22 september 2017: The Galapagos

Ik weet het, deze reeks had Machu Picchu moeten heten. We doen echter de Galapagos eerst. De reden daarvoor is dat de leuke groep waar me mee op reis waren graag foto's wilden uitdelen. Dus moest ik aan de slag. De tweede reden is dat ik er alle tijd voor heb. Daarover later meer. Hier de 'Fregat-bird' die zich aantrekkelijk probeert te maken voor de vrouwtjes. Een jonkie ernaast.

Net als Paas-eiland stonden de Galapagos eilanden al sinds het jeugd tijdschrift Kijk op mijn Bucket-list. Hier een van beroemde land leguanen.

Wij kwamen net te laat aan voor de boot (wisten we) en moesten dus met de speedboot naar ons waterige verblijf worden gebracht. De captain heeft ons toen als verrassing een rondleiding gegeven over North Seymour island omdat 'onze ploeg' al weg was.

De 'Blue boobie', hier met een jonkie, de vogel die ik na dat artikel in de 'Kijk' altijd al met mijn eigen ogen wilde zien.

Nog een land leguaan. Elk eiland heeft zijn eigen fauna en flora. Zoiets unieks, geen wonder dat Charles Darwin hier zo graag was.

OK, een sea lion, niet heel bijzonder, maar ze slaapt wel heel kuis.

Deze reus, toch wel zo'n metertje lang, lag lekker op ons pad te rusten in de zon. Na onze privé tour maakten we kennis met de anderen, allemaal leuke lui. Helaas voor hen koos de captain meteen het ruime sop terwijl het eten werd geserveerd. Nienke en ik waren uitgehongerd en vielen meteen aan. Al smikkelend zagen we dat de een na de ander overboord begon te hangen en zelfs een bemanningslid. Dat belooft nog wat. Toegegeven, het was wat wild.

De verschillende eilanden zijn niet alleen uniek vanwege hun verschillende vinkjes, maar elk eiland heeft ook zijn eigen schildpadden soort. Deze zijn zo 'uit elkaar' geëvolueerd dat ze niet meer te kruisen zijn.

Nog steeds een raadsel hoe die beesten hier ooit gekomen zijn. De 'drijvend op een tak theorie' (een theorie voor enkele andere beesten) lijkt het hier toch wel van de wet van de zwaartekracht te verliezen.

Wist niet dat ze niet dronken. Ze gaan gewoon in een plas liggen en 'drinken' door osmose. Zie me al in een badje syrah liggen!

In het dorpje Baltra liggen de sea lions op bankjes en staan hun orders op te nemen op de markt.

Het snorkelen was echt geweldig. De schildpadden zwemmen rustig om je heen.

Pinguïns, duikende pelikanen en boobies, reef sharks (ik had een ontmoeting met een reef shark van mijn lengte. Stond in zee, dee mijn masker op en ging onderwater. Stond meteen oog in oog met die reus. We schrokken ons beiden wezenloos.)

en sea lions. Echt genieten onder water.

Nienke vermaakt zich kostelijk. De 'guide' moest trouwens wel lachen om onze zelf meegenomen duikbrillen. 'Goh, die heb ik al jaren niet meer gezien', ofwel, jullie zijn hopeloos uit de mode. Werkt nog wel steeds.

Geweldige reis, elke dag 'hopten' we naar een ander eiland en gingen we minstens een maal snorkelen.

Het leven aan boord was even aanpassen. We bleken de hut naast de motor te hebben gekozen. Op zich niet zo'n probleem, ware het dat we meestal 's nachts voeren. Niet echt geweldig voor Nienkes nachtrust. Ze moest in Peru ook al zo vroeg op.

Twee mockingbirds. Ook al uit de oude hoed. De Mockingbird van Barcklay James Harvest uit 1974 speelde mee in de wens de Galapagos te zien.

De Galapagos hawk is blijkbaar een zeldzame vogel. Wellicht vonden ze ons minstens zo interessant want we bleven ze maar spotten.

Even zwemmen met de pelikanen na een middagje lopen. Die beesten duiken dus net zo als de boobies. Ze hebben alleen geen oogleden en worden van al dat geduik langzaam blind (hoewel menig scientist zegt dat het door door de mens veroorzaakte botulisme komt). Dat verklaarde waarom er een, terwijl ik snorkelend door het leven ging, op zo'n 10 cm voor mijn ogen het water in kwam suizen.

Je kan het slechter treffen dan op zo'n catamaran. In tegenstelling tot onze zeiltocht ooit op een Turkse boot in de Aegeische zee (waar het of te veel waaide, of te weinig, maar zeilen deden we nooit) gingen regelmatig alle zeilen omhoog. En we hoefden niet eens aan touwtjes te trekken.

Spectaculaire beelden 's avonds.

Zelfs walvissen gespot, maar ik was te laat (en te lui) met de camera.

Winter time in de Galapagos, voor ons dus zeer aanvaardbare temperaturen. Alleen 's avonds iets koeler.

Ik was bang dat we aan boord met een geriatrische groep Amerikanen zouden zitten. We bleken echter het op een na oudste stel te zijn en onze mede passagiers kwamen van over de hele wereld.

Een hip stelletje toch, bleven niet bepaald achter bij de jonkies (allen in de dertig).

Klaar voor weer een snorkel partij. De meesten trokken hun 'wimp'suits, eh.., wetsuits aan. Alleen een Canadese, een Engelsman en ondergetekende Kiwi doken onverschrokken het frisse water in zonder "all Black clothing.

De boobies hebben een school sardientjes ontdekt en duiken als pijlen het water in.

Pelikanen begeleiden ons naar het volgende eiland.

Jammer dat ze niet zo kleurrijk zijn, maar fraai genoeg.

Lucky shot.

Vandaag een bezoek aan de 'sea-iguana's'

Deze beesten hebben het voor elkaar gekregen om zich van het land naar de zee te verplaatsen. Door tekort aan voedsel overleefden ze op algen die op de rotsen groeien.

Moesten ze wel nog iets op het zoute water vinden, dat zout snuiten ze gewoon op door hun neus. Als je maar lang genoeg oefent moet het toch iemand lukken om zich ook zo te evolueren.

Dit baaitje was werkelijk zeer bijzonder. Het zat vol schildpadden, sealions en iguana's. Je zou er de hele dag willen blijven, wat een schouwspel.

Na een goede onderwater maaltijd komen ze aan land om in het zonnetje te drogen.

Let vooral ook op de rechter onderhoek waar een iets kleiner, ver familie lid, ook de borst groot maakt.

Bij een ander poeletje was een hele familie sealions aan het spelen.

De kleintjes zijn zo aandoenlijk.

Ons botelletje staat er fraai op.

Ik weet niet precies hoe het visueel gesteld is met deze beestjes, maar rots of iguana (Spaans voor leguaan), het maakt niets uit, je klimt er gewoon over heen.

Net als in de film...... de Iguanas vallen aan.

Wordt er nou niemand bang van mij???

Wordt je 's ochtends wakker, blijken we een verstekeling aan boord te hebben.

Onze gids vertelde dat ze door toeval hadden ontdekt dat de contraceptie pil tegen de ratten aanwas hielp. Een van de vrouwelijke researchers was haar anticonceptie strips verloren, waarna de rattenkolonie ineens afnam in grootte. Ik merkte op dat ze blij mochten zijn dat die andere researcher zijn doosje viagra niet had verloren.

Verzamel plaatje, de Galapgos pelikaan, de Galapagos sealion, de Galapagos Iguana en de Galapagos krab.

'Laat me nou met rust!.

Mooi, maar ze schijnen minder lekker te zijn.

Hartendiefje.

Daar is ie weer!

Die middag een tochtje langs grillige rotspartijen.

Met een biertje in de zon, afzien.

En altijd fregate birds die boven de boot zweven.

Ik weet het, Nienke heeft het me al duizend maal gezegd. Dat hoedje gaat weg!

Galapagos duif.

Eh... Zeldzaam?

Mockingbirds.

Rood strandje.

Een vulkaan die bijna gezonken is. Het vulkanisch meer is nog net boven de zeespiegel. Hier bleken gelukkig nog wel flamingo's thuis te zijn.

The end of day 5. het voelt alsof we hier al weken zijn, maar ook alsof je nog lang niet weg wilt.

Bezoekje aan een lava eiland vandaag.

Vulkanische kunst.

Mordor? De Galapagos versie.

Tja, dat is mijn knie. Een enorme haai .... OK, OK, de waarheid. Terwijl ik naar de boot terugliep stapte ik op een klein stukje verdwaald zeewier en mijn rechterbeen gleed naar voren. Ik landde met mijn volle gewicht met de linker knie op het glasharde en messcherpe lava. Daar helpt een pleistertje niet tegen.

We waren op een nogal afgelegen (wist niet dat dat kon op de nogal afgelegen Galapagos eilanden) eilandje, geen telefoon of internet connectie. Gelukkig bleek er een boot vlakbij te liggen met een jonge Ecuadoraanse dokter aan boord. Terwijl ik de lamp vasthield en onze Amerikaanse nurse practitioner hoofdschuddend over haar schouder meekeek, hechtte ze me trillend met het materiaal dat voorhanden was. Niet optimaal voor een knie, maar het moest maar.

Knietje is toch wel iets gezwollen en die 11 cm lange droevige mond staat ook niet echt vrolijk. Vanuit mijn positie is het echter een glimlach.

Daarom vieren we gewoon een feestje die avond.

Zelfs de geschrokken Nienke kan weer lachen. Het verklaard in ieder geval waarom ik wat extra tijd heb nu. Zit nog steeds met mijn beentje omhoog. Nu na 3 weken is de wond nog steeds niet gesloten.

'Brekkie'. Helaas kan ik de laatste dag niet mee aan land. Ik moet het doen met een goed boek, regelmatig aangereikte biertjes en meelevende blikken van de crew. Grappig is die crew trouwens wel. Als enige krijg ik bij iedere maaltijd soep. In de Galapagos blijkbaar DE remedie tegen elke ziekte/verwonding.

Het bezoek aan Genovesa island, het meest noordelijke eiland in de Galapagos, beroemd om de 'rode boobies' moet ik dus missen.

Nienke heeft derhalve heel veel foto's geschoten, zodat ik toch een goede indruk zou krijgen. Hier een rode boobie.

Twee gezellige 'masked boobies'.

Wie verzint er nou zoiets? Al bijna net zo mooi als de vissen onder water.

'Masked boobie airways flight A247 to Tower, ready for take off'.

De Galapagos short eared owl, echt wel zeldzaam.

Red billed tropic birds. Zo galant.

Hoezo lippenstift.

Nog een beetje fluffie.

Eigenlijk nog mooier dan de blue boobies.

Onze vriendin hier in NZ had beloofd dat mijn kippen blauwe pootjes zouden hebben als we terug kwamen. Helaas, alleen maar mooie woorden ........ Misschien ga ik het zelf eens proberen, bij de kippen dan!

Je zou hier zo een horror film kunnen opnemen.

En dan zeggen ze dat ik snurk....

Laatste dag helaas, een rondje Daphne island en dan zit het erop.

Een voordeel van zo'n injury is dat je overal voorrang krijgt. Op naar Panama. Volgende week echter toch eerst Machu Picchu.

16 September 2017: Rapa Nui (Easter Island)

Hi guys, dat is heel lang geleden. We zijn er even tussen uit geweest. Vakantie. Nienke was daar wel heel erg aan toe. En ik had een reisje uitgestippeld langs een aantal Bucket list points. Niet geheel de rustige vakantie die Nienke in gedachten had. 14 vluchten en heel wat activiteiten.

Rapa Nui (Easter island) of zoals de Chilenen het noemen: Isla de Pasqua. Dit stond al op mijn lijstje van toen ik nog een jochie was die 's avonds met de Kijk in bed lag.

De mysterie rond dit ver weg gelegen eiland met zijn prachtige Moai trok me meteen al. Dat je daarvoor eerst 12 uur naar Santiago moet vliegen en vervolgens weer 5 uur terug richting NZ om er te komen deed aan de feest vreugde niets af.

Op de eerste dag meteen maar even langs de kust gewandeld waar we de eerste van de fraaie Moai aantroffen. OK, vervolgens overdreef ik het een beetje, maar we waren in de buurt en waarom dan niet even de Ana Kakenga caves bezoeken, in had tenslotte niet voor niets een hoofdlampje bij me.

Een klein gat in de grond leidde tot een lava grot die uitkomt boven de zee. Mijn dappere eega ging zelfs mee, daar waar een paar Scandinaviërs afhaakten.

Uiteraard moest ik deze fysieke inspanning goedmaken. Een romantisch diner bij een lokaal restaurantje met live music.

De volgende dag troffen we dan de Moai aan zoals ze hier in het algemeen werden aangetroffen. Op enig moment raakten de beelden uit zwang. Vele theorieën gaan rond, we zagen er lazen er nogal wat over voor ons vertrek. Nu denk ik dat het met de katholieke kerk te maken heeft.

Toen Jacob Roggeveen in 1722 het eiland 'ontdekte' stonden ze allemaal nog. De Hollander zette Paas eiland op de kaart en met de achtergelaten ziektes werd daarmee het lot van de Para Nui bezegeld. Die rode stenen zijn overigens de 'hoofddeksels' van de Moai die langs de kust staan. Een manier om meer cachet te geven aan de beelden.

Hier de Ranu Raraku rots/vulkaan, de plaats waar de Moai werden gemaakt om daarna naar hun standplaatsen te worden getransporteerd. De rode hoofddeksels komen overigens van een andere groeve.

De grootste beelden staan hier en zijn zelfs grotendeels ingegraven. Deze waren nooit voor transport bedoeld naar ons idee, veel te groot.

De Moai die langs de kust staan zijn allemaal een stuk kleiner dan deze giganten. Nienke is er maar even naast gaan staan. Deze beelden gaan ondergronds gewoon door, tot aan de voeten.

Heerlijk om over de historie mee te puzzelen. We hadden in NZ al diversen documentaires gezien en theorieën gelezen.

Hier zie je de groeve, twee beelden zijn hier in 'aanbouw'.

Boven op de berg krijg je een fraai zicht over de vallei met beelden.

Dan loop je iets verder en je bent ineens in de oude vulkaan. Wat een rust hier, je zou er zo je buitenhuisje neer willen zetten.

Ook hier staan beelden, en die kunnen nooit bedoeld zijn voor transport. Men is hier dus begonnen en in later stadium zijn ze de beelden naar de kust gaan verplaatsten. Deze waren echter zo groot en ingegraven dat ze niet omver gekegeld konden worden.

De beelden aan de kust, zoals deze, de Tongariki, de meest beroemde, zijn later weer recht gezet. Duidelijk is te zien hoe de meesten hun nek hebben gebroken tijdens het neerhalen. Mijn theorie is dat de katholieken, toen ze hier het geloof door de strot kwamen duwen, het vereren van 'goden' (het waren hun voorvaderen) hebben verboden. We zullen het echter nooit weten.

Deze eilandjes speelden een rol bij het festival van de 'bird man'. Jonge mannen sprongen hier van de kliffen en zwommen naar de eilandjes. De eerste die weer terug was met een heel vogel ei was dat jaar de belangrijkste man (of zijn sponsor).

De plek waar de festiviteiten plaats vonden heet Orongo en bestaat uit lange, platte gebouwen.

Het ligt op de rand van de Rano Kau vulkaan, nog een forse klim voor die mensen met hun kleine beentjes. Prachtige vulkaan trouwens.

Zittend voor het vulkaan meer, nu gedeeltelijk bedekt met zeldzame native struiken en gewassen.

OK, we hebben wel genoeg beelden gezien. het wordt op een gegeven moment toch een beetje als de kastelen in Tsjechië of de tempels in Sri Lanka.

Dan maar weer ondergronds. Een paar honderd meter door een lava tunnel lopen.

En er is licht aan het eind van de tunnel. Zie ik daar nou alweer een aura?

Tijd voor wat ontspanning, een middagje zwemmen op het enige tropische strand dat het eiland rijk is.

Bijzonder. Achter die enthousiast springende dame die graag op de foto wil zie je weer een rij Moai staan.

Deze plek wordt door de eilanders gezien als het 'stads park'. Volop BBQ's en tentjes met heerlijk eten.

Zelfs in het donker blijven de Moai mooi.

's Avonds blijken er toch nog wel wat toeristen te zijn, het veld bij de Ahu Tahi staat vol mensen die die ene foto willen schieten van de ondergaande zon achter de Moai. Braaf doen we mee.

Laatste morgen, nog even een ontbijtje in het haventje.

Laatste wandeling langs de Moai.

Vlak voor ons hotel worden we verrast door locals die enthousiast naar buiten rennen. Vlak voor de kust is een walvis bezig om een inktvis onder de rotsen vandaan te halen. Hij klappert druk met zijn staart op het water. Wat een eiland. De komende weken wat foto's van Machu Picchu, de Galapagos en Panama. heb ik nu alle tijd voor, daarover later meer.

6 augustus.2017; Schapen met een rijbewijs.

OK, het is winter, en dan kan je kou verwachten. Maar om 's ochtends omringd te zijn door bevroren bomen, dat is toch verrassend?

Toch besloot ik er dit weekend er weer op uit te gaan en het goed verwarmde appartement te laten voor wat het is. Ik ging de Catlins weer bezoeken, maar nu via een achteraf vallei, de Owaka valley. Prachtig, de paar mensen die hier wonen wonen in een sprookjesland. OK, geen verharde wegen, maar wel prachtige glooiende groene landschappen, lieflijke heuvels en fraaie stroompjes.

Even langs het strand wandelen bij Papatowai. Het ijs ligt hier op het strand van de inlet.

Om de een of andere reden zijn er weinig badgasten te vinden op Tautuku bay beach. Dan kan ook niemand iets zeggen van mijn twee verschillende wandelschoenen.

Geloof je dat ze hier voornamelijk oosten wind hebben?

Het rijden die dag was een hele kunst. Op de stukken waar de zon schijnt is het geen probleem, maar waar de zon niet schijnt ligt ijs en sneeuw op de weg. De weg slingert nogal en dus veranderd het wegdek om de 100 meter. Mijn koekblik op wielen glibbert af en toe heel even, maar blijft echter op de weg. Levert wel mooie tafereeltjes op, zoals deze waar de schaapjes op zo'n grens lopen terwijl de dampen van het drogende weiland opstijgen.

De enige creatuurtjes die ik geregeld tegenkom trouwens. Bijna geen mens op de weg.

Zelfs dit strand bij Waipapa point waar normaal altijd zee leeuwen zijn is leeg, op wier en ijs na. Zie niet echt een reden om hier ergens de nacht door te brengen. Via een inland route met Putumayo Zuid Amerika op de achtergrond maar 'huiswaarts'. Vanavond dan maar de Nightmanager afkijken.

Vandaag een andere kant op, naar de NZ Blue Mountains bij Tapanui. In de Whisky Gully zouden een paar leuke tracks zijn.

Ik liep langs een vriendelijk beekje op weg naar een waterval. Het bleek een zeer steile klim te zijn met de fantastische naam First waterfall. Daar is vast een hele naamgevings wedstrijd aan vooraf gegaan, Kinderen maakten kleurplaten, ouders probeerder elkaar in de pub van hun gelijk te overtuigen, zelfs de twee religies in het dorp kwamen er niet uit. Daarom maakte de toenmalige dorpsvoorzitter er First waterfall van. Toen het ook nog begon te regenen besloot ik dat het pad toch te gevaarlijk werd, m.n. de steile afdaling zou eng worden, Ik was tenslotte maar in mijn eentje, en het einddoel woog niet op tegen een warme douche en een kop thee. Weer 'huiswaarts' dus.

Onderweg ontmoet ik nog wat goed opgevoede Nieuw Zeelandse schapen. Ze weten dat ze links moeten blijven lopen!

28 july 2017: Erwtensoep

De muziek van vandaag past helemaal niet bij het artikel, maar is om onszelf vast in de sfeer te brengen van de aankomende reis naar Zuid Amerika. Nog 4 weken:

Zat vrijdag morgen spreekuur te doen toen de praktijkmanager binnen kwam rennen. "Hans, als je nog naar huis wilt gaan dit weekend moet je nu weg." Mijn vlucht was pas 's middags, maar in de hal zag ik het probleem. De mist hing op oog hoogte. Kaikoura heeft slechts een kleine landingsstrip en de piloot moet op het zicht landen. Nieuw plan dus; met een van de nurses naar Christchurch en vandaar huiswaarts vliegen. We sloten aan in de colonne voor de SH1. Wachten, nog meer wachten, totdat uiteindelijk NICTR langs kwam rijden om te vertellen dat nieuwe slips de SH1 hadden afgesloten. Dan maar de inland route. Na 5 km menen we beiden in de tegenliggers auto's en vrachtwagens te herkennen die ons gezelschap gehouden hadden in de colonne. Ja hoor, ook daar slips. Dat wordt een weekend extra in Kaikoura. Op de terugweg passeren we de airstrip. In het noorden lijkt het op te klaren en dus dropt ze me daar op mijn verzoek af. Ze belooft me weer op te pikken om te gaan stappen als het niet lukt. Uiteindelijk vlieg ik terug met een prachtig uitzicht, helemaal opgeklaard.

In de winter zijn slips een groot probleem hier. Op het filmpje hierboven zie je hoe een automobilist stopte toen er wat zand naar beneden kwam op de SH1 vlakbij Wellington.
Een andere slip vond plaats in de Manuwatu gorge, de weg door de bergen als je vanuit het westen naar het noorden wilt rijden. Wel een beetje een probleem want je kan die aarde niet gewoon in de rivier kiepen, dan creëer je een dam! Geen idee of je de filmpjes aardig vind, maar het geeft een indruk van de problemen met wegen in Nieuw Zeeland. Ter vergelijking; in Nederland heeft men 135.500 km openbare wegen (NZ 94.000 km) op een oppervlak van 41.500 km2 (NZ 268.000 km2). De kosten daarvoor worden opgebracht door ruim 17 miljoen mensen (in NZ 4.7 miljoen). Dat maakt het wat lastig te behappen en nogal duur. Bijkomende factoren zijn aardbevingen en de combinatie van heftige neerslag en erosie van bergen. Op het volgende filmpje krijg je een beetje een indruk van wat er bij Kaikoura speelt.

In de tussentijd haalde Nienke ook de krant met een ander natuur verschijnsel. Vallende takken. Sommige mensen denken dat de Council verantwoordelijk is voor alles, wanneer de zon opkomt, hoeveel regen er valt en het aantal vissen in zee. Natuurlijk moet dat allemaal betaald worden van 'hun' belasting centen, die ze overigens niet willen betalen. Een tak viel 'bijna' op een tweeling, en dat was natuurlijk de schuld van de Council. Om het gelijk van hun verontwaardiging te bewijzen zwaaiden ze naar een reporter met een brief die Nienke eerder dit jaar had geschreven. Nienke stelde daarin dat sommige zaken de natuur betrof en dat dat wel eens onvoorspelbaar kon zijn. De Dominion Post, ons lokale suffertje van het niveau 'Emmense theelepeltjes verzamelaars clubblad', vond het natuurlijk nodig om haar naam te noemen. Niet omdat dat nodig was voor het artikel, maar in de hoop een schandaaltje te beginnen. Zie hier het artikeltje. Nou hebben wij op onze property ook nogal wat macrocarpa's staan en die laten inderdaad nogal eens takken los. Meestal na veel regen (dan worden ze zwaarder) gevolgd door wind. In het algemeen komen ze met veel lawaai naar beneden en blijven overigens vaak aan een stukje nog hangen. Er onder terecht komen is dan ook een hele kunst. Waarschijnlijk typisch op z'n Kiwi's; 'Wat zou er gebeuren als ik hier ga staan als de tak afbreekt?'. Tja, het naar de MacDonalds wandelen is niet zonder gevaar voor de gezondheid zullen we maar zeggen.

Wij hebben onze takjes zelf weer opgeruimd en de schuur is weer bijgevuld met haardhout. Met de overige takken hebben we weer een paar uur een heerlijk vuurtje gemaakt. Wat smaakt een Grolsch daar toch lekker bij!
We hebben woensdag wat prikjes gehaald om voorbereid te zijn op de komende twee jaar. In de bovenarmen. Heerlijk, vooral die gele koorts. Pijnlijke bovenarmen maken het lastig om op te liggen. Nou ja voor het goede doel zullen we maar zeggen. Eerste nog even naar het diepe zuiden, ik hoefde de zwembroek en de zonnebrand niet mee te nemen. -2 klein nulletje C daar momenteel. Erwtensoep!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!