7 mei 2012: Over the moon

Deze week stond in het teken van de maan. Als het volle maan is gebeuren er allemaal rare dingen, zeggen ze. Iedereen zat dus te wachten op de voorspelde aardbevingen, vulkaan uitbarstingen, etc.

Behalve de fraaie plaatjes gebeurde er echter niet veel, of het moet een driejarige zijn die de spreekkamer binnenkwam en zei dat ze een 'lady doctor' wilde hebben (ze had ringworm op haar rug). Mijn boek, 'Het diner' van Herman Koch eindigde wel heel erg bizar, maar ik denk niet dat Hermans vooruitziende blik zover als de huidige maanstand ging. Ben er nog niet helemaal uit of ik dit boek moet aanraden. Herman snuift toch geen butaan of zo?

Deze plaat is gemaakt van het dek van Jeroen en Maartjes huis. We kijken uit over de baai van Wellington naar de maan bij zonsondergang. Hij was zo groot als nooit tevoren werd gezegd, maar de bovenste foto is toch gewoon een uitvergroting van een foto op dit zelfde dek gemaakt.

Net als dit plaatje van Wellington in de avond. Wij hebben 's avonds lekker in town gegeten met Jeroen en Maartje bij een heel klein restaurantje, Charlie Bill, met een uitstekende keuken. Echt heerlijk. Eigenlijk zouden we alleen maar 's avonds naar Welly gaan, maar, en nu moet ik toegeven dat er toch iets raars gebeurd was, wij moesten Guy en Liesbeth even helpen. Door het oog van de naald gekropen. Guy ging nog even een paar houtblokjes voor het haardvuur halen en terwijl hij terugloopt ziet hij de vlammen uit de schoorsteen schieten. Terwijl Liesbeth de 5 km onverlichte zandweg omhoog scheurt om de brandweer vandaar weer naar beneden te loodsen, verrichtte Guy met een tuinslang een wondertje door de brand op zolder te blussen. Een dag later toen we daar hielpen opruimen zag ik dat het geen 15 minuten langer had moeten duren. Het bouwpapier onder het dak was weggebrand en een aantal balken van de dakconstructie al doorgebrand. Was Guy een paar minuten later geweest dan had het hele dak in lichterlaaie gestaan. Design foutje van de schoorsteen maker. Ben zondag even op het dak geklommen om een stukje kippengaas rond de schoorsteen te bevestigen (we hebben het niet zo op geflambeerde vogeltjes). Eenmaal op de juiste hoogte aangekomen besloot ik, gesterkt door de helling van het dak en de betonnen driveway onder de 'verkeerde kant' van het dak, de eer echter toch maar aan de inmiddels bestelde de schoorsteenvegert te laten. Heb tuin slangetjes genoeg liggen, maar geen zin om de brandweer over onze maagdelijke driveway te laten rijden.

Anyway, 's ochtends eerst een babbeltje in Jeroen en Maartjes zithoek (who needs a TV), uitkijken op de filmset van 'de Hobbit' aan de andere kant van de baai.

Het ontbijtje was een genot hoewel ik vrees dat we mogelijk wat afgeleid leken tijdens de conversaties (een surplus aan broodkruimels rond het bord gaf te denken).

We waren nog op tijd thuis om de aloe vera te redden uit de handen van gras en bracken, en om de grond te bewerken voor de nieuwe vegie beds. Luid toegeloeid door de almaar brutaler wordende koeien die hun ongenoegen over het lage gras steeds luider verkondigen. De nieuwe kippetjes acclimatiseren inmiddels en hebben al kennis gemaakt met twee jonge egeltjes die sinds kort weer over de property (met een voorkeur voor de driveway) rondkruipen.

Natuurlijk moesten we daarna even bijkomen in de hottub die door de maan en de torches fraai verlicht werd.

Zelfs 's ochtends was de maan nog even aanwezig terwijl de zon Kapiti island oplichte.
Deze muziek had ik er mogelijk al eens opgezet, maar dan zonder Brendan Power. Het nummer is echter erg mooi en past bij deze week; Andrew White en Brendan Power met 'Talk about the moon'.
P.S. Hassan, bedankt voor je aardige bericht!

3 mei 2012: Culture shock

Ik ga morgen nieuwe kippen halen. Onze dames waren opgehouden met eieren leggen en omdat Nienke deze kippetjes niet in onze eigen pan wilden zien hebben we ze meegnomen naar Guy en Liesbeth, waar we sliepen voor onze tocht naar Auckland. Guy had al wat recepten in gedachten en greep de gelegenheid aan om zoonlief te leren hoe een kip te slachten. Nienke was al naar binnen gevlucht en zat inmiddels al aan een pinotje te sippen. Air New Zealand heeft hier een website waar ze vluchten voor dump prijzen aanbieden. Gaf ons de gelegenheid om weer eens naar Auckland te gaan. Online een klein Corrola'tje gehuurd, maar die werd ongevraagd geuprade naar deze jofele paars/blauwe bak met spoilers. Konden we even kennis maken met moderne technieken als een achteruitrij camera en je iPod bedienen vanaf je stuur. Paste helaas niet in de koffer.

Parnell is een oud buurtje vol lekkere eet tentjes (heerlijke sushi) en galleries. We zijn er rond middaguur en de kantoren stromen leeg in de gezellige restaurantjes. Mooie oude houten huizen, een wat uit de kluiten gewassen cathedraal en vriendelijke plantsoentjes. De Alvin Pankhurst gallery was zeer de moeite waard, een mix van New Zealands flora en fauna met maori culture. Nog mooier was de Pierre Peeters gallery die ons zeer aansprekende werken had hangen van Mark Cross. Heb nog nooit iemand zo reeel water zien schilderen, net echt. Sommige van zijn werken hebben een protest boodschap in zich (een aanklacht tegen de industrialisatie) en verkopen daarom niet zo goed. Het contrast tussen het fraaie en de vervuiling is niet iets wat velen in de woonkamer willen hebben hangen, maar gelukkig maalt de maker er niet om. Gelukkig nog genoeg andere fraaie werken. Mark blijkt inmiddels op Niue te wonen en dus gaan we daar in September even op bezoek.

Na een avondje bijkletsen met Erik en Miriam bezochten we de farmers market in Makatane terwijl E en M de Aucklandse sportvelden bemanden met hun kroost. Dit gebied kenden we eigenlijk nog niet maar was zeer de moeite waard. Een bijna Frans marktje met een echte scharensliep,

en vele lekkernijen.

Nienke moest natuurlijk even de feijoa wijn proberen, zoete bubbles, ach ja.

Gelukkig was er vlakbij nog een echte winery, Ascension winery, waar we, aangetrokken door de rode tractor in het veld, met name van de chardonnay en de viognier genoten. Doosje is onderweg naar ons huis.

Het fraaie landschap doorkruisend botsten we zomaar tegen nog een winery op, Brick Bay winery.De wijn was wat minder, maar de lunch in de beeldentuin prima.

Daarna moesten we echt weer wat compenseren met een wandeling over Piha beach met Miriam.

Mooi kleurenspel van de zon en de wolken.

We hebben ook weer even bijgekletst met Henk en Sabine die hun fraaie Canadese huis op de North Shore hebben staan. Wetenswaardigheden uitgewisseld rond de kippen en overig kleinvee naast het vuur en tijdens het lekkere Thaise diner.

Op de laatste dag Auckland in om wat musea te bezoeken. Was er net 'graduation' day, engels/amerikaanse stijl. Trotse ouders waren hun geheugenkaartjes driftig aan het vullen door de in toga gehulde toekomstige generatie economen voor elk ook maar enigzins interessant voorwerp of gebouw te fotograferen.

Eerst naar Auckland Art gallery om de 'From Degas to Dali exhibition', geleend van de National Galleries of Scotland te bekijken, naast al het andere, meer contemporary fraais.

Hoe kom je erop. Daarna bezochten we nog het Auckland museum.

We verlieten Auckland wat eerder om de traditionele eind-van-de-middag files te vermijden en hadden daarom nog wat tijd om de Villa Maria winery binnen te vallen. Die ligt vlak naast het vliegveld (mocht je daar ooit nog eens moeten wachten). Een doosje met een aantal van hun single vineyard chardonays werd hier net op de praktijk bezorgd. Studie materiaal zei de receptioniste die het binnen kwam brengen. Moet nog even wachten met studeren, want Nienke is vanavond alweer naar Hawkes Bay vertrokken voor een solid waste conference. Muziek deze week via onze iPod: Ishtar met Horchat Hai Calyptus, geschreven door

Naomi ShemerEn de gewelige Peter Frampton met 'Lines on my face', een nummer waar hij beroemd mee werd in 1976 met 'Frampton comes alive'. Hier doet hij het in 2010 nog eens over. Helaas voorlopig geen concert in New Zealand gepland

23 april 2012: Zomer, alsnog.

Na vorig weekend waarin we in plaats van tuinieren toch weer in Wellington eindigden op zaterdag (heel gezellig en de moeite waard), was het dit weekend een Kapiti weekend. Een lang tuinweekend wel te verstaan, want terwijl Hans boodschappen aan het doen was en Indisch aan het koken sloeg voor zijn tennismaten die vrijdagavond kwamen eten, stortte ik me (weer) vol overgave op het stuk tuin voor ons huis. Was er vorige week al aan begonnen en na het wegzagen van een paar struiken en een dooie boom vorig weekend was er ruimte om verder op te schonen. Hele hopen richting de brandstapel. Het grote voordeel van maanden helemaal niets doen is dat als je dan eindelijk wat doet het resultaat meteen zichtbaar is!

Wanneer mogen we weer naar huis, moo-de zwarte stier nummer 1 toen Hans even ging checken hoe het met ze is, way down Sims Road op nummer 69. Daar staan ze achter een grote haag dus je ziet ze helemaal niet. Nog even dooreten jongens was het oordeel.

We zijn teveel uithuizig geweest voor groot grondbezitters dat was wel duidelijk, maar de hele natte zomer heeft er ook flink aan bijgedragen dat alles als kool groeide maar ook dat we gewoon weinig buiten konden doen als het weer eens een weekend veel te nat was. De heerlijke nazomer van de afgelopen maand is echt een kadootje, 's ochtends is het zo'n 12 graden en dan loop het 's middags weer op tot graadje of 18-20, helemaal perfect. Zou mooi zijn geweest als de zomertijd ietsje langer door zou lopen hier, want ondanks dat mooie weer is het hier nou vrijwel donker om 6 uur. Gelukkig hebben we dan onze hot tub en fakkeltjes in de tuin, om heerlijk bij te komen van het harde werken, starend naar the Milky Way.

After work walk on the beach photos van donderdag avond, de kleuren zijn iedere avond weer niet te versmaden.

Hans z'n Indisch was heel geslaagd en ging erin als koek bij de Kiwi's, ze aten allemaal 2 borden vol. Zaterdag gingen we bij Ruben en Sabien eten for een catch up na hun 5 weken trip naar Nederland met twee kleine kindjes (niet niks). Dat was oer Hollands gourmetten, dat was lang geleden voor ons. Ik denk dat de laatste keer samen met Tris was met het geleende gourmet stel van de buren aan de Dubbelhoflaan. Gezellige avond als altijd, we genieten ook van hun kids ook al is zo klein wel heel erg lang geleden voor ons. De jongste uit Hans z'n tennisteam (waarvan ze afscheid namen omdat hij naar Uni gaat), bleek geboren in '95 dat was even heel raar, aan tafel te zitten met een jongen geboren in hetzelfde jaar als Floris. Hierboven zie je Sabien met Stella (9.5 maand), ze kwamen zondag even een fiets en hooi ophalen.

In het laatste half uurtje tuin weer die prachtige kleuren op de bomen en deze pluimen, dus snel weer naar binnen voor de camera.

Enorme exemplaren hebben we hiervan, ik heb weer flink wat lopen knippen want ze groeien als kool en woekeren en als extra functie zijn ze een geweldig onderkomen voor muizen en ratten....hmm. Nu het weer kouder wordt hebben we de afgelopen weken hier een ware muizen invasie in huis. Op afgelopen week na vingen we iedere dag een muis in de garage en ook al een paar in huis (slaapkamer en pantry naast de keuken). Gelukkig lopen ze niet lang rond, want die muizenval met chocopaste doet de job meestal heel snel. We moeten nog wel een oplossing verzinnen voor ons slaapkamer raam. Hoewel dat toch heel glad aluminium is en zo'n 1.60m boven de grond op een spleetje open staat, lopen de muizen 's nachts zo naar boven om dan vervolgens onze slaapkamer in te ploffen. Nog niet eerder gebeurd in de afgelopen 2 winters, ze zoeken kennelijk nieuwe routes. Maar eens even een oplossing met gaas en dubbelzijdige tape bedenken..want zon' muis die over je voeten rent op weg naar de douche is toch ietsje teveel wakker worden voordat je het warme water raakt.

De Muziek selectie van Hans is deze week van Gotye, een heerlijk pakkend nummer en gave clip. Hij is een Australische Belg die momenteel een tophit heeft en dat moet gevierd worden, want de dame die in dit nummer meezingt is Kimbra, een heuse Kiwi dame!

15 april 2012: En Ajax wordt kampioen!

Het begint goed, de trein vertrekt 10 minuten eerder dan volgens het schema, maar gelukkig was ik op tijd op het miniscule stationnetje van Waikanae. De conducteur (we hebben hier nog van die kleine kartonnen kaartjes zoals we in ancient history in Nederland hadden) heeft geen oog voor gezichten en vraagt elke keer of er nieuwe mensen zijn ingestapt. Kiwi's zijn netjes en dit is duidelijk geen Amsterdam. Niemand lacht in de trein, die zich bij elk stationnetje vult met meer zwarte pakken. Grappig is het contrast met de witte koptelefoontjes die naar hun iPhones lopen. Een enkeling heeft zelfs sportschoenen aan. Je kan zien dat we Wellington naderen, bij de deur klontert een onrustig groepje mensen met een sigaret in de aanslag samen. Zodra de deuren openen worden ze ontstoken, anders komen ze de laatste dag van de week niet door. Lopend langs de waterfront in de richting het Te Papa museum, waar ik een conferentie voor GP's ga bijwonen, ontmoet ik nog meer mieren in het zwart, identiteits kaartje op de heup of om de hals, die al rennend, slenterend, fietsend en/of tekstend op weg zijn naar hun eeuwige PC schermpje in het stoffige kantoor gebouwtje om de rest van de dag weer zinloze informatie in een databank te plaatsen die waarschijnlijk niemand ooit zal lezen. Ik loop langs de monumenten op de kade, voor de Poolse kinderen en de boeren oorlog en nog een heel aantal anderen. Niemand die er enig acht op slaat. Het weer is fantastisch en het water klotst zachtjes tegen de kadewal. Hoopvol speur ik de baai af in de hoop orca's of dolfijnen te zien. Die zijn duidelijk nog niet op weg naar hun 'werk'. Zouden we niet beter af zijn op een groot stuk land met een stel vrienden en daar lekker zelf sufficient leven? Genietend van het buitenleven. Even later ben ik bij het museum en sluit ook ik me aan bij een grijzende massa general practitioners die daar wat hopen te leren de komende twee dagen. Weer even later sjokken we als lemmingen een grote zaal in. De CEO van het Wakefield hospitaal test meteen de slaperigheid door te vertellen over de investeringen en de lijst assets van het hospitaal. Een weinig hoopvolle start. De eerste spreker vertelt over zijn research naar de oorzaak van haemangiomen (bloedvat gezwel) en technische termen als markers, embryonic Hb zeta chains, de invloed van het renine angiotensine systeem e.d. vliegen ons om de oren. De meeste huisartsen zie ik inmiddels al de bouwkundige staat van de zaal inspecteren of een poging doen om het aantal spotjes te tellen. Weinig inspirerende mensen, ik mis mijn haagse clubje huisartsen wel, zie me met dit zooitje nog niet gaan skieen. Uiteindelijk weet de man me toch wel te boeien en ook de volgende sprekers hebben aardige spreekbeurten. Ook de IT komt aan de beurt en ik besef me dat ik uiteindelijk niet veel anders doe dan die mensen die inmiddels hun potlood aan het slijpen zijn met hun tanden of kijken hoeveel koffie een toetsenbord kan verwerken voordat hij het helemaal niet meer doet. In de pauze verbaas ik me weer over die huisartsen, in alle landen hetzelfde, struinen de standjes af voor en pennetje of de prijsvraag (kunnen ze een abonnementje winnen of en stethoscoop met hun naam erop). Ik trek me na de curry (ze denken blijkbaar dat we allemaal Amerikaans zijn, want je krijgt slechts een vork) maar terug met mijn boek. Het laatste praatje van de dag gaat over nieuwe diagnostische mogelijkheden. Het komt op mij allemaal over als peperdure manieren om iemand te vertellen dat hij dood gaat. 6000 dollar voor een PET-scan. Daar kun je ook een heleboel andere dingen van bekostigen. En dan zit er op VWS zo'n truthola van de VVD die probeert de eerste lijn uit te knijpen. Allemaal 4 paracetamol per jaar minder, dan sparen we zo een paar miljard uit, toch? De big spenders zitten duidelijk in het ziekenhuis. Tussen de praatjes door heb ik een aardig gat geslagen in dat boek, 'The pillars of the Earth' van Ken Follet. Heerlijk boek dat rond 1100 in Engeland speelt en helemaal niet is wat je van Follet zou verwachten. Erg moeilijk om weg te leggen. Om 5 uur kan ik eindelijk een welverdiende pinot gris gaan drinken met Rutger in een van de kroegen aan de Waterfront. Na een verfrissend ontbijtje met Rutger in een Frans cafe heb ik voldoende energie voor de tweede dag, temeer omdat het daarna echt leuk wordt. Tijdens de lunch wordt ik op de schouder getikt door een dame die me vraagt wat voor lampen er in mijn lampshade kunnen. Ze had er een gekocht! Toch leuk. Na afloop ga ik lekker naar Mac's brewery en zink met een lekkere Black Mac weg in een Chesterfield met mijn boek, wachtend op Nienke. De overbuurvrouw denkt daar echter heel anders over en schiet een spervuur aan vragen op me af. Keuvelend over de toekomst van Frontera (met zijn Hollandse voormannen) en organisch voedsel voor kinderen breng ik de tijd door tot Nienke binnenvalt. Met Rutger en Landan testen we vervolgens het Japanse Shinobi restaurant uit; heerlijk, 10/10. Je snapt toch werkelijk niet dat er mensen zijn die zich elke dag met vette troep kunnen volstoppen.Voldaan trekken Nienke en ik op naar 'The Front room'. Ik heb haar met enige druk kunnen overhalen om mee te gaan naar een concert van Klaus Doldinger. De lead saxofonist van de Duitse band Passport die in de 70-80-er jaren furore maakten met een jazz fusion stijl waar ik ondanks Munchen 1974 toch een fan van was. Hij schreef onder meer de muziek voor 'das Boot' en de detective serie 'Tatort'. Het was een vreemde avond. Hij was hier op uitnodiging van de Duitse ambassade en het was georganiseerd door het Goethe instituut. De zaal zat dus vol met Duitsers. De voorste tafels waren 'reserviert' maar Nienke en ik hebben gewoon twee stoelen geconfisceerd onder het mom van 'dan hadden ze die fietsen maar terug moeten geven'. De muziek was beregoed hetgeen echter niet aan het publiek te zien was. Om dit te illustreren werd uitgerekend ik door de Pacific German TV geinterviewd in de pauze. Ik was de meest swingende toeschouwer op een stoel. Ik zal er wel uitgeknipt worden want ik had werkelijk geen idee wat het Goethe instituut deed. Ook na de pauze weer doodse stilte bij het publiek. Of er nou te weinig marcheer ruimte op de dansvloer was of omdat het ritme te snel was voor marcheren, geen idee. Ze bleven in de houding zitten. Gelukkig genoot Nienke ook zichtbaar, maar haar humeur was al goed omdat ze die middag een paar laarzen had gescoort (heeft de bijnaam 'de Imelda Marcos van Te Horo beach'). Hoe kan je echter boos worden op zo'n engel die voor de weg terug naar ons stulpje een puntzak drop van de Dutch shop te voorschijn tovert. Vandaag dus maar een heel rustig dagje; wat bomen aangevallen en een lekker hoog vuur gemaakt. Afgesloten in de hottub. We kunnen er weer een weekje tegen. De muziek deze week natuurlijk van Klaus Doldinger, hier in de zelfde bezetting als gisteren avond.Om in de jazz sfeer te blijven een heerlijk nummer van Ali Farka Toure, hier met Toumani Diabate, Kala Djula:Als laatste iets heel anders, een lekker nummer dat de iTunes store me probeerder op te dringen Birdy met 'People help the people':

10 april 2012: So relaxed

Heb een nieuwe camera gekocht om mooiere plaatjes te kunnen schieten voor deze blog. Een Canon 600D (rustig, rustig Debby, neem een extra pilletje, dit is echt een goede camera, minstens zo goed als jouw Nikon). Kijk nou eens naar dit tafereeltje tijdens ons borreluur.Dat hadden we wel weer verdiend na een dag hard werken. Gras kort gewiekd (ongeveer 6 voetbalvelden), koeien door de weilanden gejaagd, voor de tienduizenste keer het hek van de kippen geinspecteerd. Eentje weet me nog steeds elke morgen op het pad te begroeten, geen idee hoe ze het doet. Ik zie ze vliegen geloof ik.

Wij gaan weer naar een concert en dus was de weersverwachting slecht. Zwembroek en zonnebrand daarom maar mee. En dat was maar goed ook want het was natuurlijk fantastisch weer. Ons tochtje duurde een kleine 6 en een half uur en ondanks de vreemde adviezen van (s)Tom(s)Tom (op een lange weg in 'the middle of nowhere' zegt hij ineens 'turn left') en Nienke ('dearest, er komt een splitsing aan, we moeten links of rechts'. Antwoord: 'geen van beide') kwamen we vroeg aan bij de hacienda van Willem en Carla, Manawa Ridge.Ruim op tijd voor Willems verjaardags feest. Wat een betoverende plek. Uitzicht over zee, Mt. Maunganui en hun eigen 100 hectare glooiende weilanden met stroompjes en watervalletjes. Als je al gestressd was dan lukt het je in iedere geval niet om dat mee de berg op te slepen.Natuurlijk hadden we ook een kado bij ons. Stond sinds hun laatste bezoek aan ons op hun verlanglijstje en ik heb er met plezier aan gewerkt. Mijn lamp hangt nu dus in deze luxe lodge en daar ben ik best trots op. Hier te zien in een alkoofje van mudstone bricks (Willem en Carla hebben hun paleis eigenhandig gebouwd) met een beeld van Carla op de voorgond.Voor zijn feest had Willem ook nog even een lekker grote open haard gebouwd op de binnenplaats. De schedel op de schoorsteen behoorde bij de heerlijke organische biefstuk die we een dag later voorgeschoteld kregen. Ze hebben hun eigen veestapel (deer, turkeys, chickens, cows, horses) en Willem slacht en verwerkt het vlees allemaal zelf. Hij heeft me ter plekke laten zien hoe ik hazen en konijnen moet villen en verwerken. Anyway, het feest was zeer gezellig en hier zie je Nienke dansen met Gerard (die een heel vervelende baan had, winery advisor).Veel interessante mensen ontmoet. Heb mezelf opgeworpen als fotograaf om zo de dans beentjes wat te ontzien. Op de een of andere manier is de coordinatie tussen mijn brains en de armen een stuk beter dan die met de benen.

Dansen schijnt ook verslavend te zijn. Anyway, genoeg leuke mensen om mee te ouwehoeren.

We zaten net goed en wel een lokaal gebrouwen bourbon bij de haard uit te proberen toen iemand opmerkte dat het al half vier was. Omdat de zonsopkomst nog even op zich liet wachten doken we toch maar ons super kingsize (2.2 bij 2.2 m.) bed in. Nadat ik Nienke daar 's ochtends m.b.v. de Tom Tom in had gelocaliseerd maakten we ons op voor het ontbijt met de andere gasten. Hier zie je de al gedekte ontbijt tafel naast het vijvertje.Met een vers eitje, jus en flat white achter de kiezen hebben Nienke en ik een kust wandeling gemaakt om de intake van de nacht ervoor te compenseren. Prachtige tocht langs stijle kliffen en verlate strandjes.Gelukkig aardig wat klimmetjes op deze 3 1/2 uur durende wandeltocht zodat we ons weer best goed voelden bij aankomst op Waihi beachen zelfs een Magnum verdiend hadden! Willem pikte ons op op het strand en we hadden nog een paar uur in het buitenbad voordat de borrel en diner begon. Er werd ons en twee 'echte' gasten (had ik al verteld dat Carla en Willem na ons feest in onze carport hadden geslapen?) een 5 gangen diner voorgezet. Heerlijk en wat een gastvrijheid! Op de een of andere manier lukt het ons om wat eerder in bed te belanden deze avond.De dag erna moesten de paddocks geinspecteerd worden. Hooi balen in de Hilux en karren maar. Bambi's vader stond al naar ons uit te kijken.

Deze dieren waren wild en je moest dus niet te dichtbij komen. Nadat de jonge Huntaway (liep stage bij een oudere soortgenoot) een paar truckjes had geleerd (Nienke is weer helemaal verliefd, op een jonge hond) maakten we ons op voor het concert.Er is veel geschreven over de achterblijvende bezoekersaantallen bij de Phoenix (voetbal) en the Hurricanes (rugby) in het Westpac stadium in Wellington. Ze speculeerden dat het aan de prijs van het bier en de kleffe overprijsde fish'n'chips lag. Kunnen ze wat leren van het Jazz festival in Tauranga, broodje vers gebarbequede snapper met frisse salades. Helaas niet vergezeld van een net zo voortreffelijk flesje, maar ja, je kan niet alles hebben. Patti Austin gaf met veel humor en mooie verhalen een fraaie Ella Fitzgerald tribute weg.Daarna was het swingen (ja, ja, zelfs ik, even) bij Keb'Mo'. Mooie stem, echt goede muziek. Geweldig.Voor ons het hoogtepunt, want toen kwam het hoofdnummer: Earth Wind and Fire.In een bejaardenhuis en de sleutel in een hele diepe put. Echt over de datum. Weinig inspirerend en veel van hetzelfde. We hadden echter toch een goede avond. Luid meezingend met Ramses Shaffy reden we terug naar de Ridge. De 'echte gasten' waren al naar bed en derhalve besloten we om hen niet wakker te maken in de toren nog een afzakkertje te nemen met een scala aan NZ kaasjes. Kan me niet meer herinneren hoe laat dat werd, maar uiteindelijk zijn we inderdaad wel weer afgezakt naar bed.Met dit uitzicht word je dan 's ochtends wakker in de wetenschap dat je weer naar huis moet. Morgen weer werk....... Hoe verzin je het. Eerst nog even een tussenstop bij Wouter Jan en Bianca in Tauranga waar de laatste wetenswaardigheden werden uitgewisseld. Toen we in de buurt van Lake Taupo waren herinnerden we ons dat Gareth en Jules naar Kuratau gingen voor het paasweekeinde, zouden ze er nog zijn? Ja hoor, en dus geen Macdonalds of Subway, maar een heuse BBQ met shrimps, salmon en spareribs.Wat een drama, moeten we morgen alles weer zelf doen! Als voorproefje moesten we bij thuiskomst eerst nog ons eigen bed opmaken. Echt afzien!

Anna Hawkins was een van de gasten op het feest, een jonge dame met een geweldige stem. Gaat eind volgende maand naar Europa om in Warschau een CD op te nemen, dus als iemand nog een stem nodig heeft op een feest..... Hier zingt ze Schuberts 'Credo'

en nog eentje omdat ze zo'n mooie stem heeft, 'Memory' van Sarah Brightman uit Cats:

1 april 2012: Of mice and men

Wat een mazzel hebben jullie weer. Genoten wij ruim een week geleden nog van the Black Seeds uit Wellington op Womad, nu kunnen jullie dat ook. Op 22 april treden the Black Seeds op in de Melkweg in Amsterdam. Good old NZ dub, gemixed met funk, soul en afro-klanken. Doe iedereen daar de hartelijke groeten van ons. By the way, een dag later treedt de ook uit Nieuw Zeeland afkomstige Brooke Fraser daar op. Zij had onlangs een hit in Nederland met het nummer 'There is something in the water'. Haar tweede CD 'Albertine' was heel fraai en ze zal vast een aantal nummers daarvan zingen. Tickets rond de 15 euris, dus daar hoef je het niet voor te laten. Zo, weer even genoeg reclame gemaakt voor NZ. Hier is het ook heel fraai. Zie deze foto die Nienke maakte van de 'witte wieven' zoals ze dat in het noorden noemden.Deze week stond in het teken van muizen. Het begint koud te worden en dus zoeken de muizen warmere plekjes op. Hoewel ons huis naar moderne maatstaven 'dicht' is, staan deuren en ramen nog wel eens open. Nienke wil bv. altijd met de ramen open slapen. Ze is nu aan het twijfelen geslagen nadat we tot twee keer toe een muis via het raam naar binnen zagen klimmen (een prestatie op zich). Verbazingwekkend is echter het verschil tussen de entree (op zich best slim) en de exit via de muizenval (best dom). Heb een proefje gedaan en het blijkt dat de Nieuw Zeelandse muis chocopasta van Nutella lekkerder vindt dat de pindakaas van Pams. Al met al (inclusief de muis die de dappere en enigzins schuldbewuste Nienke vanmorgen zelf opruimde) hebben we al zo'n 20 muizen om zeep geholpen. Toen we gisteren thuis kwamen na een borrel bij buurtgenoten vroeg ik aan Nienke wat ze gedaan had met de val bij de garagedeur. Heb ik niet aangezeten zei ze. Toen hoorden we wat piepen en zagen een muisje wegkruipen, een val achter zich aanslepend. Het beestje zat met zijn linker voorpootje vast (punt voor de pindakaas van Pams). Omdat muizen al na 2-3 maanden zwanger kunnen raken en ze ongeveer 3 weken zwanger zijn (4 generaties in een jaar) hebben we deze krachtpatser toch maar niet de vrijheid gegeven. Ik heb derhalve de jacht op 'ferrel cats' ook maar even opgeschort. De jonge fazanten en quails zijn oud genoeg. Ook de jonge 'house sparrows' zijn uitgevlogen en dus ging Nienke het dak op om een nest op te ruimen.Nadat ze zich op haar buik schuifelend naar de rand had geworsteld kweet ze zich vakkundig van haar taak. Omdat ze daar toch was moedigde ik haar aan om meteen de regengoot schoon te maken en een 'gutter guard' aan te brengen.Iemand nog een klusser nodig? Een echte klusjesdag. Voor mij had Nienke verzonnen dat ik door het weiland van de varkens zou kruipen om de lupines en bracken eruit te trekken. Dan hadden de piggies meer gras. Nou ligt dat weiland ook vol piggie uitwerpselen dus dat klusje stond niet echt in de top tien! Gelukkig was het snel 3 uur en trokken we op naar een paar buurtgenoten die een partijtje tennis hadden voorgesteld op het feest voor Janet's (andere buurvrouw) 70ste de avond ervoor.Ian an Caitlin hebben een aangename tennisbaan naast hun overdekte zwembad en daar speelden we een aardig partijtje tennis. Ian and Bill tegen Wendy en mij. Behalve Nienke (cheering for me) en Caitlin (cheering for Ian) waren de andere toeschouwers niet erg onder de indruk en waren meer bezig met het in de gaten houden van de honden.Nadat de mixed double had getriomfeerd over de heren double was het tijd voor de nodige borrelhappen en wijn proeverijen. Pft. voor zover weer het dieet.

We maken ons nu op voor onze trip naar Coromandel en Tauranga voor respectievelijk een feest bij Willem en Carla en een concert (Earth, Wind and Fire, Keb Mo, Patti Austin). In omgekeerde volgorde: