rotzooi kon nog maar een kant op, de tank in. Lekker bruin water na de quake. Nieuwe put gemaakt van baksteen en beton. Moet wel bekennen dat ik net nadat ik het beton had gegoten er achter kwam dat de plastic bovenkant van de put verkeerd om zat (55+ ay?). Weer uitgraven, nieuwe zak beton, etc. Deed ik het vanmiddag weer met de deksel van de stoof uit de hot tub. Misschien toch maar eens vroeg naar bed.

Deze foto's zijn van de monding van de Otaki river die na de 'floods' na de aardbeving helemaal verlegd is. Die natuur, doet lekker zijn eigen ding.
Ben weer begonnen met tennissen, het zonnetje schijnt en je wilt toch wat kleur. Handje protesteert nog een beetje, maar mijn team houd ik er nog onder.
Ga nu maar even de krant lezen, want ik hoor net vanuit Nederland dat onze premier ineens is afgetreden. Nog een shock! Cheers.