26 april 2008; A message from a working girl

Berichtje van working girl...........helemaal ondergedompeld in Kiwi working life at KCDC zoals ze hier zeggen (Kapiti Coast Disctrict Council www.kapiticoast.govt.nz) sinds een maand. Ik ben 26 maart begonnen en vanaf dat moment helemaal opgeslokt en ’s avonds vooral gevloerd dus een snel bericht bleef even uit. Het weer werken is na ruim een jaar een flinke aanpassing, in alle opzichten. Van niet werken na lange tijd weer werken, in een ander land, andere werkgewoonten, de hele dag Engels praten en dan geen gewoon Engels maar Engels doorspekt met technische, juridische en local government termen, en daarnaast me bezig houden met inhoudelijk een totaal nieuw werkveld. Dat allemaal bij elkaar opgeteld maakt het een reuze stap maar ik moet zeggen dat ik nu na een maand al zoveel heb kunnen ‘ opslokken’ dat ik denk dat ik me over nog een maand toch redelijk thuis zal voelen. Het werk is een uitdaging; grondaankopen beginnen en er een heel aantal afronden voor een weg die hier wordt aangelegd. Ik ben de projectmanager dus dat betekent dat ik de owners benader dat de Council hun land wil kopen, dan huren zij hun valuers, surveryer en andere adviseurs in en dat doe ik ook namens de council. Zorgen dat die heren enigszins kwaliteit binnen bepaalde timeframes afleveren, veel afspraken, meetings etc. regelen en dan negotians tussen hen initieren, eventueel mediation of zelfs arbitration. Er kan in dat proces heel veel mis gaan wat dus ook gebeurd is in een aantal gevallen. Het grootste deel moet klaar of grotendeels klaar zijn eind van dit jaar. Of dat gaat lukken, ik heb nu nog geen idee. Je bent zo afhankelijk van veel mensen dat je het maar voor een deel zelf in de hand hebt. De weg die hier gaat komen, is The Western Link Road, er staat ook info over op de website. Een niet bepaald onomstreden project hier in Kapiti want het zal dwars door veel mooi natuurgebied gaan. Waarschijnlijk zou een weg als deze er in Nederland helemaal niet komen maar hier wonen nog altijd zoveel minder mensen dat de blik vooral op ontwikkeling is gericht en versterking van economie. Meer dan behoud van natuur etc., althans dat geldt dan hier voor dit project want National Parks hebben we hier natuurlijk genoeg. In het eerst weekend nadat ik begonnen wat hebben Hans en ik allebei als vrijwilliger geholpen bij the Sustainable Home and Garden Show die ieder jaar wordt georganiseerd door the Council. Zeker de nieuwe Council die er nu sinds 6 maanden zit is op de groene toer, helemaal

prima. Ik had mijn bike meegenomen die ik hier gekocht heb en kreeg daar veel vragen en opmerkingen over, vooral de vraag waar ik ‘m gekocht had want zo’n bike hadden ze nog nooit gezien. Het antwoord is: aan de overkant van de straat haha! Ik fiets er in ieder geval heerlijk op heen en terug van huis naar Council, van waar we nu zitten zo’n 25 minuten. Wel 'n fietsshirtje aan want zo’n zeewindje kan toch fors zijn. Maar die fietshelm die je hier verplicht op moet dat is dus helemaal niks! Moet echt een tube gel meemen om het haar weer te fatsoeneren op ketoor.. Maar goed, nog even over het werk; de collega’s zijn allemaal aardig en behulpzaam, soms kan ik de grappen en grollen nog niet volgen door al het binnensmondse Engels en dan liefst allemaal door elkaar en dat zal ook wel nooit helemaal lukken. Wat humor en gevoelens aangaat is je moerstaal toch de taal waarin je je het beste kunt uitdrukken. De valuers (taxateurs) en surveyors en engineers waarmee ik allemaal moet samenwerken in het kader van de grondaankopen zijn in het algemeen ook allemaal erg aardig en staan open voor al dan niet domme (maar ja wat is dom) vragen die ik dan ook maar gewoon stel. Que, I’m from Holland, I know nothing! Het is wel weer leuk om me op iets heel nieuws te storten, het is zonder meer kennis die ik in een volgende baan goed zal kunnen gebruiken. Of ik daar mijn nieuwe carrière in zie is een heel ander ding. First things first nou maar, eerst dit jaar en dan zien we wel verder. Naast het gewone werken is het toch ook een forse aanpassing om na een werkdag op je fiets te klimmen en naar een huis zonder kinderen te gaan, niemand om voor de zorgen en in bed te leggen, dat went gewoon nooit. Ineens een zee van tijd na je werk en wat moet ik ermee? Daar moet ik nog echt m’n weg in vinden. Wel heel fijn dat we nu aan zee zitten want in ieder geval loop ik nu na thuiskomst meteen even het strand op om de zeewind op m’n gezicht te voelen, even uitwaaien ook al is het inmiddels bijna donker als ik thuis kom om 6 uur. Ook het vertellen van ‘ ons verhaal’ na de vraag van collega’s ‘ do you have kids? hakt er altijd weer enorm in, het hangt af van het moment en de persoon die het vraagt of ik dat enigszins zonder tranen kan vertellen of niet. Dat viel de eerste weken niet mee, want dat is een complete overdosis een paar keer per week die vraag. Iedereen rondom me weet het nu wel en die zullen er niet snel over beginnen denk ik. Ik weet nog niet zo goed wat ik daarvan moet denken, ik hoor nu meestal de weekendverhalen over sportende kinderen en familiebezoekjes maar gewoon aan. Dat zeewindje is in ieder geval welkom, net als het fietsen naar huis om even uit te waaien, dat begrijpen jullie vast wel. Nu is het in ieder geval een heerlijk lang weekend van drie dagen en echt fantastisch weer , even tijd om op te laden. Zeker nu we in dit geweldige beachhouse zitten. Zo meteen spontane picknick met Guy en Liesbeth en hun kids, het is hier net zomer ik zie allemaal mensen in zee zelfs. Weet niet of ik dat ga doen, maar in ieder geval even voeten erin moet lukken. We melden ons wel weer,

Cheers, Nienke

22 april 2008; being reviewed

Nog even een foto van onze tijdelijke eetkamer annex studeerkamer. Dit is eigenlijk de eethoek, maar omdat we nu alleen deze zelf gefabriceerde studeertafel hebben gebruiken we hem maar dubbel. Altijd al gedroomd van een studeerkamer met dit uitzicht.
Net bericht gekregen over mijn registratie. Vanwege onze situatie gaat een aparte commissie mijn zaak bekijken. Wel begrijpelijk, maar dat had m.i. ook wel eerder gekund (alle papieren zijn al sinds begin februari compleet). Levert in ieder geval weer een boel vertraging op. Gelukkig blijven ze er bij de praktijk waar ik zou gaan werken erg rustig onder ondanks de drukte. Vandaag is er een staking begonnen van de junior doctors (nee, ik heb hier echt niets mee te maken) en dus wordt het nog drukker. De minister grijpt niet in want het is iets tussen de 21 district health boards (mind you 4,1 miljoen mensen!) en de doctors union. U begrijpt dat dat wel snel opgelost zal gaan worden. De strijd gaat om salaris, een junior doctor verdiend hier in het eerste jaar 24.000 euro. Niet zo raar dat ze massaal naar Australie en de States vertrekken. Dat geldt ook voor veel andere banen hier. In het afgelopen jaar vertrokken er 30.000 mensen meer dan er kwamen. In maart van dit jaar gingen er alleen al 4152 kiwi's naar Australie hetgeen de toch al slechte huizenmarkt ook geen goed doet. Ruimte zat hier dus als je niet voor het geld hier naar toe komt.
Ik heb net even met Nienke gelunchd (al boodschappen doend een boterham eten) en ga nu weer eens het strand af fietsen. Gisteren was het flink koud en floot de wind om het huis, vandaag zit de Kiwi Piet Paulusma er weer eens fors naast en is het 24 graden. Geen idee waarom we net een sherpa trui gekocht hebben. Gegroet.

20 april 2008; we've moved!

We zitten in ons nieuwe huis (de grijze in het midden). Eergisteren zijn we overgegaan. In twee keer rijden! Eigenlijk wel lekker als je weinig spullen hebt. Al die bagage die je in je leven bij elkaar sprokkelt en nauwelijks gebruikt zit nog in onze container die nu vermoedelijk ergens bij India rond dobbert. Er staat dus niet veel in ons huisje. Twee nieuw gekochte luie stoelen, wat eetkamerstoelen, een door mijzelf gemaakte tafel en vers geschilderde 'shelves'.

De laatste in gebroken wit en oranje (als je daar deze zomer mee op je nek door Oostenrijk loopt vraagt niemand wat je met die kastjes doet, zo oranje dus). Die tafel was ook nog een heel verhaal; onze nieuwe tafel is nog niet klaar en komt dus pas over 2 weken. Dus ging ik zelf maar een tafel bouwen; plaat multiplex gekocht, flink in de botenlak gezet en toen op zoek naar tafelpoten. Daar sta je dan te stuntelen in de NZ Gamma; I'm looking for prefabricated .... eh, verrek, wat zijn tafelpoten in het Engels??? Ahh, you mean table legs (logisch). No, we haven't got those (classic joke, ook logisch)! Bij de NZ Praxis gekeken, bij de NZ Hubo, etc. Nergens tafelpoten, en ook geen schragen. Op internet gekeken, worden allemaal in China gemaakt, maar hier niet verkocht en ik kan niet wachten op dat nieuwe handelsverdrag tussen NZ en China. Ik hoor Nienke nu al zeggen "wie maakt er nou eerst een blad en zoekt dan pas poten!" en dan heeft ze een punt. Dus maar een telefoonpaal gekocht (ja die kun je dan wel weer krijgen) en daar 4 poten van gezaagd met een goedkoop zaagje (al mijn gereedschap komt over, dus koop je nu geen duur nieuw spul). Ook in de botenlak gezet en het resultaat is best aardig. Gisteren toch nog even wat geshopt (wat bare necessities voor het huishouden) en een heerlijke koffie gedronken in Poirua. Lekkere koffie maken zijn ze hier goed in en het ziet er ook altijd leuk uit.

Deze week introductie gehad voor huisartsen in NZ. We waren met zijn vieren, nog een Nederlandse collega en twee Amerikanen. De ochtend begon met een preek van professor Monotone over financiële zaken als belastingen e.d. Gelukkig was er wat zwarte koffie voorradig. Daarna bleek het programma individueel te zijn en had ik vrij tot drie uur (hadden ze ook wel eens eerder kunnen zeggen). 's Middags naar het Te Papa museum waar we ook al geweest waren. En zo bleek de treinreis heen en terug het meest opwindende van de hele dag te zijn. Een prachtige rit langs de kust, hier en daar vlak langs de zee. Alles typisch Engels, deed me sterk terug denken aan de zomers dat ik in Eastbourne tennisles gaf. De dag erop ben ik met de auto gegaan omdat ik nog stoelen en matrassen moest ophalen; file!!!!!!!!!!! File in NZ, dat stond niet in het reisfoldertje!! Iedereen perst zich 's ochtends Wellington in en ik paste er nog maar net bij (parkeerplaatsje drie hoog achter bij het Westpac Stadium). Verhalen te horen gekregen over de farmacie hier, 'Work and income' (soort sociale dienst) en ACC, Accident Compensation Corporation, dat is een soort verzekeringsmaatschappij die dekking biedt aan alle Nieuw Zeelanders, maar ook tijdelijke bezoekers, voor ieder soort ongeluk. Als tegenprestatie zien de klanten af van claims tegen de veroorzakers van de schade (burgers, overheid, hulpverleners, etc.). Het gaat er niet om wie er fout was, maar dat het slachtoffer geholpen wordt. ACC doet ook nog aan preventie, reïntegratie, compensatie e.d. Interessante dag, maar nog steeds geen registratie. Volgende week moet ik beginnen en nu pas vragen ze ineens via de mail of ik counseling gehad heb van het overlijden van Tristan. Het gaat allemaal in een wat ander tempo en ik maak me er maar niet druk om.

Het weer is inmiddels aan het veranderen hier. Gisteren begon het strak blauw, maar al gauw werd het donkergrijs en kregen we een heel deel van de jaarlijkse 2.2 m over ons heen. Eind van de middag hebben we echter weer onder een strak blauwe lucht over het strand gelopen. Ook dat is Nieuw Zeeland, het weer kan hier heel snel veranderen. U bent weer bij, gegroet.

13 april 2008; een rustig weekje

Weekje niet geschreven, maar ja, er gebeurd ook niet erg veel. Een vriendin van ons nam deze foto hier en die past wel bij deze week. Boel gezeur met een vliegticket gehad; ik had nog een terugreis van ons retourtje van vorig jaar en wilde die verplaatsen naar augustus/september. Kon niet, toen weer wel, maar dan NZ$ 750 erbij (met het ticket uit Nederland net zo duur als een geheel nieuw retourtje met Qantas). Na 3 x bellen, 3 uur aan de telefoon met Sinead, Tosh and Tracy, bleek Tracy the absolute winner en boekte mijn reis om voor NZ$ 50. Tja, dat is snel “ verdiend” , maar dat hebben we alweer uitgegeven aan nieuwe stoelen voor bij onze Fred Flinstone tafel. Gisteren de dag door gebracht in Wellington met mijn “ favoriete” hobby; winkelen. Gelukkig ook nog wat chinese and asian shops bezocht in Petone en weer wat herbs and spices in kunnen slaan. Ik mis er nog enkele, maar mijn indonesische voorraad komt alweer aardig op peil. Geweldige plek trouwens dat Petone, daar zit namelijk ook de Dutch Windmill, de hollandse winkel waar we belegen kaas en veel te veel drop hebben ingeslagen. Toen nog even lasagna gegeten bij vrienden van ons en we kunnen er weer tegen deze week. Ik heb natuurlijk makkelijk praten want ik werk nog niet. Nienke is al hard aan de slag en het bevalt haar, maar het is nog flink aanpoten, alles is nog nieuw, veel vergaderen; snel praten en technisch engels.

Ik hoop wel dat er deze week wat gaat gebeuren want mijn registratie en work permit heb ik nog steeds niet. Er is hier een schreeuwend tekort aan huisartsen, maar op de een of andere manier weten ze dat bij de Medical Council niet. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan.

Vandaag lekker gewandeld hier in het achterland, heerlijk weertje, fraaie beek. Moesten we op een gegeven moment wel over heen en hij was best diep, maar zoals Tristan het gedaan zou hebben bouwden we gewoon onze eigen dam. We liepen door een bos met machtige kauri trees toen er ineens vlak naast me een tak brak en iets met flinke vaart naar beneden viel. We hadden een geitenmoeder verrast en die schrok zo dat ze er meteen vandoor ging. Het kleintje echter niet dat eh ... arme schaap!?!?!? We hebben haar nog een uur horen jammeren, maar uiteindelijk kwam dat ook weer goed. Nog een leuke foto gemaakt van de New Zealand pigeon, ziet er heel wat fleuriger uit als onze grijze duif.

Vanavond zijn we met Ajax spray and wipe door ons nieuwe onderkomen gevlogen. We verhuizen a.s. vrijdag namelijk. Als beloning schonken we onszelf daar een glaasje in en zaten we in onze regiseursstoeltjes naar de ondergaande zon te kijken vanaf het balkon. Een prachtig uitzicht waar we straks elke avond zicht op hebben! Vandaag was het zo helder dat je op de achtergrond duidelijk de bergen van Marlborough op het South Island kon zien (rechts voor is kapiti Island) en zo smaakte de Sauvignon Blanc nog beter.

Nog even een uitleg over het tijdsverschil, een vreemd fenomeen. Het tijdsverschil was twaalf uur (lekker makkelijk), maar toen gingen jullie naar zomertijd en werd het elf uur en daarna gingen wij van de zomertijd af en nu is het dus tien uur. U bent weer bij, gegroet.

6 april 2008; volunteers

Van de week geschreven over de haaien en de stingrays. Inmiddels zijn onze foreign experiences uitgebreid met orca’s en aardbevingen (2 sec. en 't voelde als kracht 2 op de schaal van Madurodam; het bed schudde even en ik lag echt alleen in bed). Geeft allemaal wel een kick hoewel een Kiwi er nauwelijks meer van op kijkt. Op bijgaand plaatje een overzicht van de recente bevingen in Nieuw Zeeland en de 'mijne' stond er ook bij (zie hun website).

Tja, Nienke komt thuis met het verhaal dat ze vrijwilliger is op een eco-beurs. Haar collegae stapten op tijd synchroon terug. Derhalve wees Nienke mij ook maar als vrijwilliger aan en zodoende stonden we beiden op een regenachtige dag op een beurs over sustainable houses, groen, groen, eco en nog eens groen. Nienke heeft hier een voor Nieuw Zeelandse begrippen nogal bijzondere fiets (met bel, lichten, spatborden, bagagedrager, verend zadel etc.) en hun project gaat o.a. over fietspaden e.d. dus men dacht dat Nienke wel even met haar fiets de blits kon maken. Veel interesse voor een fiets die hier nauwelijks te krijgen is (we denken er over om een aantal Nederlandse fietsen te importeren en een handeltje te beginnen).

De hele happening was indrukwekkend; van recycled regenwater tot bouwstenen met 50% zaagsel. Isolatie en dubbel glas. Wel leuk hoor, we hebben er meteen een ‘natuur’ tafel gekocht, een dikke plak boom op twee andere plakken boom, beetje Flinstones. Alleen die regen, echt pijpenstelen. Nadat ik boodschappen had gedaan liep ik nog even langs Nienke om haar een paraplu te brengen, daarna op een drafje terug naar de auto. Eenmaal in de auto keek een jongetje in de auto recht tegenover me mij erg brutaal en met een meesmuilend lachje aan zo van “en nu?”. Daar had hij een punt want aan de kant waar ik zat zat geen stuur. Een vergissing die ik nog regelmatig maak. Zo sla ik ook nog wel eens af met de ruitenwissers aan (extra leuk op een warme dag) of tracteer een niets vermoedende tegenligger op lichtsignalen als ik gewoon mijn ruiten wil sproeien. Alles gaat hier natuurlijk met een Engelse slag. Zelf bloed geven gaat hier in pints! De postcode komt achter de woonplaats, het huisnummer vóór de straat, de yoghurt staat niet bij de melk, etc.. Allemaal wennen. Zo ook met de bedrijven hier. Geen Gamma, Praxis, V&D of HEMA. Voor onze verhuizing moest ik electricity and gas laten aansluiten op het nieuwe adres. Nienke had erover met de nieuwe landlord gesproken en die mailde de gegevens; contact energy. Omdat ze het de hele tijd over Genesis (niet de popgroep) had gehad en Nienke het over energy online had gehad ging ik het web op en bestelde de beide zaken online bij Genesis. Wist ik veel dat zowel ‘Contact energy’ en ‘Energy online’ ook energie bedrijven waren. Pas na een heleboel gezeur had ik de boel weer recht gebreid. En dan de juffrouw van NZ Telecom. Onze huidige provider kon het nieuwe huis (150 meter verder) niet aansluiten (sorry, no cable, that’s too far from our plant). 1 ½ uur met een zéér blonde (excuses dames) juffrouw met zéér zwaar Australisch accent aan de lijn gezeten. Aan het eind zei ze nog dat ik héél moeilijk was te verstaan vanwege mijn vreemde accent! Nou ja, we hebben straks weer telefoon en internet.

Vanavond wat vrienden jaloers gemaakt met ons nieuwe onderkomen en daarna lekker gegeten bij ons thuis. Mis wel mijn Indonesische kruiden. Ik had wat tarakihi (lokale vissoort) gemaakt in massala (uit de supermarkt) met santen, maar het was nauwelijks lekker pittig. Het schijnt dat we in Petone naast de Nederlandse winkel ‘the Dutch windmill’ Indonesische kruiden kunnen krijgen. Daar gaan we dan maar eens kijken (kan ik meteen wat drop en belegen kaas inladen bij de buren).

De work permit van Nienke is inmiddels binnen na veel gestuntel. Ik zit zelf nog steeds te wachten op mijn registratie en dan nog de work permit. Je begrijpt dat ze huisartsen hard nodig hebben en er dus alles aan doen om het allemaal zo snel mogelijk te laten verlopen. Ik moet dus nog wel minimaal twee weken wachten. Terwijl Nienke dus overdag aan het werk is hou ik me bezig met het verzamelen van wat meubels op onze lokale ‘marktplaats’ (leuk spelletje) en verder wat schoonmaken en boodschappen doen; een echte huisman! Ik moet misschien maar een leuke golf lerares zoeken. Van de week mezelf flink tegen gekomen toen ik ging fietsen. Met de mountain bike over het strand twee dorpen verder geraced en daarna door de duinen (duinen schrijf je hier met een grote ‘D’) en daarna was de energie op of was het nou de tegenwind. Flink stuk over het strand terug gelopen met de fiets aan de hand (iedereen naar mijn’platte band’ kijken) en daarna het laatste stuk maar over de verharde weg. Ben bang dat ik Beijing er deze keer niet in zit voor mij!

De zomertijd is hier afgelopen en het tijdsverschil is daarmee terug gelopen naar 10 uur, maar jullie blijven achter lopen!

Jullie zijn weer bij, gegroet!

1 April 2008, Fools' day

1 April, Fools´ day. zelfs hier in New Zealand. Niets van gemerkt vandaag of het moet het weer zijn. Zodra Lydia vertrokken was kregen we een regenbui van zo´n 60 uur over ons heen. Voor ons niet heel erg leuk, maar de boeren stonden te dansen op straat. Wellicht is de beste grap van onze transporteur die zegt dat de container vandaag het ruime sop heeft gekozen (zou die nog gewoon in Alphen staan?). Of van de makelaar, is ons huis misschien toch verkocht? Misschien waren het de dieren dan wel gisterenavond. Eerst een bericht in de krant over een meisje die hier bij ons op het strand op een stingray ging staan die meteen zijn pijl in het been van de jongedame schoot. Daarna zagen we toen we over het strand liepen in de branding 3 haaien zwemmen, waarvan de grootste volgens een van de locals zeker 3 meter was. Ze waren op de vissenkoppen afgekomen die lokale vissers in het water hadden gegooid (vissen met een kop zo groot als de onze). Met mijn telefoon toestel maakte ik deze foto. Je kan je voorstellen dat wij even geen zin in zwemmen meer hadden! De kiwi's bleven er heel rustig onder en haalden

hooguit hun honden uit het water.
Net even een lekkere fietstocht gemaakt. Even verkennen waar Nienke haar werk o.a. over gaat. By the way, op deze foto zie je het gebouw van de Kapiti Coast dristrict Council waar ze werkt. Nienke moest er eigenlijk op staan, maar ze stak net te snel over. Ik wacht nog even met een foto van de praktijk waar ik werk want daar wordt

wordt nog heel erg hard aan gewerkt (uitbreiding). Maandag morgen tijdens het drukke ochtendspreekuur beginnen ze gewoon met een aantal drilboren het pasgestorte beton te bewerken. Niemand die zich daar druk over maakt. Ik ben trouwens nog niet begonnen hoor, maar kijk even mee in de praktijk. Ik heb me o.a. het computersysteem eigen gemaakt en moet verder nog inkomen in het engels (ze gebruiken geen Latijn en dat is dus best lastig). Ook de medicatie is nogal anders dan bij ons. De problematiek lijkt in eerste instantie wel hetzelfde.

Op het laatste kaartje kun je zien waar we het over hebben; je ziet het onderste deel van het noorder eiland met aan de westkust Paraparaumu en Otaki.
Over twee weken gaan we verhuizen. Onze spullen zijn er nog niet maar we verhuizen toch alvast naar een helemaal leeg huis. Een prachtig huis in de duinen, de tuin loopt zo over in het strand. Vanuit de woonkamer en de slaapkamer zie je elke avond de ondergaande zon. Nu maar hopen dat de spullen niet te lang op zich laten wachten want het is voorlopig slapen op een luchtbedje en eten van plastic. Net weer de studententijd. Jullie zijn weer bij, gegroet.

26 maart 2008; Nieuw Zeeland - Nederland

Om een indruk te geven hoe Nieuw Zeeland is t.o.v. Nederland geef ik hier wat voorbeelden, het eerste getal is Nieuw Zeeland , het tweede Nederland.

Oppervlakte ; 270.534 km² (2,1% water) vs. 41.528 km² (19,3% water), Nieuw Zeeland is 6,5 x groter dan Nederland (let bij de kaartjes hierboven op de aangegeven km's).

Inwoners ; 4,1 miljoen vs. 16,5 miljoen.

Inwoners/km² ; 15,2 (65.790 m² p.p., dat is een stuk land van 256,5 bij 256,5 m. lengte) vs. 394,3 (2.536 m² p.p., dat is een stuk land van 50,34 bij 50,34 m. lengte).

Nationale knuffeldier; de Kiwi vs. de Leeuw op voetbalschoenen.

Aartsrivaal; Australie vs. België.

Nationale kleur; Zwart vs. Oranje.

Taal; Engels/Maori v.s. Nederlands.

Samenstelling bevolking; 70% noord europees, 15% Maori, 15% Aziatisch/Oceanisch vs. 80,7% Nederlanders, 10,5% niet westerse allochtonen, 8,8% westerse allochtonen.

Grote steden; Auckland (1.200.000), Wellington (370.000), Christchurch (370.000), Hamilton (150.000), Dunedin (115.000) vs. Amsterdam (745.000), Rotterdam (582.000), Den Haag (475.000), Utrecht (290.000), Eindoven (209.000).

Munt ; NZ $ (NZ $ 1 = € 0,515293) vs. € (€ 1 = NZ $ 1,94064).

BNP total ; US $ 110.296 billion (58^th) vs. US $ 670.929 billion (16^th).

BPN per person; US $ 29.698 (27^th) vs. US $ 35.078 (10^th).

Werkeloosheid; 3,4% vs. 4%.

Aantal auto’s ; 555 per 1000 inwoners vs. 444 per 1000 inwoners.

KM snelweg; 10.856 (nog geen 150 km is 4 baans) vs. km 2360 km (alles minimaal 4 baans).

Zon uren ; > 2000 per jaar vs. 1521 per jaar.

Regen; 640 – 1500 mm per jaar vs. 793 mm per jaar.

Temperatuur ; Zomer 20 – 30 ⁰C vs. Zomer 19,8 – 22,3 ⁰C, Winter 10 – 15 ⁰C vs. Winter 2,8 – 4,0 ⁰C.

Nationale parken; 14 (totaal 25.000 km²) vs. 20 (totaal 1200 km²).

Bos; 6.400.000 hectare vs. 360.000 hectare.

Kustlijn ; 15.134 vs. km 523 km.

Sport ; Rugby, cricket, golf, tennis, netball (soort korfbal), hockey, paardrijden, zeilen, voetbal, roeien, extreme buitensporten vs. Voetbal, fietsen, schaatsen, tennis, hockey, volleybal, handbal, korfbal, zeilen, golf.

Politiek ; Beiden zijn ogenschijnlijk (de inwoners zouden invloed hebben) democratische landen.

Koningin ; Elisabeth (nog steeds, hoewel Nieuw Zeeland sinds 1986 volledig zelfstandig is) vs. Beatrix

18 maart 2008 Alles gaat voorspoedig

We zijn nu exact 4 weken hier en de zaken gaan voorspoedig. Ik heb gisteren een gesprek gehad op een praktijk in Otaki, een dorpje zo'n 20 minuten van ons huis. Een heel internationaal gebeuren met dokters uit Engeland, Zuid Afrika, Amerika, Nederland en India. Een hele leuke sfeer en ze hebben vandaag laten weten dat ze me graag willen hebben. NZ Locums zal me helpen met het contract. Volgende maand ga ik daar dan beginnen, voor in ieder geval 6 maanden en wellicht langer. Het duurt namelijk nog even voordat mijn registratie rond is (ook hier een administratieve rompslomp). Op de foto zie je ons huis, een lekkere tuin in de zon met een houten dek en natuurlijk de giga BBQ. Op de foto eronder zie je het huis aan de voorzijde. Lekker zonnig allemaal. Het strand is hier 100 meter vandaag. Op de laatste foto zie je twee bekende mensen bij zonsondergang op het strand. Op de achtergrond zie je een stukje Kapiti Island en helemaal achterin de Marlborough Sounds, het noordelijkste stuk van het zuidereiland. Vandaag zijn we heel nuttig bezig geweest, telefoon en internet regelen, Vodem opzeggen (ik ben inmiddels niet meer zo'n fan van Vodafone), bankrekeningen openen, fietsen, bureaustoel en wat werkkleding gekocht (heerlijk om bij 25 graden in kledingwinkels rond te hangen), etc.
Het is nu 5 uur 's middags en het wordt hier te warm. We gaan even een briesje pakken aan het strand.

16 maart 2008 Birds, beach, home

Zondag avond. Een ouderwetse Hollandse burgerlijke dag. Vanmorgen ontbijt met een eitje bij wat Satie en Rossini en daarna schoonmaken. Het gehuurde huis bleek toch wel erg vies, maar is verder van alle luxe voorzien, zelfs een fitness apparaat en loopband in de garage met een flatscreen. Nienke vloog door het huis met een lapje en een bus Mr. Muscle en ik zoals dat gaat op zondag aan de auto. Onder de stoere modderlagen kwam toch weer die champagne kleur terug, nou ja, hij rijdt als een trein. Lydia is inmiddels vertrokken naar het Zuidereiland en gaat haar Whanganui ervaringen uit proberen in Abel Tasman National Park. Het was een leuke week. Vrijdag zijn we nog naar Kapiti Island gegaan, het eiland waar we vanaf ons strand tegen aan kijken. Het is een bird sanctuary waar je nog vogels hoort zoals captain Cook die destijds in de bossen moet hebben gehoord. Deze amateur fotograaf had natuurlijk weer een vette duim op de lens geplaatst waardoor de meeste foto's mislukt zijn, o.a. van de KaKa, de Hihi, de Kereru, de Kakariki, de Tui (waar het befaamde NZ biertje naar genoemd is) en de Tieke. De Kiwi niet gezien (is een nachtvogel). Wel de Toutouwai (een soort roodborstje, maar dan anders, die gezellig vlak naast je op een tak komt zitten), de Korimako en de Weka waarvan hierbij de respectievelijke foto's.

De laatste is vanaf de top genomen (521 m. geklommen) waar je een prachtig zicht had op Cook street en het Zuidereiland. Ook kon je Paraparaumu zien liggen en ongeveer de straat waar wij nu wonen. Na de afdaling hebben we nog even heerlijk gezwommen en gesnorkeld met de spullen van een Maori opzichster die ook nog de nodige uitleg gaf en zelfs wat Maori liederen voor ons zong. Ze woont in een dorpje, Otaki, waar ik morgen een gesprek heb over een functie als huisarts. Duimen dus. Gisteren zijn we naar Wellington geweest, naar een picknick in the Botanical Gardens met andere immigranten die eens in de maand bij elkaar komen en de dag afgesloten met een Black Mac in Mac's Brewery, een must in Wellington.
Zo jullie zijn weer bij. Gegroet!

13 maart 2008 Natte voeten

Gisteren hebben we samen met Lydia een tocht gemaakt op de Whanganui river, een rivier die dwars door een nationaal park heen gaat en waar slechts een hele enkele Maori aan woont. Met een jetboat werden we up-river gebracht naar The Bridge To Nowhere, een betonnen brug die de overheid door slechte planning af had

toen alle farmers al vrijwel failliet waren. Nu is de brug er, maar er zijn geen mensen meer en de brug wordt dus niet meer gebruikt. Vreemd gezicht zo'n ding midden in de jungle. Na de brug werden we weer een stukje mee terug genomen waarna we het laatste stuk hebben terug gekayakd. We hadden uiteindelijk toch maar niet de meerdaagse tocht gekozen en dat bleek niet zo'n hele slechte keuze te zijn. Op de een of andere manier bleek het water een grote aantrekkingskracht op ons te hebben. Bij vrijwel elke rapid ging

het mis en werd onze 'Taste of New Zealand' wel erg letterlijk genomen. Door het prachtige weer, de heerlijke temperatuur van het rivierwater en de oneindige stilte en schoonheid van de rivier en omgeving was het allemaal niet erg. We deelden de rivier slechts met

de 'blue duck' en ander gevogelte. Op de bijgaande foto zie je Nienke heel trots na zonder problemen weer een 'rapid' te hebben genomen. Nadat we het laatste restje waardigheid in de plomp hadden gegooid door bij aankomst voor de ogen van de Maori in de laatste rapid nog eens om te slaan hadden we een half weiland nodig om alles weer te drogen. Enigzins vochtig nog reden we door Hobbit land weer terug

naar ons motel (Frodo zie je net een duik nemen in het meertje). Nog twee weken, dan begint het werkende leven weer. Vandaag rijden we naar het zuiden en betrekken we ons huurhuis. Zal wel weer wennen zijn om niet elke dag in een koffer naar schone kleren te moeten zoeken. Gegroet.

Maandag 10 maart 2008 De Tongariro Crossing

Vandaag hebben Lydia en ik de Tongariro Crossing gelopen. Een tocht van 17 km over vulkanen met enkele zeer forse klimpartijen erin. Nienke kon helaas niet mee maar heeft ons goed verzorgd weg gebracht en heeft zelf de dag doorgebracht in de buurt, genietend van de zon bij een waterval waar diverse jongeren met fantastische duiken indruk op Nienke probeerden te maken. Nadat Nienke ons had afgezet bij het begin van de tocht constateerde ik dat de man met 'the donkeys' er weer eens niet was. Wij moesten dus zelf onze zware rugzakken dragen (vol met water, sandwiches en extra warme kleding). Na een korte vlakke wandeling mochten we meteen een wand beklimmen van 450 m hoogte. Peuleschil natuurlijk. Daarna dwars door de vulkanen gelopen met overal stoom hissende 'vents'. Onvoorstelbaar mooie uitzichten. Op de foto zie je de rode krater met daarnaast de asberg die de hoogste piek van de tocht was. Vandaar had je een prachtig uitzicht op de 'Emerald lakes' die een vreemd contrast vormen met het omringende'Mordor country'. Op deze plek zijn diverse scenes van 'The lord of the rings' opgenomen. Vandaar weer door een andere vulkaan naar de andere zijde van de berg waar de afdaling begon.
Helemaal fris kwamen we na 7 uur de parkeerplaats op joggen om indruk te maken op Nienke. Helaas lag Nienke nog in de zon bij de waterval jonglerende duikers te bewonderen. Onze pochende SMS-jes had ze helemaal niet gekregen. In de auto probeerden we elkaar heftig te overstemmen over de prestaties van die dag. A draw of course. We besloten om onze gekwelde voeten te verwennen in de Tongariro river. Een prachtig riviertje die in Lake taupo uitkomt. Helaas bleken we een plekje gekozen te hebben naast een wespennest en mijn aartsvijanden de sandflies waren er ook alweer (altijd het meest aktief tegen borreltijd). Een snelle aftocht via de supermarkt bracht ons naar 'huis' waar we onze triomf gevierd hebben met verse pasta en enkele flessen chardonnay. We zijn nu helemaal klaar voor de volgende uitdaging, een kayaktocht over de Whanganui river. Op dit moment wordt er flink gediscussieerd of we de 1 of 3-daagse tocht gaan doen. Hoewel het allemaal prachtig is bedenk je je toch telkens hoe mooi onze mannetjes dit allemaal gevonden hadden. Tristan was al helemaal 'hooked' aan het bergwandelen. Je denkt dan ook vaak aan onze laatste bergtocht met hem in de Alpen. Altijd bij ons dus.

Zaterdag 8 maart 2008 Ohakune

Nadat we op gepaste wijze Nienkes baan hadden gevierd zijn we naar het noorden gereden richting de bergen bij Taupo. Daar ontmoeten we Lydia, een cllega uit Nederland die over is, waarmee we de Tongariro Crossing gaan lopen. Vandaag hebben we even geoefend met een flinke wandeling aan de voet van mount Ruapehu. Helaas kreeg Nienke aan het eind van de tocht last van haar knie waardoor de Tongariro Crossing voor haar niet mogelijk lijkt. Dat is een grote dmper. De tocht was gelukkig prachtig met schitterende watervallen en prachtige vergezichten. 6 mensen tegen gekomen op de hele tocht.

Vrijdag 7 maart 2008 Nienke heeft een baan!!!

Nienke heeft een baan! Op advies van een recruiter heeft Nienke op maandag even koffie gedronken met een HR officer van the Kapiti Coast District Council. Vrijdagmiddag heeft ze het contract getekend. Nienke wordt Project Manager en gaat dingen doen als een fietspad aanleggen (kwam uit Holland nietwaar), land aankopen van en onderhandelen met Maori, de township upgraden e.d. Het is allemaal nog een beetje vaag, maar ze heeft er erg veel zin in. We hebben meteen een leuk huis gehuurd daar, op 150 m. van het strand. Voor mij zijn daar ook voldoende mogelijkheden, wat het precies wordt wordt de komende twee weken duidelijk. Dit geeft allemaal een boel rust.

3 maart 2008, Thai prawns in red curry

Maandag. Regen. Wind. Gisteren een flinke wandeling gemaakt over de sky line van Wellington region. Het was droog, maar wat een ongelooflijke wind. Wel een prachtig uitzicht. Nog even een kleine bekentenis; we hadden omdat we met twee paren waren aan begin en eind van de tocht een auto gezet. Heel erg slim. Halverwege bleek echter dat de sleutels van de ene auto in de andere waren achtergebleven. Héél erg blond dus, kunnen we misschien toch nog voor Belgen doorgaan als de Wildersfilm uitkomt (excuus aan de zuiderburen). De lokale Piet Paulusma kreeg gelijk tot op de minuut. Het zou pas om 21.00 gaan regenen en toen begon het dan ook te plenzen, maar je kan er gelukkig wel van op aan. Daar kan Piet dus nog wat van leren. Eergisteren zijn we naar een toneelstuk geweest down town, een stuk over een Maori meisje en een farm boy die uit elkaar groeiden toen hij vals beschuldigd werd van aanranding hetgeen zijn vader gedaan had, maar grootmoeder voor de kerk niet wilde weten. Zoonlief werd dus opgeofferd en het kwam niet meer goed helaas. Tussendoor speelde nog de protesten tegen de Springbok (Zuid Afrikaanse rugbyteam) door Nieuw Zeeland ten tijde van de apartheid. Het luisteren naar een toneelstuk in het Engels viel ons heel erg mee en het was een goed toneelstuk. Deze week staan een aantal gesprekken voor ons gepland die onze nabije toekomst gaan bepalen. O.a. waar we gaan wonen, in of rond Wellington of bv. toch de Kapiti Coast met fantastische namen als Paraparaumu, Raumati, Paekakariki of Waikanae. Moet je maar eens proberen te voeren aan je TomTom!
Nu zitten we in onze B&B beiden achter de laptop te surfen op de wifi verbinding van de verhuurders na ons heerlijke maaltje van net; de Thai prawns in red curry met een pinot gris van Riverstone/Villa Maria. Lydia is net geland en het weerbericht voor de Tongariro Crossing het komende weekeind lijkt gunstig te zijn.

28 februari 2008 We're back, but they are as well!

Het gesprek bij NZ Medics ging prima. Waarschijnlijk begin volgende week zal ik een praktijk kiezen (omgekeerde wereld hier) en gaan de administratieve raderen draaien. Dan duurt het tussen de 2 tot 6 weken voordat mijn licentie los komt (een formaliteit) en dan begin ik. Vooralsnog een periode van 3 maanden zodat ik mezelf nergens definitief vastleg. Ik moet eerst maar eens kijken hoe het weer is en of het nog gaat. Het is best een beetje eng.

Gisteren hebben we een flinke wandeling gemaakt hier naar een berg bij Petone waarop je een prachtig uitzicht had over de hele baai waar Wellington aan ligt, tot en met Lower en Upper Hutt en zelfs nog voorbij Poiroa. Door een paar prachtige bossen vol zéér actieve krekels (stel je jezelf voor dat je op een voetbalveld loopt tussen duizende scheidsrechters met ADHD). In de beekjes hebben we sidderalen en forellen zien zwemmen en de vrolijke tui's met hun vreemde geluiden, waren er ook weer. De wandeling is nog steeds een training voor de Tongariro Crossing, een tocht over Mount Ruapehu (zie foto) die we volgende week met Lydia, een vriendin uit het Haagsche maken. Na de wandeling hebben we even wat drop en kaas ingeslagen bij de Nederlandse winkel in Petone, geweldige uitvinding!

Gisterenavond bij een vriend hier gegeten. Helaas kwam ik daar die beroerde sandflies weer tegen, ergens op 300 m hoogte! Geen 'sand' te zien, maar ik ben weer de klos. Weer een paar mooie bulten op mijn benen. Vanwege de obligate korte broek (25 graden en very sunny) staan die nu in de volle belangstelling.

Vandaag gaat Nienke een paar recruiters langs om de contacten aan te halen, netwerken blijft erg belangrijk hier. De rest van de week blijven we dat dus ook maar doen en gaan verder genieten van het 'arts festival' dat hier gaande is. Morgen misschien een super 14 rugby wedstrijd hier en zaterdag het gay and lesbian festival met veel muziek. Never a dull moment!

26 februari 2008 Portugees oorlogsschip

We zijn alweer een paar dagen in Nieuw Zeeland en hebben flink wat asfalt onder ons door zien gaan. In Auckland een aantal vrienden opgezocht en daarna in Tauranga weer. Helaas wat slechter weer daar (24 uur slagregens) maar omdat de Kiwi's daar ook geen punt van maken (de surfwedstrijden gaan gewoon door) hebben we in de stromende regen toch maar een traiingsbeklimming gemaakt op de lokale vulkaan. Bovenop zag je niets (alles in de mist) maar je kon wel de stem van de commentator van de surfwedstrijden horen (je moet hard roepen om al die hordes mensen te bereiken). Nu zijn we vrijwel in Wellington waar we vandaag gesprekken hebben i.v.m. mijn registratie. Ik moet nu snel aan de slag. Hoor om me heen alleen maar van grote tekorten aan huisartsen. Kan dus vrijwel overal aan de slag. We werden vanmorgen wakker door vele vogels die op het dak van ons onderkomen aan het rugbyen waren. De zee als achtergrond geluid en warme zonnestralen die langs de gordijnen naar binnen slopen. Een jaren zeventig paleis (ik meen het te herkennen uit een barbapappa aflevering) in de duinen. Alleen het zwemmen gisteren ging niet door. Nienke is even tot de knieën het water in geweest, maar toen zagen we de vele jonge 'Portugese men of war' zoals ze hier genoemd worden. Het zijn eigenlijk geen kwallen maar ingewikkelde koloniën van poliepen. Hoe dan ook, Nienke kwam er in Antigua al eens mee in aanraking en dat is geen pretje. Intussen begint het ontbijt te lonken en moeten we de boel weer gaan oppakken. Gegroet.

20-02-2008 We're back!

Vanmorgen vroeg zijn we weer in New Zealand gearriveerd. Meteen al kennis gemaakt met de lay back life style; het vliegtuig was veel te vroeg en de man die over onze "slurf" ging lag nog te slapen. Tja, dan moet je nog even wachten. Niet zo'n geweldige vlucht trouwens. Erg veel turbulentie en we waren ingedeeld in 'the kiddie department', een stuk of tien kleine kinderen om ons heen die ons de hele nacht aan hun aanwezigheid hebben laten herinneren. Wat een gekrijs. Gelukkig konden we teren op een aantal hele leuke dagen in San Francisco. Echt een erg leuke stad (ik ben niet zo'n USA liefhebber, maar het viel me dus mee). Lekker zonnetje en leuke vrienden die ons de town lieten zien. Als echte toeristen hebben we ontbeten op de Fishermans Wharf (door Flora vooraf nog wel als verboden gebied bestempeld) met uitzicht op de Golden Gate bridge en Alcatraz. Lekker gewandeld door China Town, North Beach, Haight-Ashbury (beetje A'dam, maar dan zonder marihuana) en Sausolito. Geweldig ontvangen door Nienke haar tante en dochters die Nienke 25 jaar niet meer gezien had. Een goede tussenstop dus dat San Francisco, kunnen we jullie aanraden als julie ons komen bezoeken!!!!!!!!!

Vanmiddag al meteen weer de sociale activiteiten opgepikt. Ook de komende dagen veel get togethers. Daarna snel naar Wellington om de papieren voor de medische registratie in orde te maken.

Overigens was er nog even wat excitement in Frisco op het vliegveld. We stonden in de rij toen er ineens werd geschreeuwd om iemand die CPR kon toepassen. In geen velden of wegen een Amerikaanse dokter te vinden (ik zag wel nog wat mensen wegrennen) en dus trad ik maar op. Een van de douaniers was voorover gevallen en lag met bebloed gezicht op de grond. Paar tanden eruit, in de broek geplast en flink afwezig. Zag er uit als na een epileptische aanval of gewoon flauw vallen. Veel paniek bij de andere officers die blijkbaar geen van allen EHBO hadden! Het viel dus allemaal wel mee, alleen heb ik nog een uur last gehad van een hele snelle hartslag. Ik had het allemaal niet zien gebeuren en toen ze om CPR riepen schrok ik toch flink. Mijn laatste reanimatie was bij Tristan.

Met mijn vader gaat het goed, die heeft al koffie gedronken met de familie beneden in het restaurant, in de rolstoel.

We houden jullie weer op de hoogte.

Meteen al een nabericht

Nog een berichtje, niet vanwege de mooie foto's die we maakten in de Nederlandse winter (we hadden ons ingesteld op een fraaie zomer) maar vanwege een brief die net op de mat viel. Wij zouden eigenlijk begin december in Rotorua ons IELTS examen doen, maar dat ging dus door het ongeluk van mijn vader niet door. Dat examen hebben we dus maar in Amsterdam gedaan. Ik heb dat examen nodig om me te kunnen registreren bij de Medical Council en Nienke heeft solidair meegedaan, maar kan het bij sollicitaties gebruiken als ze goede cijfers heeft. We hebben beiden de 'Academic Test' gedaan. Nu dus het resultaat; gehaald, beiden, gemiddeld een 8 (max. is een 9). Nu kan ik geregisteerd worden en wordt ook de emigratie procedure verder ingezet. Nienke kan met trots op haar CV vermelden dat ze het Engels onder de knie heeft. 't Was wel even zweten. Na al die jaren ben je niet meer gewend om examens te doen.

We gaan de draad weer oppakken

Er lagen nog wat blaadjes op het dak van de garage en die zou mijn vader er even af halen. Helaas gleed de ladder weg waardoor hij zeer ongelukkig ten val kwam. Nienke en ik zijn hals over kop naar Nederland terug gegaan omdat er voor zijn leven werd gevreesd. Na 1 maand op de intensive care en 1 maand op de afdeling is hij nu dan in het revalidatie centrum en herstelt wonderbaarlijk. Er is nog een lange tijd te gaan maar de toekomst ziet er weer positief uit. Vanaf nu zullen we hier onze avonturen weer etaleren.

6 december 2007

Een paar dagen geen bericht geschreven. Helaas geen goed nieuws. Door een zwaar ongeluk ligt Hans zijn vader in het ziekenhuis. Wij zijn momenteel in Nederland.

2 december 2007

Als de rijen voor de toiletten bij de mannen net zo lang zijn als bij de vrouwen dan weet je dat de gemiddelde leeftijd hoger ligt. Het concert van Crosby, Stils & Nash was fantastisch. Nienke was veruit de jongst aanwezige. In het stadion waar New Zealand de netball finale van Australia had verloren stonden keurige rijen stoelen op gesteld. Voor het concert en in de pauze speelde er klassieke muziek. Het begin kwam ons allemaal wat vreemd over en het duurde ook even voordat de Kiwi's los kwamen. Pas na de pauze begonnen er voorzichtig wat mensen te swingen. De heren deden intussen hun uiterste best en hadden als vanouds weer humor ("as long as we've got a chimpanzee in the White House you look very smart" en "if you can't pronounce the word 'nuclear' you shouldn't be able to push a red button"). http://www.nzherald.co.nz/topic/story.cfm?c_id=264&objectid=10479736
Vrijdag haalden we de post op bij WJ en Bianca en hebben we ons wat druk gemaakt over de rekening van onze Vodem (Nz$ 700). Volgens ons zit Vodafone fout, maar we hebben de laptop toch maar even een paar dagen niet aangeraakt. In plaats daarvan hebben we 'the dutch Windmill' opgezocht en ons getrakteerd op echte drop en echte Hollandse kaas. Meteen pepernoten gekocht voor de kinderen van Nederlandse vrienden waar we 's avonds hebben gegeten.
Of de BBQ ter ere van Wouter Jans verjaardag door ging hing uiteraard van het weer af. De regen viel 's nachts en er was zelfs een zonnetje. Armour Bay is een net buiten Auckland gelegen baaitje met een mooi grasveld en een community BBQ. Die dingen staan door het hele land, je gooit er een muntje in en je kunt beginnen. De ideale gelegenheid dus voor de picnic/BBQ hoewel men om onduidelijke redenen de BBQ en de toiletten hadden afgesloten. Toch maar even een BBQ gehaald dus. Pas na zonsondergang verlieten we het strand weer na een heerlijke dag. Helaas hadden de sandflies me ook weer gevonden en zien mijn voeten en enkels er wat vreemd uit, alsof ik een paar extra gewrichten heb gekregen. We krabben en smeren vrolijk verder.
Vanmiddag rijden we naar Rotorua waar we ons moeten inschrijven voor het examen en dan een weekje oefenen. We luisteren in de auto nu alleen maar naar de radio en proberen ook maar vaak Engels tegen elkaar te spreken. Toch laat je dan af en toe een woordje Nederlands vallen waarop je dan meteen in het Nederlands wordt aangesproken. Zo stonden we in de schoenenzaak (je moet hier echt op Crocks lopen anders tel je niet mee) een tijd te kletsen met iemand die Groningen een paar jaar geleden had verlaten. Het blijft een land vol verrassingen.