19 januari 2009; Verzekerd van ellende

Een week met vele gezichten. Daardoor ook een wat late bijdrage. Emoties thuis (nog wat dozen met fotoboeken uitgepakt) en in de praktijk. Eerst weer zo’n moeder met het IQ van een bezemsteel; “I wanna test me daughter fo' ADHD!”. Het arme kind van 8 jaar zat keurig in haar stoel en probeerde af en toe de onzin van moeder te verbeteren hetgeen bij moeder slechts “you see?” uitlokte. Ondertussen zat haar stiefbroertje van 2 ma’s schoot onder te kwijlen. Haar eigen vader zag ze nooit, die zat in de gevangenis en ma was net ook van stiefvader af. Het meiske was met vlag en wimpel de normaalste van het stel. Even later een jonge knul met allerlei eisen. Wilde geen vragen beantwoorden maar zei dat ik mijn mond moest dicht houden en naar hem moest luisteren. Op de stoep gezet met de mededeling dat de vogeltjes misschien wel tijd voor hem hadden. Later in de week paniek in de praktijk aan het eind van de dag. Er zou een meisje van 4 komen die uit haar vagina bloedde, ik had dienst. Stress, stoom uit mijn oren, heb er maar een nurse bij geroepen, eigenlijk meer voor mezelf. Gelukkig bleek het niet zo te zijn, maar het duurde nog wel even voordat mijn hartritme zich weer aan mijn avond activiteiten (sloom voor de buis liggen) aanpaste. Was absoluut in staat geweest om de dader aan te vliegen, rugby type of niet. Vrijdagavond begon mijn weekendienst. Stak net de sleutel in de deur toen de politie belde. Een vinding bij een huis in een bos. Google maps dirigeerde me natuurlijk naar de verkeerde plek en zo parkeerde ik aan de verkeerde kant van de snelweg. De agent keek hoofdschuddend toe hoe mijn dokterstas toch enig respect afdwong en ik de mogelijkheid kreeg om over te steken (de snelweg is hier twee baans!). Voor het eerst van mijn leven in een politie auto. Over een zandpad tegen de berg op. Daar stonden nog 3 agenten (ja, ja, zware klus) en lag een man onder een laken. Bleek de patient te zijn die ik naar de cardioloog had gestuurd met instabiele cardiale klachten. Ik had hem begin van de week nog gezien met een rash van de epoxy waar hij mee werkte. De cardioloog had gezegd dat het waarschijnlijk zijn slokdarm was. Net toen mijn sleutel het slot aaide ging de telefoon weer. Fiets ongeluk, een forse bloedende jaap boven het oog. De dienst begon goed. Onderweg naar de praktijk nog 2 telefoontjes. Zo druk had ik het nog nooit gehad en de 3 daagse weekend dienst was nog maar net begonnen. Gelukkig bleef het daarna stil en kon ik toch nog het grootste deel van de avond aanwezig zijn bij het etentje van Nienke en haar collega’s bij ons thuis. Erg gezellig en nodig om even stoom af te blazen.
Veel regen dit weekend, we hebben het hippie festival in Levin derhalve maar overgeslagen. Nuttige dingen gedaan. Ons gebogen over verzekeringen. Hoewel alle ongelukken hier gedekt zijn door ACC (accident compensation corparation, een overheidsinstantie die zelfs ongevallen van toeristen vergoed) en er een publiek systeem is dat ook alles vergoed kan een prive ziektekosten verzekering de lange wachtlijsten omzeilen. Word niet vrolijk van al die folders. Hoe meer je leest hoe waziger het wordt, m.n. de kleine lettertjes. Van een ding ben je in ieder geval verzekerd; na aftrek van de hoge salarissen, de mooie gebouwen en de giga overhead kosten is er niet veel meer over van de premies om iets uit te keren en blijken de kleine lettertjes ineens mega grote obstakels. Ook de levensverzekeringen, lijfrente polissen, inkomensverzekeringen etc. zijn voor ons als ‘op leeftijd zijnde’ immigrant, en in de toekomst wellicht remigrant, nauwelijks interessant. Gewoon gezond blijven dus. Daarom gaan we Nienkes verjaardag maar vieren op het ‘Hawkes bay food and wine festival’ en kopen we als compensatie twee fitness apparaten. En dat terwijl we al elke dag strandwandelingen maken (zie boven). Op de foto hieronder de fraaie luchten van gisterenavond. Het leek wel een schilderij van een Hollandse meester.
Sluit af met een foto van een poster uit mijn spreekkamer. Een Nederlandse minister (tja, ik lees die kranten nog steeds, arme drommels) zei dat afschrikwekkende reclames niet helpen, maar dit zet vele patienten in ieder geval eventjes aan het denken.

8 Januari 2009: Mah Yong

Een oud Chinees spreekwoord zegt 'wie naast zijn schoenen loopt krijgt vieze sokken'. Kiwi's kennen de variant 'wie binnen schoenen draagt krijgt een vuile vloer'. Bij alle kiwi huizen staan de schoenen buiten, velen. Zo ook hier, het huis van vrienden in Kinloch waar we van harte welkom waren (ondanks zweetvoeten na een dag werken en 4 1/2 uur rijden). Nog net op tijd voor het eten in de tuin, ondanks een trieste blik op de Titanic, wel in een heerlijk avondzonnetje. Als kado'tje Mah Yong meegebracht. Omdat ze dat niet kenden en hun chinees ook wat roestig was heb ik mijn eigen spelregels met succes kunnen introduceren. Helaas wilden ze de scorelijst niet inlijsten. Paar dagen heerlijk gegeten, gedronken, gezwommen in het frisse meer, badminton gespeeld to diep in de nacht (wordt al weer 48 maar nog genoeg testosteron om niet op te willen geven, een lichtgevend veertje zou trouwens niet gek zijn), natuur bekeken (meer dan gepland vanwege weer dat testosteron dat slechts een blik op de kaart nodig had!!) en gewandeld. Heerlijk. Na en paar heerlijk dagen bij Miriam en Erik ook nog een gezellige dag bij Louis en Sue in Acacia Bay. Nadat Nienke nog even in de tuin hielp (Sue; "Eh, Nienke, I'm afraid that's not weed!") begon het ineens te stortregenen en dat hield 24 uur aan. De dag erop toch weer zon en daarom's ochtends nog even een boswandeling gemaakt naar het meer. De hond had dat al zien aankomen en verstopte zich op het juiste moment, maar de ouwe lobbes stond wel weer vrolijk te kwispelen toen we terugkwamen. Op weg naar huis nog even lekker naast een waterval gezeten in Tongariro National park. We hadden een terugweg gepland langs de Wanganui river road (een lange slingerende onverharde weg) en nog wat zwemmen/picknicken bij de rivier. Helaas was die door de regen in een chocolade stroom veranderd. Niettemin mooi, maar met nog twee uur rijden voor de boeg leek het vooruitzicht van zand op de gegarandeerd meest ongewenste plekken toch niet overeen te komen met de ons voorgestelde frisse duik. Picnick dus maar daar waar weg en rivier afscheid van elkaar namen, met uitzicht over de rivier en op de achtergrond (helaas niet zichtbaar op de foto) de nog besneeuwde bergtoppen van Mt. Ruapehu. Deze week nog alles rustig, vrijwel iedereen is op vakantie en dus gebeurt er niet veel. Nienke archiveert wat en ik verwerk wat dossiers. Er zijn wel wat patienten, maar helaas ook veel ellende op het moment en mijn empatisch vermogen bevind zich om en nabij het vriespunt hetgeen wat lastig is in mijn vak. Gelukkig dan ook alweer een etentje en een verjaardag begin van de week. Als kado opperde ik weer een Mah Yong spel en omdat de Asian trading company op een steenworp van de Dutch shop ligt sloegen we zo twee vliegen in een klap: nog een Mah Yong koppel (dit keer de spelregels er van te voren uitgehaald) en kaas/drop.
Iedereen heel erg bedankt voor alle lieve e-mails, kaarten en reacties en jullie ook allemaal een heel goed 2009.

30 december 2008; Rainbows

En ineens was het weer voorbij. Noor en Philip hebben 7 weken samen met ons van Nieuw Zeeland genoten. Op een onmenselijke tijd werden ze door ons op Wellington airport gedropt voor hun vlucht via het koude Tokio naar het nog koudere Sneek (begrijp dat er in Friesland alweer wat zenuwachtige mannetjes met Gamma meetlinten langs de kanalen zijn gesignaleerd). Wat een straf moet dat zijn, vanuit het warme NZ naar een land waar 'swaffelen' tot het woord van 2008 is uitgeroepen! Als dat de cultuur is die NZ ontbeert...... Gelukkig accepteert mijn spellingscontrole het woord nog niet. Terwijl wij in Wellington waren was er in Paraparaumu een goede aardbeving te voelen. Met 'n kracht van 5.1 en slechts 50 km diep (http://www.geonet.org.nz/earthquake/quakes/3021098g.html) was het in iedere geval een beter onderwerp van gesprek in de wachtkamer dan de prestaties van het NZ cricket team. Kerst is gelukkig voorbij. Ik had eerste kerstdag nog dienst ook. Niemand die gebeld heeft, waarschijnlijk omdat het echt prachtig weer was en dan heeft men geen tijd om ziek te zijn. Vaak wel weer na het weekeinde omdat de BBQ's dan wel sporen nalaten (of zou het aan de mannen liggen, op de een of andere manier kunnen mannen ineens koken, als het maar buiten gebeurd!?!?). Ook hier in NZ is kerst een familie gebeuren en omdat het warm is is dat nog meer zichtbaar. Overal families in tuinen of op het strand. Gelukkig ook een berichtje voor ons, zo zien wij dat dan maar. De periode van prachtige zonsondergangen is weer aangebroken en een plotseling buitje zorgt dan voor fraaie regenbogen. In dit geval twee naast elkaar. Het zijn rare dagen nu. Deze week twee dagen gewerkt en we hebben weer een lang weekend. Komt wel goed uit want de slaap is weer ver te zoeken. Heb inmiddels al ruim honderd zestig afleveringen van MASH gekeken in bed, op mijn iPOD. Nog twee of drie jaargangen te gaan. Moet toch eens kijken of ik daar geen nascholingspunten voor kan krijgen!
Vanmiddag vertrekken we naar Taupo om daar oudjaar te vieren met Nederlandse vrienden, dat wil zeggen, als ze het zeilen hebben overleefd. Zijn anderhalve meter lange Titanic bleek bij de te waterlating meer weg te hebben van een duikboot en hoewel mijn zeil ervaringen beperkt zijn tot het maken van hete soep aan boord kan ik me niet herinneren dat 'eskimoteren' er een onderdeel van uitmaakt. We zullen zien hoe hij met het racket is, mijn kuit doet het alweer redelijk. Mag eerst nog even terug naar de tandarts omdat een borrelhap het juiste breukvlak vond en de helft van mijn tijdelijke kroon afscheid liet nemen. Heb nog een tandartsverzekering tot middernacht. Ons leven aan het strand wordt met de dag aangenamer. Na het zweten op het werk (ik heb niet veel patiënten en verwerk maar wat files, en Nienke zit op een vrijwel leeg kantoor) is het aangenaam vertoeven in de tuin. Om ons heen komt van alles tot bloei met vaak verrassende kleuren. En dan komt de buurman ook nog even langs met een bordje verse vis, had hij net een uurtje daarvoor gevangen op zee. Sluit af vandaag met weer een stukje Kiwi humor, vandaag met een Aziatische inslag.

Nienke en ik wensen jullie allemaal het allerbeste voor 2009 en zorg ervoor dat je geniet van het leven!

25 december 2008; Tristan

24 december 2008; Almost Christmas

Een kerstfeest zit er niet echt in voor ons, maar we hebben toch een bescheiden feestje met vrienden gehad afgelopen weekend. M.n. ook omdat het hammetje wat Nienke via haar werk had besteld voldoende was om alle All blacks, en hun tegenstanders, een week van te voeden. De keukenprestatie (naar een oud Maori recept van een collega) van Nienke mocht er wezen!

Een heerlijk zonnetje en een stel goede vrienden maakten de dag compleet.

’s Avonds in de tuin bij het ondergaande zonnetje nog even nakeuvelen. Geloof het of niet, maar dat was pas de eerste keer dat we hier in de tuin konden zitten!

Rest van de week weinig spannends. Werk gaat wel weer al denk ik er over om 3 dagen te gaan werken. Had dinsdagavond nog een dienst. Deed me denken aan mijn eerste praktijk op de Berensteinlaan. Daar was een vent die zijn draaiorgel af en toe voor ons raam parkeerde waardoor we niemand meer konden verstaan. "Nee meneer, ik hoor geen ruis aan uw hart maar wel Andre Hazes met 'Een beetje verliefd". Die man had nog de euvele moed om binnen te komen collecteren ook. Hier was er een invasie van de Salvation Army die met een 50-tal dames christmas carols kwam spelen in de hal voor de Emergency room. Kon amper de bloeddruk meten van een jonge man met dikke benen, maar aan de stoom uit zijn oren las ik een bloeddruk van 195/128 af. De Wellingtonian nierdokters weten dat aan het gebruik van pijnstillers maar waren vergeten een klassieke Nederlandse vraag te stellen: eet u ook drop? Ja dus, kilo's! Ze hadden de avond van te voren net een paar zakken voor kerst (!?!?!?) ingekocht en de helft al verorberd.
Inmiddels is de vakantie hier aangebroken. Een grote stroom van auto's naar het noorden. Alles is dicht, van real estate agent tot de overheid. Het hele land ligt plat tot eind januari. Kon nog net voor de vakantie een afspraak krijgen voor mijn wortel. Vanmorgen vroeg het plafond van de lokale tandarts bewonderd. Een poster van Kiwi-bachs deze keer, dat zijn Nieuw Zeelandse holiday homes. Joe Jackson op de achtergrond, leuke assistente en Jason de joviale tandarts, je zou bijna voor je plezier gaan. Omdat het echt pijpestelen regende vandaag maar wat rondgetoerd. Het lokale museum van Te Horo bezichtigd; een echtpaar dat gewoon hun hele leven niets had weggegooid en daarmee de schuur had gedecoreerd, aandoenlijk. Helaas begon daarna de verdoving wat uit te werken. Wel toepasselijk; het is hondeweer, ik heb pijn en morgen is het precies twee jaar geleden dat we na Myrthe en Floris ook nog Tristan verloren.

Wij wensen iedereen een goed 2009 en neem je voor extra veel met je kinderen te genieten van het leven. Sterk spul hè, die Fishermans friends.

15 december 2008; Work again

Pfff, work again. Meteen een discussie over geld. Ik had spontaan aangeboden om een abcesje op het ooglid van een moeder te openen. Ze was gekomen voor haar zoontje maar liep zelf met een dik oog rond. Uiteraard (nou ja, nu niet meer) hielp ik haar ook. Nu vond ze dus dat ze niet hoefde te betalen want ik had er zelf op aangedrongen. Maak van je werk dus geen hobby! Viel weer tegen zo'n eerste dag, tergend langzaam op gang gekomen. Na een dag al behoorlijk moe van de 'merry christmas and a happy new year'. Die vakantie deed erg goed maar ja, dat is weer over. Nog wat kiwi logica: je hebt pas na een jaar werken recht op vakantie (echte stimulus!) en ik heb nu al vakantie opgenomen, teveel dus. Dat is dus onbetaald verlof. Nou ja, dat was toch nog een vraag en dat weten we nu dus. Al aangekondigd dat er nog meer onbezoldigde weken zullen volgen. Noor en Philip waren zeer te spreken over onze reisbegeleiding. Wellicht dat daar een nieuwe carriere ligt? We staan open voor boekingen! Tot slot nog een paar foto's van de laatste dagen. Respectievelijk een uitzicht vanuit een Kiwi Raststätte, the banded dotterel, the oyster catcher, the white-faced heron (Kiwi relative van de Haagse reigah) en een fraai plaatje vanaf Ward beach (alle foto's genomen net voor we wijn gingen proeven in Blenheim).

Cheers.

10 december 2008; Zonnetje in Akaroa

Noodingreep in de kiezen houdt het, nog. Veel regen in Arthur's pass. Wilde beken en rivieren daardoor. Lekker frisse wandelingen dus. Nu in Akaroa aangekomen. Prachtig zonnetje weer. Onderstaande foto voor Nienke's jaarclub; bloesje staat leuk. Dame erin is ook prettig!

7 december 2008; Heerlijk op vakantie

Net geland in Punakaiki aan de westcoast. Zitten nu op onze hotelkamer met uitzicht over het strand en de oceaan. Even uitblazen na de spectaculaire auto rit (met een break op een fantastische lunchplek aan Tauranga bay bij Westport) langs de rotsachtige kust, die doet denken aan het raject Monaco-Nice. Na Marlborough enkele geweldige dagen gehad in het Abel Tasman park in een eco lodge en daarna aan de Nelson lakes in een leuk huisje in the middle of nowhere aan een beekje. Mijn kuit houdt zich goed, maar terwijl Nienke en haar ouders de lokale hippy cultuur opsnoven in Takaka heb ik de posters op het plafond van de 'native' tandarts bestudeerd. Een wortelkanaalontsteking gooide tijdelijk wat roet in het eten. We hebben flink wat mooie wandelingen gedaan en de auto getest op 4WD tracks. Uiteraard lokale lekkernijen en wijnen geprobeerd. Gigantisch mazzel met het weer; elke dag tussen de 20 en 25 graden en blauwe lucht. ’s Nachts een verfrissend buitje (om al de dirt van de auto te spoelen). Zo meteen bij high tide de Punakaiki pancake rocks and blowholes (vandaar high tide) bezoeken. Onderstaande foto’s spreken voor zich.

1 december 2008; Vogel paradijs

Een waar vogelparadijs. 24 uur per dag zitten we tussen de meest fantatische birdsongs. We hebben zelfs 's nachts de kiwi gehoord (helaas niet gezien). We proberen de diverse geluiden bij de vogels onder te brengen, maar m.n. de Tui gooit roet in het eten. Deze vogel imiteerd andere vogels en zelfs mensen. Een vriend vertelde zelfs dat een man in Auckland zijn auto alarm heeft weggedaan omdat een Tui deze steeds nadeed en hij telkens voor niets naar buiten rende. Onderstaande foto is van de Tui, een zwartgroene vogel ter grootte van een spreeuw met een deftig wit befje.

De vogel hieronder is de Sivereye, nog niet gevonden wat voor geluid deze maakt. Over geluiden gesproken, hierbij een link naar New Zealand birds: http://www.accommodationinnewzealand.co.nz/soundbytes/birdsopera.htm

Hieronder de Californian quail, een kwartel. Grappig vogeltje met een kuifje die af en toe vergeet dat hij kan vliegen en probeert voor de auto uit te rennen. 

Als laatste de muzikaalste van allemaal, de Bellbird, die de hele dag door de meest fanatische geluiden maakt en waarmee je hele fluit concerten kunt uitvoeren. Deze was heel nieuwsgierig waar dat geluid nou vandaan kwam.

Als laatste nog de geweldige opmerking van Nienke toen we hoog in de bergen een kalkoen hoorden en discussieerden waar dat geluid anders door gemaakt kon worden, een fazant? 'Dat is toch niet logisch, fazanten hier'. Inderdaad, een kalkoen is veel logischer. Blijkt dat enkele bewoners van de 'very remote holiday homes' voor kerst alvast een kalkoen hebben uitgezet.