4 november 2010: Herfst

Een van mijn patiëntes in Den Haag was een aardige moderne Marokkaanse jonge dame. Over een paar glaasjes thee besloten twee bevriende families dat zij moest trouwen met de neef van de andere familie. Zo gezegd zo gedaan. Neef Mohammed werd tussen zijn schapen op de hellingen van het Atlasgebergte geplukt en naar Den Haag afgevoerd. Binnen twee weken werd de prille liefde overschaduwd door zijn eerste paranoïde psychose. Slechts gewend aan de rust van de fraaie natuur in het Atlas gebergte, hooguit gestoord door wat geblaat van de wollige vriendinnetjes, werd de plotselinge overgang naar trams, vliegtuigen, bussen, Andre Hazes, Haagse Harry en dergelijke al snel te veel. Ik heb mijn ‘wits’ nog allemaal op een rijtje, maar moet hier wel weer heel erg wennen. Op mijn zoektocht naar leesbrilletjes en scheerolie bezocht ik even het Kruidvat. Vanwege de naderende (nog een dikke maand!?!?) sinterklaas en kerst (nog een kleine 2 maanden!?!) was de winkelruimte volgestouwd als een pakhuis. Ondanks de gevaarlijk overhellende dozen onnodige electronica (ik heb in mijn kleine week Nederland geen enkele noodzaak voor luchtbevochtigers kunnen ontdekken) en pepernoten van vorig jaar baanden veel te veel mensen zich tussen de prullaria door, ondertussen vrolijk kwetterend in hun mobieltjes. Natuurlijk staan in zo’n geval de leesbrilletjes helemaal achteraan. Ook het slapen valt hier wat tegen en dat is niet vanwege de jetlag. Door het dorp scheurende tractoren, auto's, bussen en treinen vroeg in de morgen maken de nachten kort. Het lijkt ook wel of ik elke deur die aan de andere kant van het dorp wordt dichtgegooid hoor. Het is gewoon anders. Ik was ook nog enigszins hoopvol toen ik met mijn ouders naar Den Haag ging dat de omstandigheden voor het autorijden hier flink verbeterd waren, immers de huidige regering vindt dat we hier 130 km/uur kunnen gaan rijden. Helaas kwam de wijzer zelden boven de 110 uit en dankzij de files bij elk klaverblad of weg opbreking (inmiddels net zo typisch voor Holland als windmolens, drop en klompen) betwijfel ik of er ook maar enige tijdswinst is tussen het rijden met 120 of 130 km per uur, anders dan een paar seconden eerder in de file aansluiten. Nou ja, wat verwacht je ook van een politieke partij de in het verleden verantwoordelijk was voor de nieuwe Zorgverzekeringswet die de premies door concurrentie goedkoper zou maken! En hun nieuwe VVD minister van Volksgezondheid, die vertelde van de week op TV dat men in kleine kroegen weer mag roken, u leest het goed, dit is de nieuwe minister van Volksgezondheid. Heeft waarschijnlijk zelf al wat rookschade opgelopen. Zo dat was weer genoeg politiek. Al met al genoeg voer voor een gezonde portie heimwee naar Kiwi land. Gelukkig maakte de prachtige herfstkleuren op de veluwe en in Bathmen veel goed. Nadat alle klusjes (deze klusjesman heeft de hoogste voorrij kosten ter wereld) waren gedaan en het hele boodschappenlijstje was afgewerkt (naast de koffer ligt een niet compatibele stapel spullen te wachten op het nodige geweld; het moet en zal erin) was er nog genoeg tijd voor wat tripjes met mijn ouders. Ben naar de begraafplaats geweest met ze en het graf van de jongens zag er mooi uit. Heel erg veel dank aan Florence en Susan die dat van tijd tot tijd bijhouden. Scheveningen nog aangedaan en heerlijk haring met uitjes gegeten bij Simonis (echte aanrader). De viswinkel daar is een museum waardig, heerlijk. In Vaassen met de familie in de Leest (2 Michelin sterren) gegeten. Heel erg verfijnd en erg lekker al had de wijn wat avontuurlijker mogen zijn (we zijn Europa niet uitgeweest). Nog de IJssel en Berkel route gereden met mijn ouders en plaatsjes ontdekt waarvan ik het bestaan niet wist. M.n. Bronkhorst en Doesburg zijn erg fraai. De ontelbare herfst kleuren maakte de route nog fraaier. Vanavond nog eten bij Han en Maaike en morgen de reünie van mijn oude studentenhuis. Op de weg terug vast ik dan maar 48 uur!

29 oktober 2010: House of the year awards

Hallootjes, Nienke hier.
Met Hans in NL sinds donderdagmorgen voor familiebezoek krijg ik zowaar ook eens de kans:-)
Over Solid Waste zijn iets minder smeuige verhalen te vertellen dus daar zal ik niet over uit wijden anders dan te zeggen dat ik op een drie daagse zeer interessant en leuke conference ben geweest in Auckland. Toch leuk dat ik daar drie dagen op de kosten van de baas naar toe mocht. Veel contacten gelegd en veel opgestoken. Verder is het hier al een heel aantal dagen heerlijk zonnig weer. Niet heel warm vandaag met een koude southerly maar we zijn wel helemaal in the spring mood! Zo ook de vogels, 's ochtends om 4 uur beginnen de eersten te zingen en wordt het steeds luider en luider om dan afgetopt te worden met meneer fazant om 7 uur. Dan doe ik het gordijn open en zie ik nu ieder morgen een schattig konijntje zitten. Ach gut denk je dan maar als je dan vervolgens de hoek van het huis om loopt en ziet dat er iets (lees dat konijn) aan m'n net geplante lillies heeft zitten knagen, is -ie toch iets minder schattig. Hans heeft zich nou voorgenomen ze af te schieten, maar iedereen die onze Bugs en Boef heeft gekend, weet dat die drempel errug hoog is bij ons.
En dan hierbij.....tromgeroffel ........de foto's van het huis dat de silver adward in de category renovations heeft gewonnen in het The House of the Year awards!! A renovated beach home in Te Horo. Toch leuk, zijn onze ideeen ook door de professionals gewaardeerd, maar Hans en ik krijgen er geen credits voor, alleen the builder. In het stuk in de speciale krant stond zelfs dat de builder zo goed samenwerkte met ons, dat ook de door ons zo gewenste vakkenkast door hun werd geistalleerd. Nou ja! Iedereen kent het verhaal van de twee planken waarmee zij aan kwamen binnen budget en toen hebben wij gezegd; haal het maar uit het contract, we regelen het zelf wel met een timmerman en dat heben wij dan ook gedaan. Maar goed, wij hoeven geen reclame te maken maar het steekt toch een heel ietsie pietsie.

Rechts van de voordeur de jonge aanplant, nu ook ontdekt door broer Konijn.

Onder de trap staan Hans z'n gebeeldhouwde drie meeuwen op driftwood, echt een blikvanger.

Hieronder zie je het 'grijze'muurtje van de keuken, zwaarbevochten door mij want die keuken meneer wilde het maar niet snappen dat ik gewoon 'weathered pine wood' wilde want wie zet er nou een 'oude schutting' in z'n kamer. Hij wilde het dus ook gewoon niet zoeken en leveren en maakte vervolgens dan dit muurtje van nieuw hout. Was ik dus degene die aan het mengen is gegaan met beits en het vervolgens dan maar zelf geverfd heeft met prima resultaat. Heb de keukenmeneer ook niet meer gesproken na installatie, was er helemaal klaar mee.
Verhoogde houtkachel (aan beide kanten deurtje) met rondom zitdeel, 1 van mijn basis eisen voor dit huis. Vonden ze ook anders en apart, maar mij doet het aan onze haard denken in het huis in Enschede waar ik ben opgegroeid; heerlijk om 's avonds vlak voor het vuur te kunnen zitten. En omdat dit onze enige 'verwarming' is in het huis is dat lekker als je thuis komt in een koud huis in de winter. Wat zo ook helemaal niet snapten was dat ik geen gladde tegels erop wilde (waarom zou ik een badkamer meubel in mijn woonkamer willen?) maar dat ik naar een tuinbenodigdheden leverancier ging en daar samen met die man een uur lang schist stone heb lopen uitzoeken. Het was een gedoe, want vervolgens kon de gewone tegelzetter dat natuurlijk niet doen en moesten we flink meer betalen voor een stone mason (metselaar). Waarom weten we nog steeds niet, maar we wilden het gewoon af hebben!

Dat is leuk van een fotograaf, want deze foto was met ons eigen toestel niet gelukt. Staat m'n Boticelli blauwe muur er mooi op! En een mooie foto van de vakkenkast. Iedereen die door ons huis loopt wordt er om andere redenen toch even stil van; het is mede een ode aan onze mannetjes. Met Floris zijn lego trein en Tristan z'n riddertjes. Hun mooiste voorleesboeken die ik niet kon wegdoen en waaruit Caspar nu net voor het eerst is voorgelezen door Sabien doen hij hier ging slapen terwijl wij gingen eten. Raar en bijzonder. En foto's en schelpen uit Malborough, achterlaten en geranschikt door Eef toen ze hier was.

Gisteravond een hele gezellige NL-girls night hier gehad. We hebben toch wel even gelachen over het feit dat we onszelf nog steeds girsl noemen haha, op een of andere manier vind je jezelf nooit oud! Veel gelachen en uitgewisseld, het voelt als mijn NZ'se jaarclub, heel vertrouwd. Naar bed om 1 uur, niet te erg en vanmorgen na uitslapen, ontbijt met verse eitjes lekker langs het strand gelopen, prachtig strak blauwe zee. Toen moesten toch nog maar een tweede keer koffie zetten en de taart gebakken door Jeroen op eten. Jeroen, je mag blijven, hij was heerlijk. De ladies vertrokken om half 3 terug naar huus en ik ben nuttige dingen gaan doen, the guest bedroom is er klaar voor. Zowaar net om half 7 nog wat planten in de tuin gezet want al mijn lieve buurvrouwen blijven me maar planten toestoppen. Morgen nog veel te doen. Maar eerst naar het vliegveld!

x Nienke

21 oktober 2010: Engelse taal

Als ik dienst heb bij Team medical in Paraparaumu op dinsdag ben ik de middag vrij. Tijd om weer de weide in te gaan. Loop ik even terug om een stuk gereedschap te pakken zie ik dat mijn auto in een vreemde hoek staat. Ja hoor, lekke band. Waarom is het dat je als je een nieue auto koopt je nooit naar alle bijbehorende accessoires kijkt. Er zit wel een reserveband op de RAV 4, maar een van de bouten is zo'n beveiligde bout en laat die nou net anders zijn dan die van de wielen waarvan ik wel de speciale dop heb gekregen. Maakte eigenlijk niet eens uit, want mijn RAVje bleek niet eens een krik te hebben. Moest ik toch nog met het schaamrood op de kaken de AA bellen om mijn wiel te verwisselen. Die kwam gelukkig heel snel (ja, ja Nederlanders, het kan wel) en dus was ik nog net op tijd voor mijn dienst. Daar zit ik nu te schrijven. We zijn halverwege de dienst en er is nog niemand geweest. Heerlijk. Net alle Nederlandse kranten bijgelezen, dat ging redelijk snel want er gebeurd helemaal niets bij jullie. Jullie hebben weer een geweldige minister van Volksgezondheid. Heeft op mijn uitnodiging ooit nog eens een ochtend bij mij in de spreekkamer gezeten. Was bedoeld om te laten zien wat we nou eigenlijk deden, maar uit haar opmerkingen maakte ik op dat haar gedachten ofwel diep in Verweggistan waren of heel gewoon absent. Drama dus weer. Zeker niet iemand met visie of durf. Durf hebben onze kalfjes wel, gisteren troffen we ze aan bij het varkenshok en vandaag waren ze aan Nienkes fruitboompjes aan het knabbelen toen we net naar het werk wilden gaan. Toch een paar hekken niet helemaal goed afgesloten. Het is half negen geweest, de mensen hebben hun buikjes vol en er is niet veel op TV en dus komen er klanten. Zojuist kwamen 2 vrouwen met een kind, binnen gebracht door de ambulance. Op mijn vraag waarom met aan ambu: 'we don't have a car'. Tuurlijk, stom van me. Kan de gedachten gang helemaal volgen, vooral nadat de dame van de ambulance (die vult in haar eentje de beide voorste zitplaatsen van de ambulance) verteld dat ze in de ambu wel transport voor de terugweg konden regelen. Wat is het woord 'taxi' of 'buurman' in het engels ook al weer? Komt ook nog een mevrouw binnen die niet kan slapen! Tja, pech, apotheek al dicht. Als je al drie dagen niet hebt geslapen en je wilt een tablet dan wacht je toch gewoon tot alles dicht is? Als laatste nog een heerlijk ventje met een exacerbatie asthma. Nog nooit fatsoenlijke uitleg gehad van wat asthma is en wat de inhalers doen, laat staan dat hij een peakflow meter heeft of zelfs maar een voorzetkamer. Moeder had een blauw oog en dus zei ik tegen het mannetje dat hij zijn moeder niet moest slaan als ze rookte (dat was vrij obvious). Vondt hij heel leuk en ma begreep de boodschap. Toch nog een paar blije klanten. De tijd zit erop, ik ga op huus an!
Heerlijk mijn vrijdag dag gebruikt om de fundering voor onze buiten douche aan te leggen, een diepe kuil gegraven waar holle stenen in komen gevuld met kiezels. Daar komt een houten flonder op, paaltje ernaast, stort douche erboven en klaar. Wel slechts koud water uit onze bore. De kwaliteit daarvan is net getest, zit alleen wat veel ijzer in (maar nog wel gezond). Het zand uit de put gebruikte ik weer voor het vlak leggen van de tegels voor het varkenshok (poging 3!).

Dat is vrij frustrerend werk, 't is dat ik de tegels al had, anders zou ik beton storten. Wat een werk. Natuurlijk begint het dan tegen de avond te druppen, maar dat levert altijd weer fraaie foto's op.
Tja overgewicht, het blijft een gevecht. Ik vertel mijn patienten niet eens meer wat hun body mass index is, dat zegt ze toch niets. Ik reken nu uit wat percentage overgewicht is t.o.v. nog net gezonde gewicht. Dan leg ik uit dat als ze hun Mitsubishi Galant gebruiken als formule 1 wagen de motor eerder slijt (150% van je normale gewicht is een aanslag op je hart). Als diezelfde auto wordt gebruikt als vrachtwagen dan slijten de banden (gewrichten) eerder. Deze aanpak werkt iets beter, maar het blijft een vrij zinloos gevecht in een land waar alle reclames op TV van McDonalds, KFC, Whimpy, Hell's pizza, Domino's pizza, etc. zijn. Take away's halen is volstrekt normaal hier. De trucker van vanmorgen (167%) keek me heel verbaast aan toen ik zei dat hij gewoon zelfgemaakte bruine boterhammen mee naar zijn werk moest nemen. Maar ik moet om 5 uur naar mijn werk en dan is mijn vrouw nog niet op! De keuken is duidelijk verboden terrein.

Nou ja, als laatste een ode aan de Engelse taal:

An Ode to English Plural

We'll begin with a box, and the plural is boxes,

But the plural of ox becomes oxen, not oxes.

One fowl is a goose, but two are called geese,

Yet the plural of moose could never be meese.

You may find a lone mouse or a nest full of mice,

Yet the plural of house is houses, not hice.

If the plural of man is always called men,

Why shouldn't the plural of pan be called pen?

If I speak of my foot and show you my feet,

And I give you a boot, would a pair be called beet?

If one is a tooth and a whole set are teeth,

Why shouldn't the plural of booth be called beeth?

Then one may be that, and three would be those,

Yet hat in the plural would never be hose,

And the plural of cat is cats, not cose.

We speak of a brother and also of brethren,

But though we say mother, we never say methren.

Then the masculine pronouns are he, his and him,

But imagine the feminine: she, shis and shim!

Let's face it - English is a crazy language.

There is no egg in eggplant nor ham in hamburger;

neither apple nor pine in pineapple.

English muffins weren't invented in England .

We take English for granted, but if we explore its paradoxes,

we find that quicksand can work slowly, boxing rings are square,

and a guinea pig is neither from Guinea nor is it a pig.

And why is it that writers write but fingers don't fing,

grocers don't groce and hammers don't ham?

Doesn't it seem crazy that you can make amends but not one amend.

If you have a bunch of odds and ends andget rid of all but one of them, what do you call it?

If teachers taught, why didn't preachers praught?

If a vegetarian eats vegetables, what does a humanitarian eat?

Sometimes I think all the folks who grew up speaking English

should be committed to an asylum for the verbally insane.

In what other language do people recite at a play and play at a recital?

We ship by truck but send cargo by ship...

We have noses that run and feet that smell.

We park in a driveway and drive in a parkway.

And how can a slim chance and a fat chance be the same,while a wise man and a wise guy are opposites?

You have to marvel at the unique lunacy of a language

in which your house can burn up as it burns down,

in which you fill in a form by filling it out, and

in which an alarm goes off by going on.

And in closing, if Father is Pop, how come Mother's not Mop?

Happy hour, sometime in the weekend: la la la, la la la la, hic, burp

Booze now cheaper than bottled water
October 15th, 2010, by Kate Newton, Dominion Post
Alcohol is now so cheap that it costs less per drink than bottled water and only slightly more than milk, new research shows.
Researchers from Otago University's Wellington campus are urging the Government to reconsider its decision not to raise tax on alcohol, as recommended by a major Law Commission report.
Justice Minister Simon Power said the study's results were concerning but the Government still believed its alcohol reform package "strikes the right balance".
Public Health Associate Professor Nick Wilson and fellow researcher Fiona Gunasekara found cask wine readily for sale at 62 cents per standard drink, beer at 64c and bottled wine at 65c.
That was cheaper than bottled water – at 67 cents per 250ml – and not much more than a 250ml glass of milk, at 43 cents.
Although the latest consumer price index results for wine, beer and spirits were higher than the researchers' results, the study showed consumers could easily buy alcohol at "way below" the average national price, they said.
"Our analysis suggests alcohol is now probably the cheapest recreational drug in New Zealand and has become increasingly affordable, at the same time as concern about binge-drinking culture has grown," Dr Wilson said.
Their research – published in today's New Zealand Medical Journal – also showed that although the average shelf price of alcohol had risen between 1999 and 2009, it had become more affordable compared with the average wage.
In 1999, it took 21 minutes for a worker on the average wage to pay for enough beer to reach the legal driving limit. In 2009, it took 17 minutes. It took just seven minutes of work to pay for enough cask wine to reach the same level.
Dr Wilson said the Government was too quick to discard the Law Commission's recommendation to raise alcohol excise to curb binge drinking.
"You had these months of deliberation by the Law Commission and the Government just dismissed it the day after. The Government is shooting itself in the foot."
Both the Law Commission and the Alcohol Advisory Council said the research backed up their own findings about the affordability of alcohol.
Alac strategy manager Andrew Hearn said it confirmed its belief that price rises were the best way to curb binge drinking. "There's a fairly solid body of research internationally to show that price does affect consumption. What you want to hit is the cheap alcohol that bingers drink."
Mr Power said he welcomed the research. "The fact that this study has found that alcohol is cheaper than bottled water is of concern."
Although the Government had ruled out an excise increase, it was investigating a minimum pricing regime.
"To assess the workability of a minimum price regime, the Government needs pricing data from producers and retailers and has given them a year to provide this data. If they aren't forthcoming we will look at regulatory options for obtaining this data."
The alcohol reform bill is due to be introduced to Parliament later this month. It includes a split alcohol-buying age of 18 at bars or other licensed premises and 20 at off-licences such as dairies and supermarkets, fines for those providing alcohol to under-18s without a guardian's consent and greater community involvement in liquor licensing decisions.

Dit leidt natuurlijk tot allerlei nieuwe grappen. Just stopped by the police the officer asks me 'sir, did you have any drinks tonight, I smell alcohol?' 'No sir, we just washed our car with a 2007 Martinborough estate sauvignon blanc'

14 oktober 2010: Vet

Deze morgen had ik een patiënte die heilig in reïncarnatie geloofde. In een eerder leven was ze Florence Nightingale geweest. Ze bleef er maar over doorgaan dus vroeg ik haar waarom mensen die erin geloven altijd beroemde personen zijn geweest. Komen ze nooit terug als dier? Lijkt me leuk om Princess Diana als Kune Kune pig te hebben en Djengis Kahn, Mao Tse Tung en Napoleon die als goudvis rondjes 36.3 draaien in een vissenkom. Ik nam het niet serieus volgens haar. Die boodschap was dus goed overgekomen. Ik doe de diabetes reviews hier in de praktijk, d.w.z. dat ik naar de dossiers kijk voordat de nurse practitioner de patiënt ziet. Ik maak dan opmerkingen over de behandeling en geef adviezen aan de nurse en doktors, all based on guide lines. Een patiënt maakte er echt een zooitje van, 42 jaar, deed alles wat god verboden heeft, in het kwadraat, moddervet, roken, bloeddrukken van 200/120, suikers skyhigh, had al hartfalen, ritme stoornissen, nier problemen, etc. Nam natuurlijk ook de medicijnen niet zoals voorgeschreven, hij wist immers wel beter. Mijn advies was om ons niet meer lastig te vallen als hij niet van plan was om onze adviezen te volgen. Er zijn patiënten die onze hulp meer weten te waarderen, en nodig hebben. Ik schreef dat behandeling van suikerziekte teamwork is, wij doen taak en de patiënt moet zijn taak doen. Als hij dat niet wil dan houdt het wat mij betreft op. De dag voordat zijn afspraak met de nurse practitioner bewees hij mijn gelijk met een massaal hart infarct. Was nog oprecht verbaast ook. Heb hem net weer gezien, gestopt met roken, bloeddruk 125/85. Nu gemotiveerd om zijn leven te veranderen, maken die specialisten toch meer indruk hè, maar voor hoelang??? Onze kalfjes doen het goed, er zijn er nu twee die uit de hand eten, de andere (nr. 7) weigert en is dus de eerste die de vriezer ingaat. Ze lijken wel wat slimmer te zijn dan onze kippen. Onze kippen voerbak was een waar paradijs voor de vogels. Soms zag je wel 20 tot 30 vogels zich te goed doen aan ons kippen voer. Tijd voor een nieuwe, slimme, voerbak dus. Een met een klep die opengaat als de kippen op een balkje gaan staan. Daar blijken ze echter te dom voor te zijn, ze willen maar niet snappen dat ze op het balkje moeten gaan staan. Het is zelfs zo erg zelfs dat er vanmorgen geen eieren waren. En dus blijven we de andere vogels ook maar voeren. Of we moeten ook nog slimme kippen kopen. Afgelopen weekend hebben we bezoek gehad van Sil (achterneef van Nienke) en zijn vriend Adriaan die hier aan het rondtrekken zijn. 'As you do when you're 18' bel je de avond tevoren op dat je eraan komt. Wat afspraakjes veranderd hier en daar en dus was het geen probleem. Ze zijn op vakantie en werken ook nog wat hier en daar. Nienke heeft ze dus aan het werk gezet. Donderdag hebben ze flink wat hout opgeruimd uit het bos waar de Kune Kune's komen te lopen. Een 50 meter lange houtberg ligt nu op een shredder te wachten (is goed voor de planten zegt Nienke). 's Avonds zijn de heren mee geweest naar het Improvisatie festival in Wellington. Dat was echt geweldig. Het is een soort toneel/comedie waar het publiek alle ingrediënten aangeeft. De eerste speelde dr. Watson die verhaalde over Sherlock Holmes master pieces. In dit geval over the shrinking swordfish of a couple of Buddhist monks. Zo knap om een verhaal te vertellen met veel humor en nog kloppend ook. Ook de Canadezen die uiteindelijk als oil riggers op een olie platform belanden waren geweldig. Staat alvast op de agenda voor volgend jaar. Zaterdag werd er weer volop geklust. 's Avonds hebben het echt 'cool' gemaakt met een lekker kampvuur, bier en schieten, 'helemaal vet'. Nienke heeft deze foto's nog naar Sil's moeder gestuurd om te laten zien dat we op een verantwoorde wijze voor haar zoon hebben gezorgd. En ze hielpen zelfs met koken. Na het eten hebben we over alledaagse dingen gepraat, m.n. ook muziek. Onze insteek om te laten zien dat we toch nog wel hip waren (het concert van Fleetwood Mac) maakte weinig indruk: "nog nooit van gehoord'. Toch bleken we nog wel 'cool' en 'vet' (ik neem aan dat dat een compliment was) te zijn want hun muziek werd door ons als 'goed' bestempeld. En het feit dat we muziek van St. Germain hadden was geweldig, want daar luisterden zij vroeger (!) ook veel naar. Het enige wat niet cool was (maar daar hebben ze wijselijk niets van gezegd) was dat Nienkes spijkerboek natuurlijk veel te hoog zit, die had minstens 20 cm lager moeten hangen.
Zondag de boys eerst meegenomen naar Guys 50e verjaardag (die is pas echt oud) en daarna hebben we ze op de boot gezet naar het zuiden, waar ze op een winery gingen werken. Nog een stapel reis advies meegegeven. Ze zullen zich wel redden. Zie hier hun blog. In mijn enthousiasme had ik eerder foto's van Kune Kune's op de blog gezet. Sommigen dachten dat dat al de onzen waren, maar we waren nog niet zover. Inmiddels zijn we wel zover en we hebben er twee gekocht. Ze worden nog gevoed door moeders en ze komen pas over een paar weken. Hierboven zie je onze twee aanwinsten (de twee gevlekten). Gisteren de laatste hand aan hun nieuwe onderkomen gelegd. Daarna een zeer frustrerende avond tennis competitie. Ik speel bedrijven competitie. We spelen op een avond 3 wedstrijden, wie het eerst 7 games heeft wint. Verloor 3 x met een tiebreak. Tegen de finalisten van vorig jaar, zeer frustrerend. Waren als allerlaatsten klaar, de meeste anderen hadden zelfs al de bar alweer verlaten. Vanmorgen overal spierpijn. Niet van de 39 games maar van de 49 jaar denk ik. Bij thuiskomst geen lekker maal want Nienke zit deze week in Auckland voor een congres over solid waste. De beheerder van de recycle plant hier maakt haar helemaal dol, de hele tijd text messages van 'we zitten in die en die bar'. Poor girl!

7 oktober 2010: Weer een ring erbij

Zie hier het dek voor de hot tub. Het is nog niet af. Vooral de gaten aan het eind van het dek speelden een grote rol deze week. Met een stapel planken in de hand liep ik die kant op en draaide me al lopend om om Nienke met mijn neus iets aan te wijzen. Klassiek natuurlijk, comedy capers, Laurel & Hardy, noem maar op. Verdwijn natuurlijk met een majesteuze beweging naar beneden waarna enige niet te onderdrukken oerkreten de meeste vogels om ons heen tot eerbiedwaardige stilte dwongen. In eerste instantie leek het allemaal meer een deuk in mijn ego te zijn, maar de knie is toch wel dik en warm. Een dag later leek het allemaal wat beter, maar een trainings partijtje tennis maakte de knie alleen maar weer dikker. Ook het olieën van het dek (leunend op het corpus delicti) was geen pretje. Waarom moet zo'n les zo lang pijnlijk zijn!? En dat allemaal op mijn leeftijd! Moet vanavond alweer tennissen, nu met een paar collega's op de praktijk. Of ik de rackets wilde meenemen. Gedaan, vergeten zij de ballen en hun tenniskleren. Echte sportlui. Prachtig weer nu bij ons, maar ook wel stevige regenbuien, zo fors dat er flinke overstromingen zijn. Dit is de enige weg naar ons huis en het water wat je hier nog ziet is de helft van wat er een dag eerder was. Voor onze milieu onvriendelijke SUV's net begaanbaar, zelfs met aanhangwagentje, maar menig personen auto kwam vast te zitten. M.n. de oer irritante BWM die al bumperklevend een miniscuul klein stukje weg zocht om mij in te kunnen halen. Gaat net voor me door het water, slaat zijn motor af. Heb hem ingehaald met een glimlach en een saluut aan het hoofd. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om hem te helpen! Het water stond toch tot boven de knie. Zijn asbak is weer schoon zullen we maar zeggen! Het is nu echt lente, tijd om op te ruimen dus. Heb eens flink huisgehouden in het bos. Dat ligt nu bezaaid met takken. Die moeten eigenlijk allemaal naar ons kampvuur, maar dat is best een eindje. Ik denk dat we maar een tweede kampvuurtje creeren in de buurt van het bos. Misschien dat Nienke achterneefje en zijn kameraad nog wat bij ons willen werken, ze zijn op een werk vakantie tenslotte. Die komen vanavond van ons uitzicht genieten en kunnen vrijdagavond even in luxury genieten van ons huis als wij naar het theater in Welly zijn. Nog een paar fimpjes voor jullie. Hier mijn lieve boerinnetje die de kalfjes aan het voeren is.
En hier wordt de andere helft van mijn harem gevoederd.
We eindigen met een typische Maori grap die hier deze week circuleerde.
'Hello, is this the police?'
'Yes it is, how can we help you?'
'I'm calling in to report my neighbour Rangi, he is hiding cocaine in his firewood.'
'Thank you very much for the call.'
Next morning the police descend on Rangi's house in great numbers.
They search the house and then go out to the shed where the firewood is kept.
Using axes they bust open every piece of firewood but they can't find any cocaine. They swear at Rangi and then go away.
The phone rings again at Rangi's house.
'Yeah?'
'Hey Rangi, did the cops come?'
'Yeah man, a whole lot.'
'And did they chop up your fire wood?'
'Yeah man, they did so.'
'Happy birthday Bro.'
'Sweat as!'

30 september 2010: Nog een jaar en 7 dagen

Hoewel de temperatuur hier heel aardig is krijgen we momenteel duizenden liters water over ons heen. Ideaal voor de tuin en onze nieuwe weilanden, maar de kalfjes en de kippen lopen er letterlijk wat verzopen bij. Gisteren een aanslag op mijn rug gepleegd; in totaal zo'n 30 meter trench gegraven om een waterleiding en electriciteitsleiding naar de andere kant van de tuin te brengen. Nodig om daar een buiten douche te maken en vandaar de waterleiding naar de pigs te leiden. De electriciteit is voor de nodige tuinverlichting (essentieel voor de snel naderende mooie zomerdagen). Aan het eind van de dag stond ik kleddernat van het zweet, modder en de net begonnen regen in de tuin toen Margareth en Doug langs kwamen. Ze kwamen me oppikken voor de council-pub-quiz-night. Na een wereldrecord douchen op naar Monteiths bar waar we die avond met ons team Sevens op de zevende plaats eindigden, iets waar ik best trots op ben. Met categorien vragen als 'cartoon heroes', 'royalty', 'sports and games' (lees cricket/golf/rugby/netball) ben je alleen maar blij als je de antwoorden niet weet. Er was één vraag over voetbal: In what year did the germans defeat the Netherlands in the final of the world football championships. Als iedere andere rechtaarde Nederlander regresseerde ik in een acute staat van ontkenning, maar onze aanvoerder Nienke was genadeloos en dwong me tot antwoorden. Gelukkig troostte Doug me met een nieuwe Heini.

Die troost was ook wel nodig want mijn klompen hebben er na mijn graafpartij de brui aan gegeven. Een niet meer te ontkennen gat heeft de weg vrijgemaakt voor allerlei vloeistofachtige substanties die her en der in de weides liggen. Na de brilletjes, scheerolie, strijkplankhoes en knijpkat (ja, ja, ons land beeft er momenteel flink op los) staan nu ook klompen op de hamsterlijst voor zometeen in Nederland. Gisteren weer een beving van 6.5 op White Island die tot bij ons te voelen was. Wij zijn echter voorbereid, hoewel de hottub nog niet af is. Het deck waar hij op komt ts staan is in aanbouw en met een mooi weekend in aantocht moet het dit weekend toch lukken. Goh, jullie hebben eindelijk een regering. Een stevige basis lees ik zelfs, zeker goed tot kerst 2010 zou ik zo zeggen. Altijd wat te doen in Holland. Nu weer een hulp bisschop (dat was Sinterklaas toch?) die vindt dat de regering de moord op toekomstige billenwassers (abortus klinieken) subsidieert. Waar halen die jurken dat vandaan. Als ze nou zelf eens het land ingaan om daadwerkelijk wat nuttigs te doen, billen wassen bijvoorbeeld. Maar ja, volwassen billen met rimpels vinden die schijnheiligen niet zo aantrekkelijk hè! Wassen liever hun handen in onschuld! Wij hebben ook onze schandaaltjes hoor. Een van de kamerleden hier had een vals paspoort, gebruikte hij voor als hij werd aangehouden. Met de gegevens van een overleden kind van rond zijn geboorte had hij dat verkregen. Zijn partij wist ervan en ook van zijn veroordeling voor mishandeling, maar ja, dat was in het verleden. En wat de lieverd voor portefeuille had: justitie! Heerlijk dat gedraai van de celebreties. Contador, de laatste Tour de Farce winnaar voelt zich genept. Dat krijg je ervan als je tijdens de tour nog even door de McDrive fietst en een genetisch gemanipuleerde McClenbuterol verorbert. Heerlijke sport toch. Onze immigratie krijkgt er nu ook weer van langs, een Nigeriaanse psychiater (tja, als je dit leest is het al verdacht) bleek bij nader inzien toch een drug smokkelaar te zijn. Hij was hier maar liefst al 3 jaar aan het werk. Wie is er hier nou gek?

Nog een jaar en 7 dagen. Dan ben ik over mijn versheidsdatum heen. 50! Nog steeds geen neigingen om een Harley te kopen. Of zou de midlife crisis beperkt blijven tot het keihard muziek draaien tijdens het sushi maken? You and your friends-Dire Straits! gegroet!

24 september 2010: Gusty and burly

Hi all, Nienke here.

Vandaag mijn vrije dag en hoog tijd om de 'wei' in te gaan, want overal staat het gras kniehoog dankzij alle regen van de afgelopen weken. Ben vanmorgen om 11.15 begonnen met gras maaien en zit nu net om 14.30 met m'n boterham binnen om een grote bui te ontlopen. Het werd ineens gitzwart vanaf de zee en aangezien de wind daar vandaan komt was het snel even door racen en mijn trouwe machientje droog parkeren. Was nog niet binnen of het barste los. Het is al sinds de storm van vorig weekend iedere dag enorm stormachtig met keiharde wind en af en toe een bui. Met name hier pal aan zee is het gusty and burly zoals ze dat hier in NZ zo mooi kunnen noemen. Bijna iedere dag wordt de wind hier in andere termen beschreven in de krant en als je hier woont dat snap je dat ook, want de wind is allesbepalend in dit land voor hoe de dag eruit gaat zien. Wind uit het Zuiden is altijd omschreven als cold and fierce Southerlies die ook vaak sneeuw meebrengt op de bergen hierachter ons;

Als er een Souterhy voorspeld is voor de volgende dag, haalt iedereen de warme vesten weer uit de kast. Is het een Northerly dan heb je qua temperatuur nergens last van en is het gewoon 14 graden nu.
De fierce Souterhly van vorige week heeft naast sneeuw op de toppen hier veel sneeuw gebracht in het zuiden van het Zuider Eiland met als gevolg een ingestort dak van een tennis stadion waaruit de aanwezige tennissers nog net op tijd konden ontsnappen. Verder veel net geboren lammetjes die het niet redden in de sneeuw, te koud en voor de moeders valt er niets te eten met een dikke laag sneeuw op de weilanden. Geen goed begin van de lente dus voor die farmers en zielig voor de dieren, of het was te nat door overstromingen of het is te koud door sneeuw. En ze zijn zo schattig die net geboren lammetjes, hier in de buurt een heel weiland vol met bruine lammetjes, ik moet iedere dag even afremmen als ik er langs rij. Hier is het alleen heel nat geweest en moesten ze vorige week even naar een ander weiland verhuizen maar deze week stonden ze er weer.
The strong north westerlies die we hier al de hele week laten onze drie nieuwe kalfjes en de iets grotere zusjes die er ook nog zijn tot nu toe koud, ze staan aan de goede kant van het huis en de bomen. Paar takken naar beneden gekomen en ze zijn flink nat geregend maar da's alles. Ik heb Hans even moeten teleurstellen na het vorige blog bericht; de drie nieuwe kalfjes zijn weer dametjes en geen heertjes. Alleen maar vrouw volk hier op de property, het sterke soort zullen we maar zeggen. Het zijn cross breed kalfjes, half Hereford and half Frysian, niet voor melk maar voor vlees. Dan is het weer niet belangrijk of het mannetjes of vrouwtjes zijn. Van de melkkoeien kalfjes willen ze de mannetjes kwijt, maar die leveren weer minder goed vlees uiteindelijk. Ik denk dat niet veel van die mannetje het past the calf stage zullen maken.

Ondanks het gestorm probeert de lente toch een beginnetje te maken, de NZ variant van de sneeuw klokjes zijn inmiddels uitgebloeid en platgewaaid maar deze bloeit nu:Moet even de naam schuldig blijven maar ik het is een struik van oorsprong uit Zuid Afrika en vorig jaar door mij geplant. Die 'hardy' shrubs doen het hier heel goed in de droge zandgrond en de bloem is dus prachtig. Geplant met het oog op de Tui's die dol zijn op de honing.

Geen idee of dat ook met het jaargetijde te maken heeft maar afgelopen week is er weer een grote groep walvissen aangespoeld en werd er met man en macht gewerkt om er in ieder geval een paar proberen te redden. Walvissen aangespoeld in noord New Zealand. Nog steeds is onduidelijk wat nou de oorzaak is van de jaarlijkse strandigen, want hier in NZ is het echt jaarlijks.

Net even de meneer van continuous spouting opengedaan. Was even wat fout gegaan met de nieuwe goten die we afgelopen woensdag hebben laten installeren. Na eindeloos gewacht en getouw trek tussen de builder en de firm die gutter gard had geinstalleerd (om te voorkomen dat vogels proberen onder het dak te komen en de insulation te stelen!) over lekkende en overlopende goten hebben we er voor gekozen om het dan maar ineens goed aan te pakken en grotere goten erop te laten zetten. De builder betaalt de helft, ook al zeggen ze dat de goten die zij erop hadden gezet voldeden aan de eisten, dus niet. Maar goed, nu heeft de installateur de gard (ijzeren mat die de goot afdekt) er niet goed opgezet waardoor de goot is afgedekt maar het dak niet, en daar ging het nou juist allemaal om bij ons. Pfff! Do it once and do it right is an unknown saying here...

Het blijft nu maar gieten da's niet zo mooi want ik moet nog de push mower de schuine stukken doen en rondom de boompjes en zo. Ach ja, het waait toch te hard om veilig te golfen zullen we maar zeggen. Deze zondag gaat de klok een uur vooruit hier zodat we vanaf volgende week weer na werktijd kunnen golfen. We moeten ook wel, want mijn ouders zijn na al hun geoefen straks stukken beter dan wij dat voel ik nu al aankomen!
Nog even wat Engelse taal om af te sluiten;
If people from Poland are called Poles, why aren't people from Holland called Holes?
Do infants enjoy infancy as much as adults enjoy adultery?
If a pig loses its voice, is it disgruntled? Why is the man who invests all your money called a broker?
When cheese gets its picture taken, what does it say?
Why is a person who plays the piano called a pianist but a person who drives a racing car not called a racist?

Cu's later x

16 september 2010: Animals

We hebben overwegend mooi weer, maar soms is het hozen. Vorige week was er een storm voorspeld. De hele dag mooi weer, dus wij geloofden het niet meer. Vlakvoor zonsondergang kwam de storm dan. Uit het zuiden (zuidpool). Op de foto zie je de storm van links naar rechts over onze property trekken. Je voelde de temperatuur zakken, zagen de donkere wolken aankomen en konden nog net al het gereedschap naar binnen brengen. De tank is weer gevuld zullen we maar zeggen. Wel vervelend want dan kan je niet in de tuin werken. Een dag later was het weer heerlijk en had Nienke zittend op het dek met een kop koffie een interessante discussie met broer konijn. Geadviseerd de rest van de familie niet mee te brengen want we zitten niet te wachten op een mini uitvoering van de slag bij Verdun. Het weekend was uiterst efficient. Donderdag avond bij Landa en Rutger gegeten en gelogeerd en op vrijdag naar vrienden in Tauranga vertrokken. Bij het inchecken werd gemeld dat het vliegtuig een kwartier vertraging had. We hadden net de laatste slok flat white op toen: 'last call for the passengers to Tauranga, please go urgently to the terminal'. Belachelijk, het vliegtuig vertrok uiteindelijk 5 minuten eerder dan gepland. Oh ja, als je in een propeller vliegtuig zit is rij 2 t/m 10 niet aan te raden. Wat zeg je????? Met onze vrienden daar (om veiligheidsredenen kunnen we de namen niet geven) gaat het goed. Was ook erg gezellig. Voetbalspel in elkaar gezet en een huis uit hun hoofd gepraat. Heb Wouter Jan (fictieve naam) na de nederlagen met golf en het voetbalspel met squash maar laten winnen, anders komt zo'n jongen de week natuurlijk niet meer door. De maan lachte even mee 's avonds. Omdat we halverwege de dag al weer in Welly landden zijn we nog even bij Guy en Liesbeth binnengevallen. Daar een heel vreemd tafereel. De twee woeste pigdogs (Sam and Pepper) kwamen vrolijk op onze auto afrennen, gevolgd door een zeer jong geitje! De geit (waterlilly genaamd) was door Guy gevonden op een randje in de beek. Was erin gevallen en stond op het punt te verzuipen. Normaliter heeft zo'n geitje bij Guy, Sam en Pepper een seconde of 3 om een schietgebedje te preuvelen, maar niet deze keer. De hele familie was wat van slag en het geitje werd als een verloren dochter in de familie opgenomen. Nooit gedacht Guy nog eens een geit de fles te zien geven. Natuurlijk moest Nienke toen ook nog even. Waar de diarrhee vandaan kwam vroegen ze aan de dokter? Na collegiaal overleg met dr. Google bleek baby oplosmelk toch niet erg geschikt te zijn voor jonge geitjes. Het advies is om toch maar een moeder te vangen. Moet toch niet moeilijk zijn met zulke ogen! We maken ons wederom op voor een storm. De weather warnings vliegen momenteel af en aan. Lossen planken en daken zijn een gevaar. Hail, gusty wind gales, rain, rain and even more rain and waves of 5-7 m high are expected. Een storm met de omvang van Australie! Zou vandaag al beginnen (niets gemerkt dus), maar toch slecht nieuws voor onze new arrivals. Kwam net thuis en daar stonden nr. 5, 6 en 7, onze eerste eigen kalfjes. Ongeveer 2 maand oud. Ze zijn uiteindelijk (na zich flink vol gevroten te hebben) bedoeld voor de vriezer. Geheel in de lijn van de kippen zal ik ze noemen naar ons koningshuis. Moet nog even de karakters bekijken, maar een stond alleen maar te plassen, dus dat zal degene met interesse in waterwerken wel zijn: Willem Alexander. Blijven nog over Bernard (voor de deugniet) en Claus (die wat stijfjes op de achtergrond blijft staan). Helaas raak ik steeds meer door mijn brilletjes heen. Diverse brillen hebben nog slechts een glas, anderhalve poot of zijn als bril niet eens meer herkenbaar. Hoog tijd voor een bezoek aan de HEMA dus. Heb nog wel bij de Warehouse gekeken maar die hebben toch een andere inkoper in China dan de HEMA. Wel de laatste items voor onze earthquake rescue box(en) aangeschaft. Na Christchurch is het hele land eindelijk verstandig geworden. De batterijen, zaklampen, stofmaskers, waterflessen en blikvoer zijn bijna niet aan te slepen. Wij hebben inmiddels 3 boxen, ook nog een met warme kleding, slaapzakken, borden, bestke, blikopener (gaan we voor veel geld verhuren) e.d. en natuurlijk ook nog een met flessen wijn, zakjes drop, muesli repen en andere essentialia. Zeker wij (rural as we are) moeten er op rekenen zo'n vier dagen van de bewoonde wereld afgesloten te zijn. Daarom om warm te blijven een hot tub aangeschaft, die verwarmd wordt met een houtvuur (zelf na een aardbeving is het hout nog aanwezig). Die gaan we echter al wel eerder gebruiken. De tub (4-6 personen) is besteld, maar ik moet er nog wel een dek omheen bouwen. Staat op een lijst met vele klussen. Net de uitnodiging voor oudjaar de deur uitgedaan. 4 dagen achter elkaar vrij en dus 4 dagen BBQ. Oh ja, er moet nog een buiten douche komen bij de 'camping'. Als iemand nog wil komen klussen ....

9 september 2010: Shaky

Christchurch werd afgelopen weekend getroffen door een aardbeving van 7.1 op de Richter schaal. Er is naar schatting zo'n 2 biljoen euro schade. Gelukkig vond de beving in de nacht plaats en daardoor waren er slechts 2 zwaar gewonden. Was het gedurende de dag geweest dan waren er zeker vele doden geweest. Twee van mijn collega's waren in Christchurch voor een cursus. De cursus werd natuurlijk afgelast, maar ze konden niet terug omdat het vliegveld gesloten was. Ze hadden een uitgelezen kans om helden te worden, maar de een ging naar Hanmer springs om in de hot pools te dobberen en de andere bracht de tijd TV kijkend door liggend op zijn rug. Was niet eens in ze opgekomen om te gaan helpen. Vreemd. Na de beving kregen de arme Canterburynaren ook nog een forse storm en vele naschokken te verduren. Hier onder een paar foto's uit de kranten en filmpjes van de schade.




Voor ons in ieder geval weer heel duidelijk dat we er goed aan gedaan hebben om niet in steen te bouwen! We hebben direct een grote plastic doos gekocht die in de shed komt te staan, gevuld met eten, water, radio, batterijen, first aid kit, etc.). Zal binnenkort ook een generator kopen zodat we in ieder geval een paar dagen wat stroom op kunnen wekken. Na mijn werkzaamheden in ons bos is de houtschuur in ieder geval heel erg goed gevuld.

In het ziekenhuis in Christchurch werden na de beving meer dan het gebruikelijke aantal kinderen geboren. Door de beving was inleiden niet meer nodig. Misschien een idee voor Nederlandse gynaecologen? In plaats van inleiden gewoon even een paar minuten op de trilplaat, is dat ding toch nog ergens goed voor.

Die storm heeft hier trouwens ook wat overlast veroorzaakt. Vele rivieren zijn buiten hun oevers getreden en weilanden staan vol water. In de Dom post stonden deze twee foto's van farmers bij Marton die hun schaapjes op het droge moesten helpen. Bij ons is de schade beperkt gebleven tot een paar forse takken die van de bomen waren gevallen. Wij maken ons nu op voor een weekendje Tauranga, gaan Wouter Jan en Bianca bezoeken. Heb gisteren een hele berg kindling (aanmaak hout) gehakt zodat de house sitter vuur kan maken als ze wil. Na een aanvaring met de laatste patient was ik wel even aan hakken toe. Die man was een nieuwe patient en het beviel hem blijkbaar niet dat ik een serie vragen stelde. Hij zei 'you should read my file mate'. Nou ben ik zo'n beetje de enige in Nieuw Zeeland die dat daadwerkelijk doet dus dat was een beetje tegen het zere been en toen hij het nodig vond om dat nog eens te zeggen heb ik een eind aan de conversatie gemaakt en hem eruit gegooid. De stapel hout en bijl waren daarna zeer welkom. Patienten zijn rare lui soms. Gisteren had ik er eerst een die een pot ontlasting op mijn bureau zette en daarna nog een die zijn boven en ondergebit op mijn bureau dumpte. 'Sorry sir, but this is not your bedsite drawer!' Mijn kamer ruikt weer heerlijk naar alcohol.

We sluiten af met een grapje van een van onze ministers hier. Hij beschuldigde Kiwi's van rascisme omdat ze tegen buitenlandse investeerders (lees Chinese bedrijven) zijn, maar men ontdekte dat hij er zelf ook niet helemaal vrij van was. Hij was betrapt op het vertellen van een paar moppen, waarvan dit wel de leukste was: "What is the difference between Muslims and Kiwis? Muslims get to commit adultery and get stoned, Kiwis get stoned and commit adultery."

4 september 2010: Alleen prins waterhoofd nog

Ik was een jongetje van een jaar of 6 toen een hele grote meneer uit Utrecht op onze judo school in Bathmen een les kwam geven en en passant gekleurde judo pakken kwam introduceren. Ook ik mocht tegen hem oefenen. Ik had mijn been worpen nog allemaal goed geoefend op mijn maatjes, maar toen deze man mij aan mijn jasje optilde en ik zo'n meter boven de grond bungelde haalden mijn ingestudeerde beenworpen niet veel uit. Zelfs als ik op de grond had gestaan dan schat ik in dat ik weinig kans gemaakt zou hebben. Hij was immers wereld-, Europees en Olympisch kampioen op dat moment. Enige jaren later was ik gezellig een biertje aan het drinken in de Dikke Dries in Utrecht met mijn jaarclub. Wilde een nieuw rondje gaan halen en draaide me en knalde tegen de buik van een kolos van een vent aan. Vriendelijke lachend keek Anton Geesink van enige hoogte neer op mij. Helaas is deze aimabele reus recent overleden. Woensdag kwamen Kiwi vrienden eten. Na een hele dag hard werken in ons bos met de ketting zaag (we zijn met onze vuurtjes inmiddels verantwoordelijk voor een halve graad opwarming van de aarde) toog ik rond een uur of 5 de keuken in om te beginnen aan de beloofde Hollandse nasi met zelf gemaakte kroepoek en sateh saus, begeleid door zilveruitjes, spiegelei en Grolsch bier. Smullen. Komt Nienke binnen; "Tja, je neemt je telefoon niet aan en je leest de e-mail niet, ze zijn ziek en komen niet". Daar sta je dan met een weeshuis aan nasi en ik had de vriezer net ook al flink gevuld. Nog een paar anderen gebeld, maar helaas. Even afgekoeld aan het strand en kwamen daar de buurman nog tegen. Zijn vrouw was helaas ook al aan het koken. De rest van de week dus nasi, hoewel we gisteren nog heerlijk bij vrienden in Paraparumu aten. Ergens in Aotearoa miste een schaap nu 4 heerlijke lamb shanks!
Net een patient diep gekrenkt, het flipte er zomaar uit. Ze had hoge bloeddruk en was veel te dik. Recent gestopt met roken. Ik zei dat ze meer moest bewegen. Ze opperde dat ze wel degelijk liep waarop ik antwoorde 'yes but the wrong way, you should walk to the beach, not to the fridge'. Hubby vond het wel leuk, maar zij waggelde weg. We zijn hier tegenwoordig al blij als een BMI onder de dertig is. Een gezette man die zijn gewicht wel prima vond heb ik verteld dat hij in dat geval 67 cm tekort was. Net een cm korter dan de hoogste BMI in onze praktijk; 68,3. kan nog net door de deur. Vechten tegen de bierkaai. Awel, eind van het ochtend spreekuur, ga naar huis om te lunchen.
Als laatste het advies de tentoonstelling over de Maori in het Museum voor de Volkerenkunde in Leiden te bezoeken, de website belooft een spetterende start op 18 oktober, hetgeen welhaast een heuse Haka voorstellen.

28 augustus 2010: 15 jaar

Life wasn't that kind, but you're still fifteen in our mind.

Eind van de dag nog een knipoog van boven.