30 oktober 2012: Spring has arrived!

Na weken van keiharde winden en grijs getinde ramen door de ladingen zeezout die erop werden geblazen lijkt de echte lente/zomer te zijn begonnen en staat dit weekend ramen zemen in de planning. 18 of 19 graden, strakblauw hemel met heel veel zon, heerlijk. In the council offices zie ik mijn vrouwelijke collega's transformeren van helemaal in het zwart naar zwart afgewisseld met blote voeten, armen en benen. Waar ik nog heel Europees toch wel een beetje twijfel of ik mijn spierwitte kuiten meteen ten toon moet spreiden en dan dus toch maar even een paar keer die zelfbruiner gebruik, hebben mijn collega's daar lak aan. Spierwit is niet lelijk vinden ze hier, dus alles gaat gewoon uit zonder zelfbruiner. Komt waarschijnlijk doordat de meeste vrouwen hier ook zo wit blijven, of ze nou een zomer achter de rug hebben of niet, die benen blijven spierwit. Dat moet echt het Engelse, Schotse en Ierse bloed van de voorvaderen zijn. Ik ga dan wel gewoon tussen de middag sporten in korte broek en doe dat ook de hele winter door terwijl mijn collega's lange broeken en sweaters aanhebben, dat zal dan wel weer mijn Hollandse kou-bestendigheid zijn.

Over kleding gesproken; afgelopen Zaterdag waren we uitgenodigd voor een 50th party, ja, na Hans is de over the hill   :-) golf begonnen, de ene 50th na de andere!). Deze keer het thema 'S' (van Simon), verzonnen door zijn vrouw Jackie, die ons uitnodigde om verkleed te komen. Op naar de $2 dollar shop dus voor nep facial hair, een kinder cowboy setje en een riem met US buckle om zo als Sherrif te verschijnen. Er waren nog twee sherrifs aanwezig maar die waren echt slappe aftreksels van ondergetekende, met dank aan mijn zeer Utrechtse cowboylaarzen! Hans ging (easy as) als Surgeon door zijn witte ziekenhuis kloffie uit 1993 uit Heerenveen (ja, echt hij past het nog steeds!) aan te trekken. Met grappig naambordje (Experimental Surgeon, No Chance Hospital) kon het ermee door, helaas vielen de witte crocs met bloedspetters niemand echt op in het donker... Er was nog 1 andere surgeon, geheel in het rood, dus dat was niet echt concurrentie. Iedereen had moeite gedaan wat wel erg leuk was; sailors, scarface, sixties, Sgt. Peppers, Sid Vicious, safari etc! De winnaar van de avond was zonder meer een stel als Shrek en Fiona, echt perfecte kostuums en helemaal groen geschminkt, super goede actie. Zij heette ook nog echt Fiona en was ook jarig. We hebben ons uitermate goed vermaakt en weer een leuk stel mensen leren kennen die we zeker nog gaan zien in de toekomst.
Afgelopen week was een drukke werkweek, inclusief de vrijdag. Ik kwam wat tijd tekort doordat ik de week ervoor The WasteMinz conference had bijgewoond in Hamilton van dinsdag tot en met vrijdag. Simon, de waste officer die voor mij werkt was er ook en het was een zeer geslaagde 4 dagen. Omdat NZ zo groot is wissel ik wel uit met collega's via email en een telefoon forum waar we elke 6 weken op inloggen, maar elkaar ontmoeten kan eigenlijk alleen op die jaarlijkse conference. Daar komt iedereen die in de waste sector werkt, dus ook industry, regional councils, ministerie, community groups enzovoort. Intressante workshops, case studies en presentaties. Goed netwerken en ook heel veel lol tijdens de avonden. Er is altijd 1 formal dinner party met band en dat was heerlijk swingen geblazen en eindelijk eens verder kennismaken met een hele groep mensen van het Zuider Eiland, rondom Christchurch. Die hebben door de aardbeving weer met hele nieuwe (extra) waste problemen te maken; want waar laat je alle rubble van ingestorte gebouwen en alle silt (vervuild met rioolwater) die naar boven is geperst en de straten bedekt? En hoe regel je dat allemaal in a state of ermergency en daarna? Kitty, de manager van 1 van die councils deed een presentatie daarover en ik had een enorm gezellige avond met haar aan het diner en op de dansvloer.
Tja, werk lijkt het afgelopen jaar wel erg op NL; verschrikkelijk druk. Ik rol van het ene grote project in het andere, en wist dat dit een heel druk jaar zou worden vanwege het collection contract wat afloopt per July volgend jaar maar het lukte me domweg niet om er op tijd aan te beginnen door al mijn andere projecten die ook gewoon verder moeten. Toen ik er eenmaal aan begon werd ik pas echt gestressed want uit mijn calculations bleek dat council zichzelf met het opzetten van het huidige systeem in 2008 geen voordeel heeft gedaan; als we op dezelfde voet doorgaan zal council geen deel meer uitmaken van de collection market in Kapiti, en dus ook helemaal geen invloed meer hebben. Ik kreeg geen voet aan de grond met mijn visie bij de manager die het allemaal heeft bedacht in 2008 maar gelukkig luisterde mijn manager wel nadat ik een hele berg berekeningen kon laten zien met zeer pessimstische grafiekjes. Nou moet er dus eerst een principiele discussie komen in het senior leadership team volgende week en afhankelijk daarvan voor de council. Met dat voorbereiden ben ik nou al weer 3 dagen bezig geweest. Nog een heleboel te verfijnen en scenario's bedenken. Absoluut een kolfje naar mijn hand en ik hoop maar dat zij ook open staan voor lange termijn denken (in 2008 dus niet!) anders zit ik alsnog met de problemen waarvan ik op dit moment gewoon niet weet hoe ze kunnen worden opgelost. Wat dat betreft blijft het eenzaam deze job..... Maar goed, schouders eronder en de zomer doorwerken op naar 5 weken vakantie in Europa eind April! De zomermaanden beginnen ook al volgepland te worden, er zijn teveel leuke dingen om te doen en wij krijgen gezellig bezoek! Mijn beoordeling was wel erg positief trouwens, het is alleen jammer dat de meeste managers maar 1 x per jaar echt positief feedback geven, wat dat betreft hebben ze hier de training people skills allemaal gemist. Dat deden ze in Den Haag toch stukken beter.. Ach ja, aantallen en geld.
Hans zal hier vast nog even een stukje muziek onder plakken, hij blijft maar lekkere nieuwe muziek vinden op weg naar het excuus dat we toch echt de nieuwste Ipod nodig hebben omdat wij 'maar' 120GB hebben......
xNienke
P.S. Overigens kun je sinds enige weken direct reageren op een bericht van ons, klik hieronder op 'opmerkingen'.
Muziek van mij dus. Nog iemand naar de door mij aangeraden concerten geweest? Muziek deze keer van Yori Swart, alweer een Nederlandse dame (wie zegt dat ze daar geen goede muziek maken?), van haar debut album 'Yori Swart' het nummer 'I say nothing':

25 oktober 2012: Stairway to heaven

Nooit voor oranje uitgekomen (not even close zelfs), maar uiteindelijk is het dan zover! We hebben er nu twee wedstrijden op zitten. Twee keer 3-3 en beide wedstrijden gewonnen op games. Tegen de nr. 2 en 3 van vorig jaar. Zou mijn theorie dan werken? Dat als je felle kleuren draagt de bal sneller naar je toe wordt gespeeld? Natuurlijk helpt het dat we een jonge stier van 16 jaar in ons team hebben die ons min of meer als figuranten neerzet. Hij covered 2/3 van het veld en wij 1/3. Still ... Hier onze outfit, een oversized broek (vreemde duitse maten) en undersized shirt (gevoel in de schouders begint net weer terug te komen). Zelfs de snaren en de grip zijn oranje. Oranje spullen waren natuurlijk allemaal redelijk goedkoop in Nederland na de desastreuze EK, daarom nam van alles mee op voorwaarde dat de sponsor een oranje shirt moest regelen. Denk je dat we de enige waren? Die kleurloze kiwi's hadden een verrassing in petto, de eerste wedstrijd speelden we tegen een team met roze shirts en de tweede tegen een team met fel gele shirts. Zou kleur hier dan eindelijk de mode worden?

Zondag zijn we gaan kijken of het Kiwi voetbal beter was te behappen dan het Hollandse. De game: the Wellington Phoenix - The Brisbane Roar, de kampioenen van de A-league van vorig jaar. Geen geweldige wedstrijd (niveau van zeg maar FC Oss - Almere City), maar wel aardig om de sfeer weer even te proeven. Een volgende keer moet het echt warmer zijn, een ijselijke noorden wind draaide vrolijk in het stadion rond. Kreeg het wel weer warm van de goals die ik net op het nieuws hier zag, Ajax - Manchester City 3-1 en ook nog twee Hollandse goals van Schalke 04. Na het voetbal warmden we op bij de Led Zeppelin Celebration day, een film over hun reunion concert 5 jaar geleden. Dat was een cadeau dat ik van Nienke voor mijn verjaardag had gekregen. Lekker ouderwetse rock, maar het geluid in de cinema wel wat beter had gekund. Dat was een stuk beter op maandag (labour day) toen we naar de Schotse film 'Angels share' (dat is de 2% whisky die in het vat verdampt, doodzonde!) zijn geweest. Nienke en ik hadden de hele bioscoop voor ons alleen, maar desondanks konden we hele delen niet goed verstaan. Zie mezelf nog niet in Schotland werken dus, hoewel, de whisky ......
Inmiddels schiet de bouw op. Heb geprobeerd zelf ook nog een en ander te doen, denkend dat dat goedkoper is. Helaas betaal je hier als non-trader ongeveer 20 x zoveel voor al het materiaal waardoor het uiteindelijk toch duur wordt. Komt nog een bij dat het allemaal zo vreemd gaat. Ik was bezig om verlichting aan en in de carport te maken, die aangaat als we er aan komen rijden en als we er in rijden. Had ik twee sensors voor nodig. Omdat je hier geen losse schakel draden mag gebruiken had ik dus twee maal een drie aderige kabel naar de sensor gebracht. Zegt de electricien dat dat weliswaar netjes was, maar niet nodig. Je mag dan wel geen losse schakeldraden gebruiken (hij kan me niet uitleggen waarom dat is, het is zowiezo allemaal wat vreemd in NZ), maar je mag wel de aardedraad zwart maken en gebruiken als L1!?!?!?!?!?!?!? Ik keek hem aan alsof hij een grapje maakte, maar hij was serieus!

Wat gebeurd er verder op de boerderij? Wel vanavond eten we zalm met voor het eerst sla uit eigen tuin. Nienke heeft inmiddels een batterij slakkenvallen (met bier gevulde plastic fles waar ze reepjes heeft losgeknipt die als een soort loopplank op de aarde liggen. Loopt de slak over het loopplankje en tuimelt in de fles dan gaat hij een jolige dood tegemoet. Of het werkt? Nog geen slak gezien. Misschien houden ze niet van een jaar verlopen Heineken. 

Oh ja, en de kraamkamer. Ze zijn nu ongeveer 10 cm lang. No. 5 is op miraculeuze wijze verdwenen of had zich buitengewoon goed verstopt. De overige 4 (er zitten er echt 4 op de foto) groeien gestaag. Het lijkt erop dat we 3 vrouwtjes en 1 mannetje hebben.

We kunnen natuurlijk niet anders eindigen dan met het prachtige 'Stairway to heaven' van Led Zeppelin, nog altijd een van de beste nummers allertijden.

Voor de classici onder jullie dan ook nog eens de versie van het Royal London Philharmonic Orchestra:

20 oktober 2012: All quiet on the Southern front

Houtsnippers vliegen in het rond. Er wordt flink gezaagd en gehamerd naast ons huis en de nieuwe aanbouw begint gestaag te lijken op onze plannen. Begin volgende week gaat het dak erop als de weergoden het toelaten. Zuidelijke winden zorgen ervoor dat het frisjes is af en toe en de windvlagen maakt het werk met dakplaten gevaarlijk. We komen er echter wel. Onze bouwer bleek een goede balans te hebben, tijdens de recente aardbeving die toch een 10-tal seconden duurde wist hij boven op het dak frame te blijven.
Nienke wilde een paar door 'weeds' overwoekerde palmen vrij hebben en dus ben ik die met de nieuwe (voor ons dan) 25 jaar oude AEG heggenschaar aangevallen (de weeds dan). Nog wat heen en weer jassen met de weedwacker en we hebben een 'lovers-lane' gecreeerd. Een heus pad langs de palmen naar de noordzijde van ons land. Dat bracht meteen bergen brandbaar materiaal op en dat is maar goed ook, want de konijnenplaag levert een probleempje op. De hawks kunnen er niet tegenop eten. De geschoten wilde konijnen (dagelijks 3-4 momenteel) belanden dan ook op de vuurstapel met als gevolg dat de bouwers zich gisteren afvroegen of ik aan het barbequen was. Helaas voor hen geen gebraden konijnenbout. In de buurt is possum gif gestrooid en je weet dus niet of de konijnen eetbaar zijn. Ik vermoed van wel, maar goed. Ondertussen gaat het goed in het kraambed, hoewel de blauwgrijze vacht van de kleine puppies vorige week heeft plaatsgemaakt voor de meer bruine trekken van hun bastaard vader.

Nienke heeft de week doorgebracht in Hamilton. Een conferentie over 'waste'. Kwam gisterenavond met een beetje schorre stem thuis. Het slotfeest was daar verantwoordelijk voor. Nadat het vuilnis ze 4 om de oren had gevlogen kon Nienke met een aantal stoffige ambtenaren de stramme beentjes los dansen en meeschreeuwen met de klaarblijkelijk goede band.
Zie in de Volkskrant vanmorgen dat het excuus van premier Key aan Kim Dotcom ook Nederland bereikt heeft. Onze Kiwi politici en politie agenten hier kijken echt te veel amerikaanse televisie series. Aangewakkert door de cowboy figuren van de FBI hebben ze de ene na de andere juridische blunder gemaakt. Van illegale huiszoekingen tot illegaal afluisteren. Allemaal alleen maar om een wit voetje bij de amerikaanse 'vriendjes' te halen. Een en ander heeft te maken met het bezoek van premier Key aan Hollywood waar deze actie met behulp van het White house is opgezet. In ruil daarvoor zou New Zealand dan nog meer film producties kunnen aantrekken. Klinkt gek, maar ik krijg steeds meer sympathie voor die bolle duitser, die overigens net gewoon een doorstart heeft gemaakt. Good on him. Hoop dat Nieuw Zeeland uiteindelijk ook niet toegeeft aan die vervelende hypocriete Amerikanen.
Muziek tot slot. Ik heb vrijwel altijd muziek aanstaan. Mijn 120 GB iPOD is inmiddels te klein, het past er niet meer allemaal op. Ben dan ook altijd op zoek naar heerlijke muziek. Heb alle kabletjes, boxen en versterker al klaar liggen voor onze nieuwe studio. Jullie hebben geen idee hoe gelukkig jullie moeten zijn in het Hollandse. Op dit moment touren Habib Koite en Eric Bibb (Brothers in Bamako) door Nederland (nog 4 concerten in November) en Fatoumata Diawarra (25e oktober in Breda, 28e in Groningen, 29e in Leiden, absolute aanrader). Doe jezelf een plezier en ga gewoon. Als ik de concert agenda lees met Josan Mraz, Joe Bonamassa, Deep Purple, Mark Knopfler, etc. dan ben ik toch wel jaloers. Wij moeten maar weer afwachten wie er naar WOMAD komen, de lijst wordt eind van deze maand gepubliceerd, maar we hebben onze tickets al binnen! Het Mission estate concert slaan we dit jaar over, van de laatste Gibb brother (Barry) met Carole King samen worden we niet warm. Verder op het programma hier Ben Harper (wel erg leuk, maar de tickets zijn verschrikkelijk duur) en Cliff Richard (nee toch), Emmylou Harris (goed, maar toch ook wel echt oud) en the Village People (nu mogen jullie echt medelijden met ons hebben). Goed, muziek dus. Hier een stuk van Toure-Raichel Collective; Azawad.  Ze treden de 31e oktober en de 1e november op in Utrecht. Vieux Farka Toure ontmoette Idan Raichel op een vliegveld terwijl ze beiden op tour waren en vandaar kwam dit heerlijk album (The Tel Aviv session):

Elk ogenblik kan onze dappere postie een pakje van Platomania brengen uit Nederland, de cd van de hierboven genoemde Habib Koite en Eric Bibb en een cd van een dame die ik op You Tube ontdekte, een Nederlandse met een nogal vreemde naam en voorkomen: Quaux Quax Joans. Ondanks het uiterlijk van mijn handwerk juffrouw in 1975 een prachtige stem;

10 oktober 2012: Gold

Ik had een dame met een flink groeiende tumor op het hoofd, ze wilde niet naar het ziekenhuis en dus moest ik het maar doen. Ze was aan de warfarine (een bloedverdunner) en die wilde ik niet stoppen. Dus het werd wat tricky. Anyway, operatie geslaagd, geen bloedverlies en het ding er helemaal uit gehaald. Het lab is nog niet zeker van de diagnose, sterker nog, hun uitslag doet enige verwarring daar vermoeden. Ze moesten er zelf ook hard om lachen.
Wellicht kun je je nog herinneren dat Nienke een tijdje terug de deur van het konijnenhok had laten openstaan? Vandaag ging ik dus de hokken verschonen na het werk. Alle hokken leeggehaald, alle rotzooi in de wheelbarrow en toen op het vuurplaats. Net voordat ik de boel in de fik wilde steken zie ik iets bewegen. Muizen dacht ik eerst, maar ze bewogen niet vlot. Bij nader inzien bleek het een nestje konijnen te zijn. Een kruising tussen onze zwart/wit gevlekte en een wild mannetje, die zijn kans schoon had gezien tijdens de korte ontsnapping van onze dames. Wat doen we daar nou mee? Ik heb ze voorlopig terug gelegd in een kuiltje hooi in het hok. We zullen zien of de moeder er voor zorgt.
Na twee weken hard werken waren we wel weer aan een lang weekend toe. 520 km karren in de nieuwe bolide met de iPod op shuffle bracht ons 6 1/2 uur later in Waihi waar we Willem en Carla weer bezochten in hun zeer fraaie luxury lodge.

Tegenwoordig zelfs erg in trek bij de konijnen, die een luxe zonnebank juist omgekeerd gebruiken.

Prachtig weer op enkele regenbuien na.

Maar die zorgen dan wel weer voor fraaie regenbogen, twee boven elkaar. helaas kreeg Nienke het raam niet open in de toren, vandaar de rare strepen.

Op mijn verjaardag (50+ now, pfft) door de Waikino gold mines in the Karangahake Gorge gelopen. Zeer indrukwekkend. Ongelooflijk wat ze destijds deden met m.n. hun handen, een beetje buskruit en wat paarden. De paden langs de rivier en zelfs enkele tunnels zijn nu geprepareerd tot wandel en fietspaden. Wij staan hier in een van de tunnels voor een 'window', van waaruit ruw materiaal naar de rivier werd getransporteerd.

Nog een keer, maar dan zonder die leuke lui. Daar beneden de rivier met een in de rotsen uitgehakt pad en hangbrug.
Heerlijk weekeinde vol goed gezelschap, muziek, wijn en goed eten. Mocht iemand nog een heerlijke plek zoeken tijdens de reis door NZ, Manawa ridge is it.
We sluiten af met een fraai stukje muziek van Loreena McKinnitt, Penelope's song:

 

4 oktober 2012: Beton

Fraaie, mij onbekende plantjes in de tuin.

Als mijn vader naar een supermarkt ging dan was het in een ander dorp. Dit om mensen te vermijden die bij de kaas afdeling ineens hun shirt optillen of hun broek laten zakken om een steenpuist of nog iets ergers te laten zien. Het is waarschijnlijk het lot van een dokter dat als men hoort dat je medicus bent mensen meteen hun hele hebben en houden op tafel leggen. Zo ook weer tijdens een feestje het weekend. Een dame komt binnen met haar hand in een brace en even later krijg ik haar hele levensgeschiedenis te horen. Een andere vrouw had natuurlijk nog ergere dingen meegemaakt en zo begon mijn onbezoldigd medisch avondje. Even later werd ik gelukkig gered door Nienke en terwijl we erover staan te praten met een 'wel' gezellige vent komt er iemand op krukken binnen. Zegt onze gesprekspartner ineens luid: 'Oh, I didn't know it was a theme party.' Erg geestig.

De oranje zonsondergangen zijn weer terug.

Misschien is het ook wel het lot van een medicus dat hij/zij graag medische literatuur leest. Ik heb momenteel een aardige middenweg gevonden. Een Chinees-Americaanse schrijfster met een opvallend Nederlandse naam, Tess Gerritsen, schrijft heerlijke medische thrillers. M.n. 'Life support', 'Harvest' en 'The Mephisto club' waren erg goed. Heb inmiddels al 6 van haar boeken gelezen.

Intussen wordt er hard gewerkt op de property. Vanmorgen is het beton voor de fundering gestort. Het begint ergens op te lijken. Heb zelf al wat verlichting aangelegd op de 'retaining wall' zodat men straks niet op de tast naar de WC moet tijdens een van onze soirées. Typisch New Zealand, je koopt lamp armatuurtjes waar ze geen lampjes voor hebben (oh, you just buy a size larger and bend the legs a little bit) en een transformator waar een stekker in moet die ze niet verkopen. En dat alles voor schandalige prijzen.

Daar waar je de retaining wall ziet worden twee kamers bijgebouwd.

PVC pijp kost hier per meter 2 keer zoveel als een 4 meter pijp in Nederland. Dat verklaart ook gedeeltelijk ons dure moestuintje, inmiddels af. Groentes hebben regelmatig water nodig en daarom heb ik vanmiddag (ongelooflijk, maar er waren zo weinig patienten dat ik maar naar huis ben gegaan) fraaie tijdklokken geinstalleerd die alles regelen. Volledig self-sufficient. We moeten nog net zelf de groentes plukken. De eerste aardbeitjes hebben inmiddels ook al de kop op gestoken.
Nog een fraaie uitleg over hersenschade door alcohol. Deze is van Clavin aan zijn maatje Norm in de serie Cheers: "Well ya see, Norm, it's like this. A herd of buffalo can only move as fast as the slowest buffalo. And when the herd is hunted, it is the slowest and weakest ones at the back that are killed first.. This natural selection is good for the herd as a whole, because the general speed and health of the whole group keeps improving by the regular killing of the weakest members. In much the same way, the human brain can only operate as fast as the slowest brain cells. Excessive intake of alcohol, as we know, kills brain cells. But naturally, it attacks the slowest and weakest brain cells first. In this way, regular consumption of beer eliminates the weaker brain cells, making the brain a faster and more efficient machine.. That's why you always feel smarter after a few beers."
Goed, tijd om de auto te pakken. We gaan voor een lang weekend naar het noorden. Omdat het been heel klein beetje drizzelt een nummer van Diana Krall's nieuwe album: Garden in the rain.

25 september 2012: Niue

Je bent meteen op vakantie als de vliegtuig deur opengaat en er een golf warme lucht naar binnen komt. Niue is klein, zo klein dat er maar een vliegtuig per week komt, een A320 met zo'n 160 passagiers. Een hele happening voor zo'n eiland en voor een dag is het dan ook heel erg druk op de 'international airport'. In no time zijn we door de douane, pakken we onze koffers, zijn we door immigratie heen. Buiten vinden we 'ons mannetje' van de auto die we gehuurd haddan en even later zijn we op pad, in onze gouden Toyota Platz. Hij zag er nog goed uit en met 78000 km op de teller dachten we een redelijke auto te hebben. Laten kwamen we er achter dat hij toch wel 1200 keer rond het eiland had gereden. We merkten al snel dat hij van 0-100 gaat in 5 minuten. Maar goed, je kan toch nergens 100 rijden met een max. snelheid van 60 km per uur.

Bij Matavai resort aangekomen worden we naar de nieuwste kamers van het resort gebracht, een terrasje op de klif met uitzicht over zee. Het zag er naar uit dat we dat wel een weekje konden volhouden.

Even opfrissen, de tropische kleren aan en op naar de bar bij het zwembad voor een lekker koud biertje en een fish panini. Nog geen walvis te zien. Die moeten hier met grote regelmaat te spotten zijn. De bar area is vergeven van de loodgieters. Deze week is er in Niue een door 'Plumbersworld' gesponsorde 'internationale' vis wedstrijd en er doen zo'n 20 Kiwi loodgieters mee. Van het hele gebeuren wordt een TV documentaire gemaakt en de presentator (ene Jeff) was nogal teleurgesteld toen bleek dat wij deze beroemdheid niet kenden, laat staan zijn programma wel eens bekeken hadden. We vluchten daarom maar naar grote terras voor de wekelijkse 'fish and chips' avond, inclusief lokale dames band (bleken later de zus, dochter en moeder van een van de personeelsleden te zijn).

Daarna doken we in onze e-readers die in NZ nog enigzins optimistisch van duizenden boeken was voorzien. De dagen daarop hebben we het eiland verkend met onze snelle bolide. Onze boys hadden het helemaal fantastisch gevonden, een echt piraten eiland met overal grotten en geheime paadjes. Geen stranden en dus geen 'lig-toeristen'.

Heel Niue bestaat uit koraal. De woeste golven hebben op vele plaatsen diepe grotten en kloven gecreeerd. Sommigen vullen zich tijdens een vloed weer met water en vissen zodat je in de grotten kunt snorkelen. Hier ben ik in de Avaiki grot wat gekleurde zwemmers aan het bewonderen.

Omdat de helft van het vliegtuig vol zat met Niueanen en die 20 loodgieters op zee zaten kwam je zelden iemand tegen op onze speurtochten. Vandaar de foto's zonder anderen erop, die waren er gewoon niet. Hier Nienke in de Palaha grot.

De riffen hadden hier en daar diepe kloven die bij laag water vol bleven staan en veranderden in gigantische aquaria. Fantastisch om in te snorkelen. Hier is Nienke op de uitkijk op het Makefu reef, met een oog voor de fraaie koralen en tropische vissen, de andere voor zeeslangen. Die zeeslang is een grappig beestje van 40 - 60 cm die nogal nieuwsgierig is en graag voor je masker komt zwemmen. Kinderen spelen er gewoon mee. Vervelende bijkomstigheid, zijn beet is dodelijk, maar dat moet je wel je vinger in zijn strot duwen heb ik me laten vertellen. Anyway, Nienke heeft een paar records gevestigd. Slang in zicht? In 2 seconden ondanks het vlijmscherpe koraal (in een week een paar waterschoenen versleten!) het water weer uit.

Het is een vreemd eiland. Er wonen nog maar 1200 mensen, maar er zijn wel 7 kerken en 6 religies. Naast elke kerk staat een groot huis voor de pastor. De rest van elk dorp biedt een wat bizarre aanblik. Meer dan de helft van de betonnen huizen staan leeg omdat de bevolking vanwege betere vooruitzichten naar NZ en Australie (resp. 20.000 en 3.000 Niueanen) is vertrokken, maar ook vanwege de cycloon Heta die in 2004 grote schade aanrichtte. Enkele jaren terug woonden er nog 6000 mensen, nu dus nog maar 1200. Alle automobilisten groeten elkaar dan ook, laverend tussen de honderdduizenden wilde kippen die het eiland bevolken. Je hoort de hele dag hanengekraai. Dan denk je ze hebben volop eieren? Nee hoor, pas als de maandelijkse kotter uit NZ langs komt. Ze vinden de kippen vies schijnt het (maar ik denk dat ze te lui zijn om eieren te zoeken). Langs de wegen zie je overal graven, de een fraaier dan de ander (afhankelijk van hoe je gewaardeerd werd of hoeveel familieleden er nog op het eiland wonen).

We zoeken de mooiste lunch plekjes op zoals hier bij de Talava arches. Lekker broodje marlijn in ons lunch pakket die we van het resort meekregen.

Lokale bewoners verbergen hun kano's in dit soort grotten, dit is bij Uluvehi.

Het eiland (259 km²) heeft een rondweg van 64 km (we hebben dan ook nog geen 1/3 tank opgereden) en het meeste leven speelt zich af aan de oostzijde. Ik vroeg een mooie ongeveer 20 jarige dame van de Tourist info wat er te zien was op sommige tracks aan de noord en west zijde. Antwoord: 'I don't know, never been there'. Had zich lekker verdiept in deze wereldbaan!

Een dag hebben we onze bolide wat rust gegeven, leek ons verstandig toen de snelheid bij een gemiddelde heuvel van 45 km/uur naar 19 km/uur terug liep. We gingen zwemmen met de walvissen. Helaas dachten de walvissen daar heel anders over en ze gaven niet thuis. Afgezien van een paar vliegende vissen (die echt ongelooflijk ver kunnen vliegen) bleef het rustig op het water. Dus hebben we gezwommen met een pod spinner dolphins. Heel erg gaaf. Met een arm hangend aan de langzaam voortkabbelende rubberboot en je hoofd onder water zagen we zo'n 60 dolfijnen om ons heen zwemmen, soms op een meter afstand. Walvissen hebben we de rest van de week ook niet meer gezien (anderen wel) tot het allerlaatste uur op het eiland, toen er eentje nog afscheid kwam nemen bij de Crazy Uga bar.

Nog een leuke anecdote. Nienke had een paar schelpjes meegenomen. Waarschijnlijk om sieraden mee te maken. Staat ze ze 's ochtends in de hotelkamer te wassen loopt er ineens eentje weg. Zat nog een kreeftje in die ineens water gewaar werd en de golven weer wilde opzoeken. Hoe Nienke reageerde? Is een Niueaans staatsgeheim.
Ik moest trouwens om rond te mogen rondrijden wel een Niueaans rijbewijs hebben. Je komt echter op vrijdag aan en het weekend is het politie bureau dicht. Eiland logica. Pas op maandag kan je dan na afhalen van deze officiele souvenir legaal rondscheuren. Hoop nou toch zo dat ik volgend jaar in Nederland een keer aangehouden word! De criteria voor zo'n pasje? De antwoorden waren: 'Broem broem', 'Door rijden', 'Niet na 22 uur', 'Alleen met het raam open', 'Behalve op zondag', 'Coconut crab', 'Als het groter is dan jij', 'Groen' (hoewel er geen een stoplicht was), 'Links' en 'Volgend jaar weer'. Een praktische test was niet noodzakelijk, alleen glimlachen voor de foto (en natuurlijk 22 dollar leges).

We dachten trouwens de eerste Nederlanders op dit toch wel erg afgelegen eiland te zijn. Komen we bij de haven, liggen er 3 jachten in de haven met de Nederlandse vlag in top. En waar ontmoet je die Hollanders? Bij de slijter natuurlijk.

Na een dag hard snorkelen gingen we nog wat lezen bij een strategisch gelegen picknic tafel. Prachtig uitzicht. Lekker vers cheesebread met kikorangi cheese (jawel, zelfs hier). Hier kom ik net uit de provisorische wijnkelder op Hikutavake reef met een lekker flesje Saint Claire premium chardonnay.Voor zo'n klein eilandje hadden ze trouwens wel geweldig eten. Op ons resort aten we al heerlijk gegrilde marlijn en marlijn in kokosmelk maar ook de restaurantjes waren uitstekend; een fantastische Japanse chef toverde ons de lekkerste tonijn sushi voor en twee Niueaanse dames presenteerde echt sublieme hamburgers bij de 'Wash away cafe' (alleen op zondag avond open) en 'de Crazy Uga bar' (alleen op woensdag avond open voor diner). De laatste avond was onze coconnut crab evening op het resort. Aan tafel met enkele zeer gezellige lui die we daar gedurende de week hebben leren kennen. De coconut crab is een zeer forse krab die op het land leeft. Hij is blauw, rood of paars aan de onderzijde en eet kokosnoten. Verstandig dus om met je vingers bij de scharen uit de buurt te blijven. Wij hebben gezien wat er met een kokosnoot gebeurd!

Tja, en dan is het de laatste dag. De manager van het resort zei dat we op tijd op het vliegveld moesten zijn, want vorige week was het vliegtuig te vroeg en ging ook vroeger weg, dus als we het vliegtuig niet wilden missen .... 'Geen probleem voor ons' zeiden we. Wat een geweldig excuus; 'Ha boss, we hebben het vliegtuig gemist, over een week gaat er weer een.' Totaal geen zin om huiswaarts te gaan dus. Ik heb nog een bezoek aan het lokale ziekenhuis gebracht en met de directeur gepraat. Ze hadden inderdaad af en toe locums (waarnemers) nodig en dat zagen Nienke en ik wel zitten. Op de lijst dus, want er valt ook nog wel wat het de 'solid waste' te doen. Een heel behoorlijk ziekenhuisje trouwens, met een chirurg, een anaesthesist, een gynaecoloog en 3 huisartsen. Nogal wat voor 1200 mensen, maar ik vermoed dat het ziekenhuis ook als hub wordt gebruikt voor de Cook islands, Samoa en Tonga.

De wachtruimte van het vliegtuig was vol met dames in vrolijk gekleurde jurken die ofwel afscheid kwamen nemen ofwel mensen kwamen ophalen of zelf het vliegtuig namen. Menig traantje vloeide terwijl de lokale band vrolijke muziek speelde. We kregen al bijna heimwee toen we de trap van het vliegtuig opklommen. We'll be back!

15 september 2012: New Zealand Herald

Net veilig geland in Niue. Eerste biertjes op het dek al op. Nog geen walvis gezien, wel 10 meter hoge golven. Vandaag werd mijn artikel geplaatst, zie hier: http://www.nzherald.co.nz/nz/news/article.cfm?c_id=1&objectid=10834225

13 september 2012: Belangrijke uitspraak vandaag

Ongelooflijk, maar waar. De Hoge Raad van Nieuw Zeeland heeft een man die zijn vrouw (met multipele sclerose) heeft geholpen een einde aan haar leven te maken ontslagen van vervolging. Dat zal de nodige stof doen opwaaien hier. Dit is de zaak naar aanleiding waarvan mijn artikel in de New Zealand Herald van zaterdag zal verschijnen. Lees hier het artikel over deze uitspraak in de Herald van vandaag.

12 september 2012: Euthanasie

Euthanasie is een heet onderwerp hier in Nieuw Zeeland. Niet alleen vanwege de afgrijselijke zaak rond Tony Nichlinson (een man met locked in syndrome, die werkelijk bij alles geholpen moest worden) in Engeland maar ook omdat John Key, de minister president, heeft gezegd dat het volgens hem al lang plaats vind hier in Nieuw Zeeland (nog steeds verboden bij de wet) en dat, mocht hij terminaal zijn en lijden, dat hij dan ook euthanasie zou willen. Nou, de dokters vielen over hem heen. Morphine geven is geen euthanasie volgens hen en de palliatieve zorg is uitstekend en dus is euthanasie helemaal niet nodig. De vraag is natuurlijk of als je een hoge dosis morphine geeft aan een toch al verzwakte patient als het niet strikt noodzakelijk voor de pijn is of ernstige benauwdheid of je dat dan niet toch ook euthanasie moet noemen.

Anyway, we discussieerden er een beetje over op de praktijk tijdens de lunch. Zegt een leerling nurse; 'shouldn't you worry more about the youth here instead of the youth in asia?' Ze had niet door hoe groot haar gelijk was. Deze twitter/facebook telg las zelden iets anders dan wat op het 5 inch schermpje van haar electronica tumor op de linker hand paste. En dat is voor een normaal mens tegenwoordig al niet meer te begrijpen. Anyway, euthanasie dus. Na een leuk avondje met vrienden waar dit onderwerp weer ter sprake kwam besloot ik tijdens een van de van slaap verstoken nachten maar eens een artikel over het onderwerp te schrijven om uit te leggen wat het nou werkelijk is en hoe het in zijn werk gaat. Wijs geworden door de ervaringen met journalisten in Nederland bood ik het aan de New Zealand Herald aan onder een voorwaarde; of je plaatst het, of je plaatst het niet, maar GEEN editing. Kreeg ik van de hoofd redacteur een telefoontje dat dat zeer ongebruikelijk was maar dat ze het gelezen hadden en erg onder de indruk waren. Groot compliment dus en mijn voorwaarde werd geaccepteerd. Vanwege een zaak bij de Hoge Raad hier deze week over een man die zijn vrouw geholpen had bij zelfmoord wilden ze het dit komend weekend plaatsen. Hij zei dat het wel wat stof zou doen opwaaien. Dan moet het hard waaien, want wij vertrekken die morgen naar Niue. Dus, 'when the shit hits the fan' staat de praktijk er alleen voor. Een voorstander in Dunedin kreeg van onze christelijke medebewoners doodswensen en zelfs een heuse baksteen door de ruit. Ik heb aan het eind van het artikel nog een paar argumenten aangedragen voor de discussie hier. Ben benieuwd. Ze wilden er nog een foto bij van mij, maar dat heb ik geweigerd, die foto van Tony zegt meer dan genoeg.

Ondertussen hebben we hard gewerkt. Willen het huis schoon achterlaten voor de house sitters, maar moesten ook nog wat klusjes klaren voor de bouw begint (ook volgende week). Garage opgeruimd (over de twee vlaggemasten zo meteen meer), en een stuk betegeld. Fraaie spaanse tegeltjes van TradeMe. Daar dachten we een mooie deal aan te hebben, maar de tegellijm is hier vrijwel vloeibaar goud. Ruim 150 dollar voor dit kleine stukje. Die tegels zijn de basis voor onze nieuwe 'laundry'. Paar kastjes, wasmachine, wijn ijskast, wat wil een mens nog meer.
Zit ik lekker een stand-up comedy te kijken roept Nienke ineens ' de waterpomp gaat de hele tijd'.  Dus Nienke jaagt mij door de weilanden met zaklampen op zoek naar lekkende kranen of baden (vrouwen oplossing). Had natuurlijk veel beter de pomp uit kunnen zetten en dan bij daglicht kunnen zoeken, maar afijn. Lekken gevonden, de koeien hadden de drijfbal die het vlottertje aanstuurd weten te verwijderen (zin in voetbal?). Dat kon natuurlijk niet gerepareerd worden ter plekke en dus ging de pomp uit (toch nog de mannen oplossing). Ging helaas door een ander hek weer terug naar huis en vergat in alle ophef dat ene kleine hekje. Tja, en dan zie je 's ochtends ineens koeien lopen in onze tuin. Niet de bedoeling. Weer ophef want Nienke had net plantjes neergezet. Anyway, koeien uiteindelijk weer terug en toen begon de tirade. Vanwege de inleiding begrijp je wel dat ik het niet helemaal mijn schuld vond, maar goed, ik was dus een flut boer. Een beetje boer doet elk hek achter zich dicht. Zit iets in, maar toen een dag later de konijnen waren ontsnapt omdat Nienke de deur had laten openstaan kwam het onderwerp verder niet meer ter sprake.
Net als vorig jaar wordt de overgang van winter naar lente hier gekenmerkd door stormen. Donder en bliksem, bakken en bakken met regen en met name erg veel harde wind. In her zuiden en op de bergen achter ons zelfs heuse sneeuw. De Nederlandse vlag besloot er weer eens bij te gaan liggen. Hoop dat dat geen voorteken is voor de wedstrijd van Nederland tegen Hongarije. De Kiwi vlag bleef wapperen en die wonnen dan net ook met 6-1 van New Caledonie voor de WK kwalificatie.

Als laatste nog een grappige foto. Ik stuurde een flink pakket naar mijn ouders (NZ chocolade visjes en ananas chocolaatjes, die slechts diende als buffer voor de paar cadeaux in de doos (maar die niet minder welkom waren) en gaf de doos af bij onze locale post dames in Waikanae. Die moesten blijkbaar nog af van een paar oude postzegels. Zelfs de postbode in Nederland keek ervan op en ook mijn vader (postzegelverzamelaar) had nog nooit zoiets gezien. Op z'n minst gezegd een beetje overdreven.

We sluiten af met een prachtige film die we net gezien hebben; Blindsight. Een film over een blinde dame, Sabriye Tenberken, die in Lhaksa, Tibet, een school voor blinde kinderen heeft opgezet. Blinde kinderen worden daar gezien als paria's, mensen die blijkbaar in hun vorige leven iets heel ergs hebben gedaan, en behandeld als grof vuil (kan ik ook niet helemaal rijmen met het boeddhisme). Een blinde bergbeklimmer, Erik Weyenmayer, die de Everest al eens beklom, neemt samen met Sabriye de kinderen mee de berg op. Zeer de moeite waard. Hier de trailer en vervolgens Kumi (een van de blinde kinderen) die het slotlied (So happy together van the Turtles) zingt (engels geleerd van Sabriye) waarmee de film eindigd. Wow.

4 september 2012: Spring is in the air!

Afgelopen week de verjaardag van Floris, we hebben er al heel wat zonder hem moeten doorkomen maar deze 10e verjaardag zonder Floris hakte er toch een beetje in. Ineens overvalt het me dan hoelang we al zonder hem verder hebben geleefd en hoe leuk zo'n grote lange 17-jarige blonde slungel zou zijn in ons leven. Een jong volwassene, waarmee je kunt reizen, en zoveel dingen kunt delen. Eeuwig jammer. Om ons dinsdag avond niet helemaal zielig te voelen, gingen we naar een Franse film in Waikanae, le Chef. Een aanrader, leuke Franse feel good movie zoals alleen de Fransen een film kunnen maken. Fijn om hier zo'n leuke bios te hebben, waar je heerlijk op een twee persoons bankje zit met je glaasje wijn. Prima avond en de week kon weer verder gaan.

Het mooie weer, met nog af en toe een bui of een regenachtige dag is nu goed op gang aan het komen. Gisteren was het 1 September, hier het officiele begin van de Lente! Een vrij eindeloze taken lijst van tuin klussen en 'huis klussen' zoals ramen zemen lag op me te wachten. Moet zeggen dat ik wel tevreden ben na drie dagen, we hebben echt veel gedaan.
Nog weer wat groeten geplant, andijve dit keer. Kan je hier in de supermarkt niet komen, geen idee waarom maar wel om in je groenten tuin te zetten. Maar alleen in de lente of zomer. Dus een andijvie stamppotje zit er niet in. Gisteren nog boer'nkool uit eigen tuin gegeten. Ik moet er nog aan wennen dat ik de boodschappen rondom onze eigen productie ga plannen! Vervolgens het gras rond de fruitbomen aangevallen en weggestoken zo goed en kwaad als dat ging zonder de boom te beschadigen. Daarna garden edging ingegraven rondom, om het zo hopelijk een beetje weg te houden. Het gras neemt namelijk lekker alle mest stoffen en regen op die de fruitbomen hard nodig hebben en ik wil nou wel eens een pruim aan de boom zien deze zomer. Rondom bloeiende planten en herbs gezet die goed zijn om bij fuitbomen te zetten, alleen volgens de organic gardener handleiding. Heb nog zeker drie, vier boompjes te gaan maar was er even helemaal klaar mee na 1,5 dag. Op naar de ramen zeem klus, kost ook al met al gewoon een dag in dit huis... Gelukkig heb ik nou Liz die om de week binnen het huis schoonmaakt, dus daar doe ik niet veel meer en die tijd heb ik nodig Tussendoor Hans geholpen met 3 trailer ladingen gravel op the drive scheppen en harken, moest ook nodig gebeuren. De tekenboeken en oamaru stone liggen nog onaangeraakt, gewoon geen tijd!!

Wel hebben we onszelf beloond door op vrijdagavond en zaterdag avond lekker in de hot tub te zitten. Het geluid van de zee, de fakkels en de maan die de tuin verlichten, relaxen zoals het hoort. Vanmorgen (zondag) kwam Hans op het briljante idee om om half 9 te gaan kijken hoe warm the tub nog was, 39 graden. Dus ja, wat doe je dan? Dan maak je wat beschuitjes en een smoothie en ga je die lekker op eten in the tub. 4**** ontbijt.

Daarna weer handen uit de mouwen, ramen zemen en bracken trekken maar op tijd gestopt om pastaatje te koken met 'mince number 6' saus voor Jules, Gareth, kids and mum die gezellig langs kwamen richting Wellington. Hans had een flinke bon fire gemaakt, altijd goed voor de borrel. Na het eten nog even terug voor het roasten van een paar marshmellows, iedereen geniet.

Drie avonden en drie skype gesprekken verder (wat is dat toch een perfecte uitvinding!) zijn we weer klaar voor de werkweek.......

Flink veel aan de hand op mijn werk op dit moment, ik sta zelfs met regelmaat in de krant nu, met foto, zonder foto als ingezonden brief, om toch steeds maar weer uit hetzelfde te leggen. Wachten op de volgende brief van iemand die weer niet lezen kan.... pffft, teveel mensen met teveel tijd hier in Kapiti (pensionada's dus). Mensen houden gewoon niet van veranderingen, daar wordt je in council iedere dag mee geconfronteerd. Drukke maanden en weken voor de boeg, einde van drie grote contracten wat betekent contracten schrijven, open tender processen en onderhandelingen. Toch handig als je solid waste manager ook jurist blijkt te zijn....Hmm ik denk dat ik maar eens moet onderhandelen tijden mijn functioneringsgesprek, al 2 months overdue. Allemaal leuk projecten but nothing is straightforward. Hele vorige week bezig geweest het budget voor volgend jaar June plannen, ik 'beheer' (lees; geef uit) jaarlijks zo'n 2 miljoen $$.. , rapporten aan het ministerie wat ik met hun waste subisdy gedaan heb en de toekomst van de landfill plannen. Het '-ie bent d'r moar druk mee op z'n Twents is nou wel van toepassing. Gelukkig op weg naar mijn eerste vakantie sinds vorig jaar October; een weekje Niue, snorkelen en relaxen. Vreselijk veel zin in. Het enige land ter wereld waar je overal wifi hebt, dus misschien is het niet zo erg als we dat 1x per week vliegtuig toevallig missen :-0

Als laatste de trailer van de eerder genoemde Franse film Chef. Geestig.
xNienke

28 augustus 2012: 17

De altijd vrolijke Floris zou vandaag 17 jaar zijn geworden.

Wish you were here.

Gewoon een prachtig stuk muziek ter ere van een prachtig mannetje, 'Lay me down' van Crosby and Nash: Lyrics:
Driving out through the windmills
And some of them were still
Sometimes it's hard to catch the wind
And bend it to your will

Even though it's hard to know
Just how the story ends
The road is long and it takes its time
On that you can depend
  
Lay me down in the river
And wash this place away
Break me down like sand from a stone
Maybe I'll be whole again one day

Lay me down, lay me down
Maybe I'll be whole again
Lay me down, lay me down
Maybe I'll be whole again

Somewhere between heaven and hell
A soul knows where it's been
I want to feel my spirit lifted up
And catch my breath again

Lay me down in the river
And wash this place away
Break me down like sand from a stone
Maybe I'll be whole again one day

Lay me down, lay me down
Maybe I'll be whole again
Lay me down, lay me down
Maybe I'll be whole again
Lay me down, lay me down
Maybe I'll be whole again one day

26 augustus 2012: We love music

Hadden we eerst slechts een kip die ons elke morgen kwam verwelkomen bij de deur, nu waren alle 4 de kippen gevlogen. Deze keer ontdekten we echter snel waar 'de tunnel' was en luttele meters kippengaas verder was de vluchtweg hermetisch afgesloten. Stalag Luft 14 is weer 'gesicherd'. Tja we hadden even niet van ons laten horen. Hier gebeurde niet heel erg veel en jullie lagen toch te zonnen op Griekse en Franse stranden met zijn allen. Een muzikale bijdrage deze week. Matig weer hield ons binnen en dus moesten we andere vormen van vertier zoeken (niet dat we stil hebben gezeten, er is weer hard in de tuin en de weilanden gewerkt). Na het (wederom) opruimen van de garage werd de Kapiti Observer doorspit op zoek naar andere vormen van vermaak. Niet dat we dat thuis niet hadden.
We hebben regelmatig bezoek van UFO's zoals je hier kan zien op een foto.
Van de week trof ik bij thuiskomst weer een verrassing aan uit Nederland. Een doos vol lekkernijen (afgezien van de drop, bruine koek en Fishermans friends) ook een aantal Computer Idee tijdschriften (en Libelles voor de vrouw). Heerlijke bed literatuur. We hebben sinds enige tijd 'My sky', een prachtig apparaat waarmee je van alles eenvoudig kan opnemen, hele series zelfs. Ook kan je gewoon een programma waar je naar kijkt op pauze zetten en dan even borrelhappen gaan halen of je glas bijschenken. Ook hebben we Sky movies eruit gegooid en ingeruild voor Rialto movies, een soort 'Filmhuis' films. Omdat Nienke ook door heeft hoe het apparaat werkt staat al 75% van de toch wel ruim bemeten harde schijf vol met Rialto films die nog bekeken moeten worden. Wanneer? Precies! Anyway, zo zagen we twee goede films: 'the Space between' en 'Away we go'. Beide films waren niet alleen goed, maar hadden ook prachtige muziek. Hier het fraaie nummer 'Lay me down' van Damon Aaron;

Het tweede nummer is uit de film 'Away we go', het nummer 'Wait' van Alexi Murdoch:

Heerlijke manier om nieuwe artiesten te ontdekken. Wat is muziek toch geweldig. Ben nog in de clinch met Nienke over de aankleding van de nieuwe art-studio. Nienke zit aan een sobere aankleding te denken met eenvoudige kastjes, zelfgemaakte gordijnen e.d., terwijl ik zit te denken aan aan Bose installatie. Op zijn minst. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de TV. Je moet als Kiwi toch ten alle tijden de AB's (All Blacks) volgen nietwaar? Ze hebben net weer de Bledisloe (een aangeschoten notabele met genoeg geld om de AB's weer eens een potje te laten spelen) cup gewonnen door tweemaal de Ozzies met de grond gelijk te maken. We hebben er al twee avonden in de hot tub over gediscussieerd. Ik heb drie sterren zien vallen en Nienke geen, ra ra wie er gaat winnen.
Hier de view van onze tub op donderdag avond toe de ufo's ons even met rust lieten. Van de week zijn we met Barbara, een oudere vriendin van ons naar het Stabat mater van ons lokale koor gegaan. Pas bij binnenkomst kwamen Nienke en ik er achter dat het niet om Pergolesi's Stabat Mater ging maar om die van een ons onbekende Welshman Karl Jenkins. Enfin, we waren er en je kan Barbara niet aan de jas meetrekken om dan toch maar de lokale pub te bezoeken. We hebben er geen spijt van gekregen, wauw, fantastisch. Hier het eerste stuk, het Cantus Lacrimosus uit het Stabat mater van Karl Jenkins, uitgevoerd door de Royal Liverpool Philharmonic Orchestra and Choir onder leiding van de master himself. Erg indrukwekkend, You tube vooral ook de rest, of beter nog, op naar de platenboer om het aan te schaffen, heerlijk voor een zondag morgen, ramen open, volume 'maximaal' en dan vriendelijk naar de buren zwaaien:

Vrijdag avond zijn we naar de 'waterfront', een pub op het strand in Raumati beach gegaan voor een concert van Paul Ubana Jones, een Kiwi artist uit Christchurch. Heerlijk gitaar spel. Wat lopen er toch vreemde mensen rond op deze wereld. Deze avond waren er weer een heel stel te aanschouwen in de kroeg. geen prins Harry taferelen, maar ... Hier een nummer van Paul, Mountain song:

 Voor zover. Groetjes uit het zuiden.