12 november 2008; Wauwrarapa

De weergoden waren ons welgezind en we hebben derhalve een geweldig weekend in de Wairarapa gehad. Vrijdag na mijn werk direct vertrokken. Ons huisje, Villa Rosa, was helemaal klaar voor ons, slechts één lucifer was nodig voor een heerlijk open haardje. Geweldig gelegen tussen rozen struiken en nabij Martinborough's centrum. Voor Nienkes ouders volgde toen de kennismaking met NZ pubfood onder het genot van dark beer, cricket/rugby/horseraces en (te) harde muziek. Zeer gezellig. Een dag later een mooie rit naar Castle point (zo genoemd omdat Captain Cook de rotsformaties er als een castle uit vond zien (after a few barrels of rum I presume). De foto's spreken voor zich:

We hebben hier enkele prachtige huisjes gezien. Beetje afgelegen (50 km ten oosten van Masterton), maar deze view compenseert heel erg veel. Het lokale menu is verse vis en blikvoer.

Niet alleen heerlijke stranden, duizenden kleuren groen en blauw maar ook Kiwi humor. Na een dag genieten hadden we ook nog een diner op Tirohana Estate. Geweldige ervaring, uiteraard lekker eten en vele heerlijke wijntjes, maar vooral uitstekende service en geweldige verhalen. Hun wijn is zo goed vanwege het aanhalen van de blaadjes, fluisterende liefkozingen en de hele dag door muziek voor de druiven, u kent het wel. Het was niet heel moeilijk om onze chauffeur over te halen de auto te laten staan en gewoon mee te proeven. De hoeveelheid glazen doen anders vermoeden, maar we hebben er echt ook gegeten.
's Ochtends vroeg na een fikse wandeling de auto bereikt en zag nog net de eigenaar in zijn blote bast van een buitenbad naar zijn villa rennen. Heerlijk ontbijtje (verse aardbezien van de 'farmers market' in Masterton op getoast brood) op een zonnig bankje in de ochtend zon. Daarna de Pinnacles bezocht, bizarre door regenwater gevormde rotsformaties op zuidelijkste puntje van het noord eiland.

Noor en Philip stoer op pad met de oceaan op de achtergrond.

Net een soort gigantisch kerkorgel. De beroemde krullen van de New Zealand fern, de Cyathea medullaris. De krul is een veel gebruikt symbool voor de Maori en New Zealand.

Tot slot nog een bezoek aan Cape Palliser met zijn seal colony. Hier een heel kleintje die lekker lag te pitten onder een rots en hieronder opa die zich afvraagt wat ik daar kom doen. Je hoort hem denken 'Ik word helemaal gek van die toeristen'

Helaas moesten wij weer aan het werk terwijl Nienkes ouders inmiddels op weg zijn om het noorder eiland te verkennen. Inmiddels al helemaal verslingerd aan dit mooie land.

6 november 2008: Mans Gerard Joef, wò?

Het gerucht gaat dat mijn handschrift op de kleuterschool al dermate onleesbaar was dat ze daar zeiden; jij moet maar dokter worden. Het schijnt dat patienten van mij met mijn recepten jaren lang het Kröller-Müller museum gratis hebben bezocht. Nadat wij eens in Curacao geland waren hield een douanier een hele Boeing op omdat hij uitvoerig mijn (voor hem onleesbare) landingskaart opnieuw ging invullen (ben je eens een keer een van de eersten gaat het weer fout. Nu hier in NZ weer een misser. Er zijn hier zaterdag verkiezingen. Wij wilden meedoen en dus heb keurig met mijn mooiste blokletters onze enrolment formulieren ingevuld. Ging goed voor Nienke, maar ik heette ineens Mans Gerard Joef. Was dus bang dat ik niet mocht stemmen. Omdat wij het weekend met Nienke ouders naar de Wairarapa gaan gingen we 'voorstemmen'. No problem sir, we'll change it after the elections. Hoefden onze legitimatie niet eens te zien. Wij hebben beiden voor de groenen gestemd. Nog even getwijfeld of we niet zouden stemmen voor de Aotearoa Legalise Cannabis Party (niet gelogen), maar ja, dat is zo Nederlands. Andere partijen kwamen niet in aanmerking, Labour is al 9 jaar aan het regeren en heeft het niet echt geweldig gedaan (sociaal en medisch is het erg matig hier) en National wordt geleid door een liegende car (spreek uit cáááár) salesman. De andere splinterpartijtjes doen erg aan een bananen republiek denken nu naar buiten komt dat ze geld hebben aangenomen voor wederdiensten aan rijke families. Onze lokale politici zijn helemaal een lachertje. Staan langs de kant van de weg naar voorbijgangers te zwaaien. 'Waar staat u ook al weer voor?' 'Geen idee, maar ik kan goed zwaaien!' (schijnt in de beste families voor te komen).
Nienkes ouders zijn veilig geland. Verwelkomt door een paar heftige stormen en regenbuien, maar komend weekeinde wordt het al weer mooier. Op de foto zie je de voorbereiding voor hun trip over het noorder eiland in volle gang. Gisteren avond hebben we samen een Marae (Maori gemeenschapshuis bezocht. Wij waren de eregasten van de burgemeester bij de eerste uitreiking van het NZ citizenship in nieuwe vorm aan 22 immigranten. Dat alles inclusief toespraken (zijn ze erg goed in) en zang. Alles afgesloten met het luid door ons meegezongen NZ volkslied. Daarna nog wat lekkere happen en Maori dans/zang. Philip en Noor vielen dus met de neus in de boter. Had helaas mijn gerepareerde fototoestel in de auto laten liggen. Het resultaat met de telefoon is niet echt van hoge kwaliteit. Philip en Noor zijn al over de jetlag heen. Wij hebben al het een en ander laten zien en vandaag zijn ze voor het eerst alleen op pad geweest. Zowel zij als de auto zijn onbeschadigd! Dat goldt trouwens ook voor ons huis waar afgelopen zondag een open dag was. Paranoïde als ik ben had ik het hele huis gefotografeerd. Je weet tenslotte maar nooit. Natuurlijk niets gebeurd, slechts 4 keurige stellen waren geïnteresseerd. Prachtig weer helaas, maar goed, als het verkocht wordt hebben we nog 3 maanden de tijd om iets anders te vinden.
Inmiddels is mijn nieuwe Schotse collega gearriveerd, aardige vent, maar praat een beetje binnensmonds Schots. We horen dus veel 'Sorry?'of 'wo?' (spreek uit 'wò' plat Kiwi's voor 'What?').

Als laatste mijn lunchplekje aan het strand; krantje, zonnebril (met correctie), bakje brood en fruit, heerlijk. Volgende week mooie foto's van de Wairarapa.

30 oktober 2008; Kadans

Ik heb ooit eens paard gereden, een keer was genoeg. Kreeg die kadans niet te pakken, telkens als ik naar beneden ging kwam het paard omhoog. Pijnlijke kertsdiner entre-act. Zondagmorgen zaten we lekker te ontbijten met een eitje en wat Albinoni toen er ineens een aantal orca’s voor ons huis langs zwommen. Toch wel heel erg fraai in het ochtend zonnetje. Helaas kon ik ook hier de kadans niet vinden, telkens als ik afdrukte gingen de orca's weer onder. Geen foto’s daarvan helaas, maar we blijven naar de zee turen!
Volgende week komen Nienkes ouders voor 1 ½ maand. We hebben een aardig programma gemaakt. Samen gaan we twee weken over het zuider eiland reizen. Heb natuurlijk een strak schema gemaakt en vrijwel alle overnachtingen zijn al geregeld. We hebben er heel erg zin in en zijn er ook een beetje aan toe. Hier het dek van een van de huisjes die we gehuurd hebben, deze is in Marlborough. Die hieronder in Akaroa.

Dinsdag een aanvaring gehad met een dochter van een patiente. Ze had kritiek op de praktijk en de huisartsen. Haar moeder had iets aan haar been, vermoedelijk kanker. Er waren al 4 brieven van onze kant uit gegaan en een paar telefoontjes. Ze was al 2 maal gezien door de specialist maar nog niet geopereerd. De dochter vond dat wij ons best niet hadden gedaan (had ondertussen zelf de wond niet behandeld zoals ik had voorgeschreven). Er ontspon zich een onaangenaam gesprek. Ik merk dat ik daar niet meer goed tegen kan. Wij zijn natuurlijk niet verantwoordelijk voor de slechte organisatie in 2 ziekenhuizen en de wachtlijsten. Enfin, zoiets verknalt je hele dag. Zo’n reis in het voooruitzicht is dus meer dan welkom.
Vorige week ook nog naar een soort filmhuis bioscoop hier in Otaki geweest. Met 6 man heerlijk onderuit hangend in luie zitkamer banken (pootjesop een voeten bankje) naar een docu/film over Maori gekeken. Dat soort dingen gaan we vaker doen. Misschien ook nog eens een concert. Op het programma hier in NZ staan Stevie Wonder (59), Leonard Cohen (75), Eric Clapton (64) en Simpky Red (uit 1976). Pensionadas on tour!
Het huis wat we huren staat te koop. De real estate agent heeft de draad weer opgepikt en gaat een aantal open dagen houden hetgeen inhoudt dat iedereen die dat wil a.s. zondag tussen 3 en half 4 door ons huis kan lopen. Geeft ons de kans om weer eens goed op te ruimen denk ik dan maar. We hebben besloten zelf niet voor dit huis te gaan nu gebleken is dat van de tuin slechts 1 meter bij het huis hoort en de rest van de council is. Het kan dus gebeuren dat je over een paar maanden ineens naar een gloednieuwe dijk zit te staren. We hebben wel wat andere dingen bekeken, maar zijn niet verder dan de tekenfase:
Hierboven zoals het nu is en hieronder zoals het moet worden (with a new roof and cladding of course).
Het ziet er allemaal wat oud uit en moet flink opgeknapt worden, maar als je deze view vanuit de tuin ziet .......

Dan is er ook nog een leuk huis aan een rivier met je eigen prive badje in the river:

Blijft een moeilijke keuze allemaal, maar wel een luxe. De financiele crisis slaat hier ook hard toe in NZ. Met de komende verkiezingen (hier om onduidelijke redenen om de drie jaar) voor de boeg regent het hier leugens en beschuldigingen. het lijkt Amerika wel. Gelukkig bestaat minimaal de helft van het nieuws uit sport.

22 oktober 2008; Raar volk die mannen

Mannen, raar volk. Eigenwijs, kleinzerig en gierig. Deze week weer een aantal voorbeelden gezien.
Meneer was midden in de nacht opgestaan om naar het toilet te gaan. Klapte met een smak tegen de muur. Telkens als hij probeerde weer te lopen viel hij naar links. Wat doe je dan in zo’n geval; je gaat weer naar bed. Ik vroeg hem of hij soms op de telefoon gevallen was, kapot, en daarom niet mogelijk om een dokter of ambulance te bellen. Nee hij had gewoon zijn vrouw verboden te bellen. Heel logisch toch? De ochtend erop is alles weer normaal en dus ga je naar ‘the gym’ omdat daar iemand is die bloeddrukken kan meten. Die was er dus niet en dus ga je weer naar huis. Daar gebeurt het 2 dagen later nog een keer en dan heeft mevrouw er genoeg van, naar de dokter. Op mijn ‘What can I do for you?’ zegt hij’; waarschijnlijk niets, ik moest hier komen van haar. Die man had TIA’s natuurlijk, een soort voorbode van een CVA.
Deze week zag ik nog zo’n man; bij de bloedbank hadden ze een te hoge bloeddruk vast gesteld. Die had hij bij mij ook 2 keer. Maar hij had een hekel aan tabletten. Waarom kom je dan eigenlijk, de tijd dat ik kon toveren is echt voorbij. Uiteindelijk heb ik hem gezegd dat hij eens een dag moest proberen om zijn rechter arm niet te gebruiken, kijken of hij ook een hekel aan een CVA heeft.
Dan had ik er nog een die zijn vinger goed had opengehaald aan een strijkijzer (was hij aan het repareren). Bloedde als een rund. Zo’n vinger moet je op twee plaatsen verdoven omdat een vinger 4 zenuwen heeft. Die injecties zijn gevoelig, maar als je mannen hoort tijdens injecties e.d. denk je toch dat het eigenlijk jammer is dat mannen geen kinderen moesten krijgen, dan hadden we nu niet zo’n overbevolking op de wereld! Nee dan meisjes, verdoving onder de voet omdat ze in dorens was getrapt die er nog inzaten. Dat zijn gemene prikken, maar ze gaf geen krimp, 13 jaar! Natuurlijk zijn er uitzonderingen (ondergetekende), Floris gaf ook geen krimp bij alle injecties en hij was pas 7.
Dan nog een meneer waar ik een basaalcelcarcinoom in zijn gelaat had verwijderd. Volgens de patholoog zat er in de diepte nog een restje. Ik heb meneer met succes opnieuw geopereerd (dezelfde patholoog vond nu helemaal geen kanker cellen meer!?!?). Meneer was dankbaar maar vond eigenlijk dat hij toch niet hoefde te betalen voor de tweede ingreep.


Voordat de dames nu allemaal denken dat ze helemaal super zijn; de benauwde nog borstvoeding gevende moeder met een ernstige verergering van haar astma die vraagt of de prednison niet slecht is voor haar kind. Nou mevrouw, heel wat minder dan die sigaretten van u! En dan dat hele stelletje die je lastig komen vallen om Duromine, afvalpillen. Als je hun karretjes in de supermarkt ziet vraag je je wel af of die hersencellen elkaar wel weten te vinden.
Dat waren dus wat praktijk perikelen. De verbouwingen (zolang als ik er ben) beginnen hun einde te naderen. Heb al een CD-tje voor mijn collega; ‘Bouwgeluiden’. Voor als hij straks onthoudings verschijnselen krijgt. Over twee weken komt dr. Scott uit Scotland (of course) ons legertje versterken. Dan hoeven we de diensten nog maar met zijn vijfen te verdelen.

Ben inmiddels ver gevorderd in mijn nieuwe boek ‘1434’. Toch weer ontluisterend allemaal. Blijkt dat alle ‘uitvindingen’ van de Italianen in het begin van de Renaissance gewoon ordinair gekopieerd zijn uit de ‘Nung Shu’, ’s werelds eerste massa productie uit 1313 (China). Zelfs de grote Leonardo da Vinci pleegde op grote schaal plagiaat. Allemaal mannen (weer) die voor eigen roem en rijkdom gingen en lak hadden aan copyright en eergevoel. In ieder geval moeten alle geschiedenisboeken worden herschreven.
Slechts één foto deze week (van Andrew Hardacre ©!!!, mijn toestel is nog steeds bij de reparateur). Dit is een Pukeko, een soort blauwe kip. Fraaie vogelsoort die hier veel voorkomt. Je ziet ze vaak langs de snelweg scharrelen. Achter onze praktijk is een klein stukje moeras en daar lopen er erg veel.

14 oktober 2008; The circle of life

Een stel vrolijk spelende kinderen rennen in zwembroek langs mijn auto naar het strand. Ze kijken me aan alsof ik gek ben. Is waarschijnlijk ook wel een gek gezicht. In de brandende zon zit een meneer in lunchtijd in de auto de krant te lezen met de raampjes open en Mexicaanse muziek op. Of zouden het toch die skies zijn geweest die tussen de voorstoelen door bijna naar buiten steken. Direct na het werk vertrokken Nienke en ik naar Ohakune voor een laatste weekendje skieen.Afgrijselijke mazzel. Stralende zon en heerlijk sneeuw. 's Ochtends wat ijzig en laat in de middag hier en daar wat slagroom maar we hebben heerlijk geskied. Ook nog mijn collega tegengekomen die als een echte Brit de zonnebrand vergeten was en zelfs nu nog door de gangen loopt te schilferen. Rustig begonnen op de blauwe pistes maar al snel de zwarte pistes opgezocht. Die waren heerlijk leeg. Het grote verschil met Frankrijk is is dat er hier geen bomen zijn. De berg is een vulkaan en alles om je heen is dan ook gestolde lava. Overal hangen dan ook waarschuwingen en instructies wat te doen als de vulkaan uitbarst; skies los en naar een 'ridge' klimmen. De lava zoekt namelijk ook de pistes op.

Vooral op dag twee was het helemaal helder. Je kon Mt. Taranaki, een andere vulkaan 125 km verderop, zien liggen als je naar beneden skiede (het witte puntje helemaal in de verte).
Helaas gingen de pistes op 4 uur al dicht en dus zat er niets anders op weer naar huis te gaan. Toch gek dat je dan thuis komt en het gewoon 20 graden is 's avonds om 7 uur. Het begint hier nu echt lekker te worden.

Verder deze week een beetje pech. Ik had een beeld gekocht voor Nienke, een Maori beeld, de Circle of Life voorstellend. Helaas had deze het transport niet overleefd. Uit de bovenste ring waren drie brokken afgebroken. Eigenlijk ook wel weer toepasselijk. De maker heeft alweer beloofd een nieuwe te maken, maar eigenlijk ........
Als laatste een foto van Juud, die de twee boompjes die wij van Nienke haar jaarclub hadden gekregen (een voor Floris en een voor Myrthe) voor in de tuin in Bennekom heeft getransplanteerd naar haar eigen tuin. Ze doen het goed.

Ben inmiddels begonnen in het boek 1434 van Gavin Menzies, de opvolger van 1421. Hij toont aan dat de Renaissance is begonnen na een bezoek van de Chinezen aan Italie. Ook de Pharao was aardig, niet te geloven dat dit boek was geschreven vóór 9/11. Als we het nou toch over tips hebben: Habib Koité en Bamada (band uit Mali) maakten vorig jaar de heerlijke CD Afriki. Gegroet.

8 oktober 2008; Crunchy shoulders

Nienke heeft er een echte verjaardag van gemaakt, met pakjes en zelfs een heuse massage door een chinese professional. Zo chinees dat we de poten van onze massage tafel ongeveer moesten halveren. Ze heeft ons gisterenavond goed onderhanden genomen. Ze vertelde dat we ‘crunchy shoulders’ hadden hetgeen in mijn oren toch een beetje klinkt alsof ik mijn ontbijt onder mijn huid had zitten. Ik moet zeggen dat je het inderdaad kon voelen en horen. Misschien toch de leeftijd? Of toch wat slapeloze nachten en wat stress. Naomi (moderne ouders?) heeft het er uitgemasseerd. ‘Is it a five (nice) or an eight (excruciating pain)?’ Afgezien van mijn zere keel, druipneus en wat koorts voel ik me vandaag toch heerlijk.
Die keel is nog een souveniertje van afgelopen zaterdag. Wij hebben toen goede vrienden helpen verhuizen (dat is al de derde keer hier, ik weet het, we zullen wat vaker dingen kapot laten vallen) in Wellington. De wind was adembenemend hard en zo af en toe kon je meubels als een vlieger naar de vrachtwagen dragen. Uiteindelijk dus toch niet zo goed voor de keel, maar ’s avonds wel als beloning lekkere lamsbout met pinot noir in hun nieuwe huis.
Over pinot noir gesproken, ik heb nog een geweldige tip om je auto weer lekker te laten ruiken. Je gaat op het laatste moment naar de super omdat je baas (kan er maar niet aan wennen) komt eten. Je laadt de achterbank vol met eten, wetend dat je straks toch nog een keer mag omdat je iets vergeten bent (apfel strüdel deze keer), en niet te vergeten een paar lekkere flessen pinot noir. Vervolgens rij je snel naar huis omdat Nienke staat te wachten. Je ziet die labrador wel aankomen maar zo stom kan hij toch niet zijn? Jawel hoor, loopt doodleuk gewoon de weg op zonder op of om te kijken. ‘In a split second’ moet je beslissen, de wijn of een deuk (met als toegift de discussie met de familie). Op de rem dan maar weer (kiwi’s rijden niet erg goed) en na het verwachte gebonk en gerinkel komt de toch nog onverwachte krak. Een heerlijke lucht verspreid zich door de auto terwijl mijn geweldige aanbieding zich voor de komende weken in de automatten vestigd. Dat was dus vrijdag. Als ik vandaag wordt aangehouden zal het toch wel enige overredingskracht kosten om dat uit te leggen.
Vanwege de storm van gisteren en vannacht is er nog aardig wat sneeuw gevallen op Mt. Ruapehu. We hebben daarom de weerkaarten goed in de gaten gehouden en een motelletje in Ohakune geboekt. Gaan we dit weekend toch nog even skieen.

Geen foto’s deze week, mijn camera is naar de reparateur. Het LCD scherm had de trip van Holland naar hier niet overleefd. Was geplet tussen de whiskey flessen van mijn rugby vrienden. Had geen bonnetje meer, maar de verzekering hier accepteerd gewoon een afschrift van het bankafschrift en een foto als bewijs. Dat kan hier allemaal nog, zag ook een leuke discussie op het Nieuw Zeeland forum, zo gaat het hier echt nog vaak: http://www.nieuwzeelandforum.nl/home/lees.php?id=17479&vdr=

Nog bedankt trouwens voor de aandacht. Wij vinden het leuk dat we nog niet vergeten zijn en jullie onze website weten te vinden (zie statistiek). U bent weer bij, gegroet!

2 oktober 2008; Spring is in the air.

Vandaag zijn Nienke en ik 15 jaar getrouwd. Op zijn zachtst gezegd zeer onstuimige jaren, maar we zijn nog samen en zullen er zo meteen toch een glaasje op drinken. We zitten net beiden na te hijgen van het sporten. Nienke heeft zich net suf gefietst voor de dames series in onze 'rumpus room' en ik heb net Nienkes eer verdedigd in het squashteam van de Kapiti Coast Disctrict Council. Vorige week mijn eerste competitie wedstrijd gespeeld en gewonnen!!! Vandaag weer stevig terug op aarde na een fikse nederlaag. Toch meer dan genoeg calorieen verspeeld om straks een lekker glaasje chardonnay te compenseren.

Weinig nieuws deze week. Wakker worden in dit huis is nog steeds helemaal prima. Zaterdagmorgen een nieuw record neergezet op de praktijk door in 3 1/2 uur 32 patienten te zien. Beginnen bijna Nederlandse diensten te worden. Verder is hier net de 'daylight saving' ingegaan waardoor we nu 11 uur op jullie voorlopen. De dagen waren al langer geworden en nu kun je lekker lang in de tuin zitten hetgeen ik vandaag na het werk dus maar even heb gedaan, met mijn nieuwe boek Pharaoh. De zon staat ook al hoger en gaat niet meer zo snel onder. Dat geeft weer fraaie luchten. Op de foto hieronder zie je vanaf ons balkon tegen de ondergaande zon Mt. Ruapehu liggen, hier 2 1/2 uur rijden vandaan. Daar ligt nog meer dan voldoende sneeuw om te kunnen skieen, hetgeen we dus een van de komende weekeinden ook gaan doen. Ze hebben er net kampioenschappen bikini skieen gehouden voor het borst kankerfonds. Behoorlijk dapper met temperaturen van -5 tot -10 op de berg. 't Is een aktieve vulkaan en de buren vertelden dat ze zelfs foto's hebben waar de rookpluimpjes goed te zien zijn.

Nog een kleine anekdote; mensen hebben hier soms de meest fantastische namen. Ik schreef al eens over de Maori namen, maar ook de Engelsen kunnen er wat van. Gisteren had ik mw. Hockey op het spreekuur en van de week moest ik mevrouw Lovelady uit de wachtkamer halen.

Kun je je voorstellen hoe je een volle wachtkamer inloopt en dan roept miss Lovelady. Voelde me een beetje als een man die in een bordeel de naam van de dame van zijn keuze noemt.

Vandaag stond in de krant dat er een lange warme lente wordt verwacht waar we natuurlijk helemaal geen bezwaar tegen hebben. That's all for this week folks!

24 september 2008: Columbus is a fraud!!!

Ik ben weer thuis na een reis van 14 dagen (inclusief 4 dagen vliegen). Thuis. Dat klinkt raar, maar zo voelt het echt. Het was heel erg leuk om de familie en vele vrienden weer te zien, maar ik moet ook vast stellen dat ik Nederland niet mis. Met name door Den Haag rijden voelde raar, alsof je er niet meer hoort, niet prettig gevoel. Met Floris en Tristan hebben we op al die plaatsen zoveel plezier gehad en nu is het gewoon niet meer ‘thuis’. Het was heel erg prettig om te zien dat mijn vader zich goed redde in Bathmen en dat mijn ouders weer samen zijn na 9 maanden ziekenhuis en verpleeghuis. Het gaat goed met ze en mijn vader gaat nog steeds vooruit. Hij zit alweer regelmatig achter de computer en traint veel bij de fysiotherapeut.

Ik was nog nooit zo lang buiten Nederland geweest maar ik had al kleine aanpassingsproblemen. Ondanks het stralende weer sloeg ik regelmatig af met vrolijk zwaaiende ruitenwissers! De auto van mijn moeder sloeg telkens af voor het stoplicht omdat ik inmiddels aan een automaat gewend ben. Omdat er voor elke Nederlander minstens 2 stoplichten (hoezo land van de molens en de tulpen?) zijn gebeurde dat nogal eens in het begin. Verder was het filerijden in de regen (2 uur en een kwartier van Bathmen naar Utrecht) ook niet echt een fijne Holland ervaring. Hoe ze in vredesnaam denken dat Nederland de Olympische Spelen kan herbergen??? Ik denk dat er uitsluitend Guinnes World Records zullen worden behaald in die periode (langste file, leegste stadion, minste deelnemers op tijd, dat soort dingen).

Na een onaangename ervaring in Utrecht bij mijn arbeidsongeschiktheidsverzekeraar (voelde me echt alsof ik een profiteur was) heb ik het weekend lekker veel vrienden ontmoet. Borrel bij een jarige vriend, lekker eten met de oud-huisgenoten van de Mulderstraat, lunch bij de buren, tennissen en high tea met mijn oude tennisteam, borrel met mijn oude collega's, brunch met Nienkes jaarclub, BBQ met de familie bij mijn zus. Veel te veel eten dus. Op deze foto zie je Nienkes jaarclub met de harten uit New Zealand (kado van Nienke), die ik nog bijna onze douane hier mocht inleveren (welkom thuis in Nederland).

Zaterdagmorgen ben ik een tijd bij de jongens geweest. Het graf lag er mooi bij (dank aan Floor en Susan) en het was mooi weer.

De rest van de week heb ik met mijn ouders doorgebracht. Donderdagavond nog Indisch gehaald bij de toko en met Deb en Geert Jan naar Ajax liggen kijken, 4-1 tegen een team van postzegelverzamelaars uit Oost Servie; we zijn bijna weer helemaal terug aan de wereldtop.

Op de terugreis bijna alleen maar gelezen (had op de heenreis al 7 films en 30 afleveringen van MASH gezien). Heb het boek gisterenavond net uitgelezen. 1421 van Gavin Menzies, een absolute aanrader voor iedereen die een beetje van geschiedenis houdt. Gavin is een voormalig kapitein van de Royal Navy die op interessante wijze beschrijft dat het de Chinezen waren die de wereld in kaart hebben gebracht, en dat lardeert met beredeneringen (zoals alleen een zeeman dat kan) en keiharde bewijzen. Onthutsend om te weten dat James Cook, Abel Tasman, Ferdinant Magellan etc. niet de stoere wereld ontdekkers waren die als echte helden het onbekende tegemoet voeren, maar gewoon een kaart bij zich hadden. Made in China, toen al! En dat hun scheepjes een badkuip waren in vergelijking met de gigantische Chinese jonkers. Christopher Columbus blijkt zelfs een grote fraudeur te zijn. Hier laat ik het maar bij, anders verklap ik wie het gedaan heeft. Op de website http://www.1421.tv/ kun je al het e.e.a. lezen en hier kun je hem bestellen http://www.nl.bol.com/is-bin/INTERSHOP.enfinity/eCS/Store/nl/-/EUR/BOL_ParametricSearch-Start;sid=EqNf6heYCF9djl9B1Wxh3fdApeKy-X4jfNI=, natuurlijk in het engels leuker (en goedkoper).

Na de gebruikelijk plichtplegingen in gastvrij LA, USA (norse blik, vingerafdrukken, foto en duizend stempels) werden we ‘gastrvrij’ ontvangen in een kale ruimte waar we konden wachten tot ons vliegtuig weer vertrok. Mede daardoor kwamen we wat verlaat aan in Auckland. Had me net gewassen en verkleed om mijn eega te verrassen en moest nu met fiets (meegenomen vanuit Nederland) en koffer rennen naar de binnenlandse terminal. Als laatste bezweet het toestel in. Stoel 16e gaf al geen goed gevoel. Op stoel 16d en 16f zaten twee enorme rugbyers. Kreeg bij het opstijgen een spontane bloedneus waarna de gelijkenis met een hotdog compleet was. Helaas werd er ook nog eten uitgedeeld, die details spaar ik jullie maar. Gelukkig duurde deze kwelling maar een uurtje en toen stond Nienke breed lachend te wachten. Nienke heeft zich niet verveeld hier, is goed bezig gehouden door collega’s en vriendinnen en heeft verder natuurlijk hard moeten werken. Gelukkig maakte de aardbeving dat ze me toch wel in de buurt wil hebben.

Na-schokje, eh berichtje

Toch nog even het laatste nieuws; terwijl ik aan het chatten was met Brenda in Den Haag schudde ons huis heel flink en toen nog een keer behoorlijk, flink gekraak. Schrok me rot, trap af naar beneden want tja, wat ga je doen als je een aardbeving-kje voelt? Verder chatten dus! Zie nu op internet dat ik me echt niet vergist heb, best een flinke beving niet al te ver van hier...
Had al twee keer een heel kleintje gemist die Hans wel had gevoeld maar ik niet, zit hij in Nederland beeft het echt even. Never a dull moment.
Dit staat er op internet: Universal Time September 14 2008 at 9:25 NZ Standard Time
Sunday, September 14 2008 at 9:25 pm Latitude, Longitude 40.28°S, 174.53°E
Focal Depth 90 km Richter magnitude 5.2 Region Wanganui Basin Location 50 km south of Waitotara 60 km south of Waverley 60 km south-west of Wanganui 110 km north of Wellington. Felt widely in the lower North and upper South Islands.
Duidelijk dat ik het echt gevoeld heb, wij zitten zuid west van Wanganui, 51 km van Wellington.
Bye now ;-)

Zondag aan zee

Hi there,
Hier een berichtje van de reserve-blogger. Ik zal meteen eerlijk toegeven dat het weer de hoogste tijd werd dat ik weer eens iets laat horen. Zoals jullie allemaal weten zit Hans nu voor een zeer korte stop over in Bathmen, waar zijn vader weer in goede doen en thuis is! De reis was pretty boring heb ik van Hans begrepen, maar zo’n lange reis alleen is gewoon geen klap aan, verstand op nul en films kijken is de beste optie. Maar goed, Hans zal vast verslag doen als hij weer hier veilig thuis is. Ja, ik gebruik het woord ‘thuis’, zwart op wit en het voelt raar maar ook goed. Hoe vaak we ook nog aan ‘thuis’ refereren als de Dubbelhoflaan, dat is inmiddels ons ‘gewenste thuis toen alles nog gewoon was en alles zo was gebleven’ en hier, Manly street is ons ‘every day home’. En daar gaat begint het leven vorm aan te nemen. Nieuwe banen, nieuwe collega’s die ook in vrije tijd vrienden worden. Nieuwe vrienden, stuk voor stuk bijzondere mensen, waarvan we toch het gevoel hebben dat we ze al –tig jaar kennen en die we hier toch zo maar aan de andere kant van de aardkloot ook weer tegen het lijf zijn gelopen. Het is voor ons een heel goed gevoel dat er ook hier mensen zijn die ons graag zien komen en waarmee we veel delen. Het is een nieuwe start voor ons want we delen niet het verleden maar het hier en nu. En confrontatie is er wel maar anders, minder groot en minder aanwezig. Dat helpt, hoewel het ook verdrietig is dat ze onze herinneringen kunnen horen maar niet echt delen. Maar ja, dat zouden zij net als wij graag anders zien. Net zo goed als het verdrietig is dat jullie ons hier en nu niet meer kunnen delen omdat we nu eenmaal niet meer om de hoek zitten. Oef, ik was er niet op uit om nu heel zwaar uit de hoek te komen maar goed, dit zijn gedachten die opborrelen.

De lente is hier aan het beginnen, een stralende zondag vandaag waarvan ik met volle teugen heb genoten. Wasje aan de lijn buiten, en ik heb zelfs gras gemaaid voor het eerst hier. Was ook wel hard nodig, spierpijn in de armen nu.. De zon begint nu onder te gaan, iedere dag weer fantastisch hier. Heb heerlijk 2 uur langs het strand gelopen, terugweg met een ijsje, heel zomers. En dat na vrijwel de hele week iedere dag regen, heb helemaal niet kunnen fietsen afgelopen werkweek. Werd helemaal goed gemaakt door twee gezellige filmavondjes. Met Sara en Emily, 2 collega’s, naar Mama Mia geweest, een aanrader voor iedereen van ‘onze’ leeftijd. De meeste liedjes hebben we hardop meegezongen, zaten met z’n drietjes in de bios. Maandag avond in Kapiti, exciting! Woensdag met Landa naar een erg leuk bioscoopje met gezellige twee-persoonsbanken geweest, naar mrs. Pettigraw lives for a day, leuke feel good movie. Gisteren naar Palmerston North geweest, een stad ongeveer een uur rijden noordelijk vanaf Kapiti. Grote universiteit daar, maar op een of andere manier hoorden we aldoor alleen maar verhalen hoe saai het daar is en hadden wij nog nooit de moeite genomen om er naar toe te rijden. Met Emily, haar zus en een goede vriendin (alledrie daar gestudeerd en gewerkt) gingen we speciaal for the best shoeshop, want dat is hier in Pram redelijk hopeloos. Erg goed geslaagd, binnen 30 minuten gingen we gevier-en de winkel uit met 11 paar schoenen, die verkoopster was meteen door de rest van de uitverkoop heen haha. Voor mij was het wel komisch, want ze hadden mij verteld dat zijn echt de leukste schoenen, tenminste een beetje smaakvol maar erg duur dus we gaan kopen als er sale is. Nou die sale was er dus maar grappig was dat het allemaal schoenen zijn die in Wateringen en Den Haag in de winkels staan, allemaal Europese merken zoals Gabor en Ara. In Nederland al snel een beetje categorie ‘gezond en 50+’ (zonder onaardig te zijn hoor!) maar hier helemaal hip. Op zich wel keuze genoeg maar verder dat Palmerston, Wellington is toch echt stukken leuker en net zo ver rijden.
Moet zo eens beginnen aan het updaten van mijn CV op verzoek van de HR dame van KCDC want er zou een opportunity kunnen zijn eind van dit jaar...wie weet waarmee ze komen. Misschien wat vroeg, want mijn contract loop tot eind April 2009 maar ik heb zelf aangegeven dat ik graag in november meer hoor over de mogelijkheid om in Kapiti te blijven omdat ik dat het liefste wil. Vanaf half december gaat iedereen ‘afronden’ en daarna gebeurt er tot begin februari op persooneelsgebied niet veel de zomervakantie. Ik heb geen zin om pas zo laat te weten waaraan ik toe ben en dat begrijpen ze. Ze willen me graag houden en zoeken naar mogelijkheden. Het project wat ik nu doe loopt voor mij gewoon af als alles properties gekocht zijn en bovendien komt degene die ik vervang ook terug waardoor er niet genoeg projecten zijn voor een extra project manager. Heb het trucje inmiddels goed onder de knie en onderhandel en deal heel wat af. Het is heel afwisselend ook al heb ik wel eens wat mindere dagen. Werken voor Council blijf ik toch heel leuk vinden, net als in Nederland. Daarbij is het gewoon klein voor onze begrippen en leuke collega’s, voor mij toch zeker een erg belangrijke factor. Ik hoef niet zo nodig meer van alles, ook nu zonder de kinderen zie ik werken als middel niet als doel. Wel een heel belangrijk middel om ons leven weer op te pakken, maar het moet wel leuk blijven. Ik wil dus erg graag naar vier dagen werken, ik hoop dat dat bespreekbaar is want part time werken is slecht mogelijk omdat het gewoon te duur is en nog niet ‘gewoon’ genoeg.
In Wellington moeten werken is een resever optie maar niet echt een goede....ik moet vrij vaak met de trein naar Wellington maar als je dat iedere dag moet doen echt heel vroeg in de ochtend en de late middag als commuter, is dat toch behoorlijk depri. Iedereen dus fingers crossed dat ik hier kan blijven! Omdat we hebben besloten dat onze eerste pleisterplaats in NZ toch Kapiti Coast gaat zijn, is onze zoektoch naar land en/of huis nog steeds gaande. De erg leuke mini-farm aan zee met het asbest paleis is voor nu van de lijst, we hebben ons bod ingetrokken nadat die mensen hadden aangegeven echt geen meter te willen moven wat de vraagprijs betreft. Het is niet anders. We wachten nu eerst op Immigration want ik heb net afgelopen vrijdag gebeld en gehoord dat ze alleen nog wachten op de police certificates from Holland but that the application was accepted in principal. Dus dat is goed nieuws, kan niet al te lang meer duren en dat is fijn. Niet in de laatste plaats omdat ik er net afgelopen week achter kwam wat de fee is voor de vergunning die wij als overseas investor nodig hebben. Als je (nog) geen resident bent, wordt je aangemerkt als overseas investor en betaal je maar liefst minimaal 8700 dollar, zo’n 4350 euro voor die vergunning. Echt helemaal idioot, ze doen er echt alles aan om en mensen met geld en mensen met goede opleidingen hier buiten de deur te houden, bijzonder toch? Maar goed, wij kunnen dus nog wel even wachten. Dan gaan we nog wel een bod doen op een sea front property maar dat is meer in de categorie niet geschoten is altijd mis want ook deze man is verre van realistisch. Daarna blijft Reikorangi, in de bergen hier vlak achter, een hele goed optie. De raderen draaien dus weer. En wie weet duikt er ineens weer iets heel anders op. Nu de lente begint komen er weer nieuwe properties op de markt die juist in de winter niet geadverteerd werden.
Okay, dit was het voor mij voor nu, ga eens even een trui aantrekken, de son is net in de see gesakt. En om te laten zien dat het iedere dag weer mooi is de zonsondergang een tweede foto van die zonsondergang van drie dagen geleden. Na een dag regen en kantoor even een half uurtje uitwaaien met dit uitzicht.

3 september 2008: Nabericht

Dan moet ik natuurlijk ook eerlijk melden dat de heren van Laser Electrical uit Paraparaumu geweest zijn en geheel volgens Kiwi traditie terug moesten om een onderdeel op te halen, maar uiteindelijk doet hij het weer!

3 september 2008; Lekker rustig hier

Volgende week ben ik even in Nederland. Zomer bij jullie; 11 graden en regen. Hier is het winter; 15 graden vanmiddag en een lekker zonnetje. Vandaag op de voorpagina: Nippy de gibbon uit de Zoo van Wellington is overleden. Okee, ook een artikel over woeker rentes en een over hoge salarissen voor leraren die 'gangsta' students lesgeven (zeg maar probleem klassen), maar toch erg lieflijk allemaal. Nog zo'n voorbeeld, kom ik gisteren thuis van mijn werk zie ik dit: Omdat mijn computer tijdens de zeereis wat schade had opgelopen had had ik wat nieuwe onderdelen besteld op onze lokale Marktplaats. Die pasten niet in onze brievenbus en dus legt Pieter Post ze gewoon voor de voordeur. Niemand die het weghaalt. Heerlijk toch? En de PC loopt weer als een zonnetje!

Een rustig weekje gehad, de helft van de week waren we bij anderen uitgenodigd en ook dit weekend wordt het weer druk. Tussendoor heerlijk over het strand wandelen en werken natuurlijk. Hier een paar foto's van de afgelopen zondag namiddag wandeling tussen Te Horo beach en Otaki river. Overal grote stapels driftwood op het strand, dat vanuit de Wanganui river hier aanspoelt. Zwarte zwanen, eenden en vele meeuwen die net als vele Kiwi's dit weekend traditioneel op whitebait (jonge haring) aan het vissen waren. De visjes zijn 2-5 cm en ze worden helemaal opgegeten, meestal gefrituurd. Op de terugweg natuurlijk weer de fraaie zonsondergang.
De verbouw van de praktijk schiet al aardig op. Wachtkamer en balie zijn vorige week verplaatst en met 3 ingangen zijn de patienten al aardig in de war. Nadat een van de patienten de automatische glazen deuren had getest (gratis door ons gehecht) besloten ze om dan maar onze namen groot op de deuren te plaatsen. Het gehamer en geboor heeft zich naar de andere zijde van het gebouw verplaatst en dus kan ik het grootste deel van de patienten weer verstaan. Met de oude Schotten en Ieren heb ik nog steeds wat moeite, maar omdat dat altijd vrolijke converstaties zijn maakt het niet veel uit.

Nienke is volgende week dus alleen hier (bellen, skypen, e-mailen allemaal). Ze heeft al een dames weekendje geregeld, je weet wel, films, te veel wijn en chocola. Zit nu op de electricien te wachten die de bewegingsmelder moet repareren, nu is het erg donker 's avonds en dat is zeker volgende week vervelend. Je mag hier niets zelf aan de electriciteit doen vandaar. Ben bang dat hij niet komt opdraven. Wat dat betreft hebben ze wel een beetje een mediterrane mentaliteit hier. Een vriend vertelde dat hij een keer zat te vissen op zee met een aannemer toen die gebeld werd door een dame met problemen in haar keuken. 'Ja, ja, ik ben in een half uur bij u.' 'Waarom zeg je dat nou' vroeg mijn vriend, 'we zitten midden op zee'. 'Och, die belt morgen ochtend weer terug, zeg gewoon dat ik het niet kon vinden en dan heb ik nog steeds een nieuwe klant'.

Ik ga me opmaken voor het squashen. Nienke vond klaarblijkelijk dat ik te weinig bewoog en heeft me aan haar (veel jongere) collega gekoppeld. Leuk klein squash halletje hier. 60 $ per jaar en daar krijg je dan het hele jaar de sleutel voor.

Morgen is het 28 augustus.

Morgen zou je dertien zijn geworden. Een heerlijke eigenwijze puber. Je bent toch elke dag bij ons.